Madensuyu - Current (2018)

Beeldschoon, maar stiekem had ik toch op wat meer bite gehoopt. D is Done dan maar een paar keer extra draaien.

Blind op vinyl besteld, maar inderdaad duidelijk minder bite dan de vorige platen. Persoonlijk toch een grotere fan van de gitaar/drum combinatie en niet zo die toetsen. Wellicht groeit hij nog, maar bij tracks als 'one more time' nu al de neiging om te skippen.

Denk dat het een kwestie is van in laten dalen. Uiteraard mis je bij een eerste luisterbeurt meteen de gitaarpartijen maar toch, die piano past wonderwel. Ik ga 'm vaker draaien en besef dat ik dat verdraaide Madensuyu veel te weinig gedraaid heb de laatste jaren...

Voor mij is dit nieuw, dus geen vergelijkingsmateriaal aanwezig. Het lijkt wel alsof hier twee muzikanten in hun eigen universum musiceren en elkaar als bij toeval ondersteunen. De een beukt de toetsen van de piano aan gort, terwijl de ander de vellen en cimbalen van zijn drumstel van flinke deuken voorziet.

Dit levert een muziek op die laveert tussen klassiek pianospel in een rock setting, misschien zelfs wel punkrock setting en het omgekeerde. De Gezelle houdt niets achter nu hij achter zijn piano is gaan zitten. Eindeloos raast hij over toetsen heen in nummers die van een afstandje volkomen inwisselbaar zijn. VanderVondel hoeft zijn tempo slechts te volgen lijkt het wel in plaats van omgekeerd. Normaal verzorgt en bewaakt de drummer het tempo. Hier niet. De piano kent geen enkele scrupules op deze plaat.

In de momenten dat het gas eraf gaat, kunnen luisteraar en muzikanten even op adem komen van deze totaal ervaring. Doorgaans maar heel even. De trein dendert door.

Vind ik dit goed? Het lijkt een overbodige vraag. Als luisteraar onderga je Current of niet. Die beslissing lijkt mij in de eerste minuut al genomen.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.