Daniel Romano - Human Touch (2018)

Modern Pressure was met afstand het slechtste album dat ik hoorde in 2017. Niet een heel klein beetje verkeerd of zo. Gewoon geen materiaal hebben en dat dan ook nog zo beroerd mogelijk ten uitvoer proberen te brengen met foute stemmetjes en een volkomen mislukte productie. Nu komt hij met 2 albums tegelijk op de proppen. Nerveless is de andere. Heeft hij nu ineens wel inspiratie? Zelfs zijn site meldt het nog niet en op Youtube vind ik ook geen voorproefje. Dus het is volkomen gissen waar Romano nu weer mee aan komt. Ik laat me verrassen. Maar Romano durft wel, dat is zeker.

Hendrik, hier kun je alvast proeven: HUMAN TOUCH | Daniel Romano - danielromano.bandcamp.com
Zal bij het andere album ook de link plaatsen. Ik heb nog geen tijd gehad om te luisteren, maar ben ook zeer benieuwd. Zelf was ik niet zo teleurgesteld over het vorige album, maar dat geheel terzijde. Ben heel benieuwd welke richting hij op gaat. Hopelijk is minimaal 1 van de 2 platen weer wat meer country.

Ik kan je alvast uit die mooie droom helpen; na een paar seconden van nummers van beide albums heb ik alweer genoeg gehoord. Country is in geen velden of wegen te bekennen.

Dank voor de link Bartjeking. Heb ze inmiddels beide gehoord.

Een aantal dingen wordt al vrij snel duidelijk bij het duo Nerveless en Human Touch.
- Het is inderdaad geen country, maar dat verwacht ik voorlopig ook niet meer. Geeft ook niet, er zijn wel meer mooie muzieksoorten. Het gaat om de uitvoering.
- Modern Presure wordt door beide platen heel eenvoudig overtroffen, maar dat is ook geen kunst aan.
- Human Touch is verreweg de betere van de 2 en zou zomaar naar 4 sterren kunnen groeien. Zeer intiem album. Nerveless zal de voldoende net wel of net niet raken, hij lijkt langzaam te willen rijzen uit het moeras dat Modern Pressure heet. Dat lukt met Nerveless grotendeels, maar nog niet helemaal. Met Human Touch is hij volledig bevrijd.

Ik ben in ieder geval niet direct uitgeluisterd en dat is al heel wat. Ik denk dat Romano zelf ook wel snapte dat hij zijn publiek van zich vervreemdde en dat hij snel met iets aanvaardbaarders moest komen. Wat mij betreft slaagt hij vooral met Human Touch hierin ruimschoots. Sterren volgen later.

Daniel Romano probeert zijn eigen mystiek te creeëren en doet dat niet gek. Met wat kleine twitches aan de jaartallen van zijn platen zou je zo 50 jaar terug kunnen en, buiten wat productietechnische dingen, alle albums van Romano tegen kunnen komen. We beginnen in de vroege 60s, traditoneel nog. Country ala Waylon Jennings, Johnny Cash, Hank Williams en Gram Parsons (en pure Americana op Daniel, Fred & Julie). Dan volgen we een kleine Dylanesque ontwikkeling. Zowel muzikaal als tekstueel. Daar komen de raadsels en mysterieuze teksten. De muziek wordt uitdagender, bedwelmender en steviger. Mosey en Modern Pressure vormen het tweeluik Highway 61 en Bringing it All Back Home. Niet dat ik ze kwalitatief vergelijk..
Dit album kunnen we wel als dubbelalbum beschouwen, welicht dat het ook als dubbel LP wordt uitgegeven.. dan is dat de logische vervolgstap. Blonde on Blonde. Het psychedelischere geluid van de twee voorgangers zakt wat meer naar de achtergrond en ligt de focus meer op de nummers en de teksten. De muzikale battle is nu niet meer tussen de instrumenten en het mogelijke in de studio, maar meer op folkrock en pop. Dat lijkt nu ook precies de stap te zijn die Daniel Romano heeft gemaakt.

Ik zou er bijna gif op durven in nemen dat een volgende worp weer wat meer naar de folk/country toe is. Ziet u de gekijkenissen?

In zoverre dat Dylan op den duur besloot dat hij wel genoeg albums had gemaakt in een bepaald genre en vervolgens een andere weg ging bewandelen. Hij werd verketterd door de folkies toen hij het waagde een elektrische gitaar te gebruiken op zijn albums, zijn ster werd echter alleen maar groter. Romano daarentegen probeerde ook iets anders en met Mosey lukte dat nog best aardig, maar met Modern Pressure ging hij finaal onderuit. Nu heeft hij er voor gekozen om via Nerveless weer het gekozen pad om te buigen om via deze Human Touch weer op het rechte pad te geraken. Ik denk niet dat hij Dylan in gedachte had bij het maken van deze platen. Ik denk dat hij eerder dacht van "laat ik maar weer even normaal doen, straks luistert er niemand meer naar me". Liedjes zijn uiteindelijk belangrijker dan maniertjes.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Daniel Romano - Nerveless / Human Touch - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Daniel Romano had er al flink wat jaren in de muziek op zitten toen hij in 2013 doorbrak met Come Cry With Me, waarop de Canadese muzikant op bijzondere wijze aan de haal ging met invloeden uit de traditionele countrymuziek.

Daniel Romano werd onmiddellijk omarmd door de liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek, maar heeft het met name de puristen in deze groep sindsdien niet makkelijk gemaakt.

Op het in 2015 verschenen If I've Only One Time Askin' bleef Daniel Romano de country nog redelijk trouw, maar op Mosey uit 2016 en op het vorig jaar verschenen Modern Pressure ging de muziek van de Canadees alle kanten op, met een duidelijke voorliefde voor psychedelische pop- en rockmuziek uit de jaren 60 en 70.

Modern Pressure is nog geen jaar oud, maar Daniel Romano heeft over inspiratie kennelijk niet te klagen op het moment. Als ‘tussendoortje’ bracht de muzikant uit Welland, Ontario, deze week immers twee digitale albums uit. Nerveless en Human Touch zijn naar verluidt slechts tijdelijk beschikbaar (mogelijk slechts tot medio februari) via de bandcamp pagina van Daniel Romano en voegen in totaal 20 tracks toe aan het oeuvre van de Canadees.

Laat ik eens beginnen bij Nerveless. Rootsliefhebbers die hopen op een wederopstanding van de liefde voor de countrymuziek kan ik direct teleurstellen. Op Nerveless spelen invloeden uit de Amerikaanse rootsmuziek geen enkele rol. Net als op Mosey en Modern Pressure domineren invloeden uit de popmuziek uit de jaren 60 en met name de jaren 70.

Bij beluistering van Modern Pressure had ik vorig jaar al flink wat associaties met de muziek van John Lennon en dat is een associatie die ook weer opduikt bij beluistering van Nerveless, net als de associatie met de muziek van Tom Petty. Ook op Nerveless schuwt Daniel Romano de uitstapjes richting psychedelische pop en rock niet, maar de voorkeur van de Canadees gaat dit keer uit naar schaamteloos toegankelijke en volstrekt tijdloze popliedjes. Het klinkt hier en daar verrassend lichtvoetig, maar voor liefhebbers van popmuziek uit de jaren 70 klinkt het ook bijzonder lekker.

Daniel Romano trekt op Nerveless een overvolle platenkast om en het is een platenkast vol moois. Het is momenteel ijskoud in Canada, waar Daniel Romano momenteel tourt, maar Nerveless klinkt voor het overgrote deel verrassend zonnig, zeker wanneer flarden Westcoast pop en invloeden van The Beach Boys opduiken. De eerste nieuwe plaat van Daniel Romano zal door de fans van het eerste uur niet erg worden gewaardeerd, maar ik vind Nerveless zeer de moeite waard.

In een keer twee platen uitbrengen is meestal teveel van het goede, maar Nerveless en Human Touch zijn zeker niet inwisselbaar.

Waar Daniel Romano op Nerveless vooral zonnige klanken en perfecte popliedjes laat horen, is Human Touch een behoorlijk ingetogen plaat met vooral akoestische klanken.

Het zijn klanken die hier en daar wat opschuiven richting de Amerikaanse rootsmuziek, wat mogelijk toch weer openingen biedt voor de fans van het eerste uur.

Human Touch doet me af en toe denken aan het meer ingetogen werk van Ryan Adams, verwijst nadrukkelijk naar het vroege werk van Bob Dylan en wanneer een vrouwenstem opduikt is zelfs de vergelijking met de duetten van Gram Parsons en Emmylou Harris niet helemaal te onderdrukken.

Waar Nerveless de kamer direct vult met volle en zonnige klanken, is Human Touch een sobere en donkere plaat die zich minder makkelijk opdringt, maar de songs op de plaat groeien snel en krijgen na een paar keer horen een indringend of zelf bezwerend karakter.

Nerveless en Human Touch zijn de eerste interessante releases van 2018 en het zijn releases die wat mij betreft veel meer zijn dan snel uitgebrachte tussendoortjes. Het illustreert nog maar eens hoe groot het talent van Daniel Romano is. Erwin Zijleman

Pfff, nav jullie positivisme had ik wel wat meer verwacht. Eerste nr. is aardig, daarna hoor ik vooral strontvervelende variaties op een thema. Mosey was nog een aardige plaat, moet ik dan Nerveless met z'n "perfecte popliedjes" een kans geven?

Ah, Daniel Romano, lekkere eigenzinnige artiest. Doet gewoon waar hij zin in heeft en heeft lak aan de verwachtingen van zijn fans en luisteraars.
Op dit album doet hij Gramylou, heerlijke duetten, spaarzaam begeleid door vooral tokkelende gitaren met hele spaarzame percussie. Soms lijkt het alsof hij maar wat richtingloos begint te pielen en wel ziet waar hij uitkomt. Maar dan krijgen de liedjes toch wel weer een mooi staartje.
Mooie samenzang, fijne melodieën. Hij heeft mn hart toch wel een beetje gestolen met een inmiddels prachtig en veelzijdig oeuvre.