Feeding Fingers - Do Owe Harm (2018)

Alweer een nieuw album. Ik heb nog altijd een hele kluif aan de vorige. Die ik nog steeds niet goed weet te schatten.

@R71, hoe klinkt dit album? Ik zie 'electronic' bij het genre staan. Ben benieuwd.

Leuk. Het nieuwe album staat erop! Maar Curfman kiest ook hier niet voor de gemakkelijkste weg. Zijn zang klinkt helaas niet helemaal lekker in het openingsnummer. Vervormde stemmetjes gaan mij ook steeds vaker tegenstaan. Enfin, Ik ben nog niet op de helft geraakt... even kijken of ik dadelijk weer verder kan met Do Owe Harm. Een ding staat al wel vast. De titels zijn weer om te smullen.

Hij staat al op Spotify begrijp ik?

Yep!

Ok. Ik ga eens luisteren.

Die vervormde stem is ook niet aan mij besteed. Vind sowieso de zang van Curfman niet erg sterk. Te pathetisch vaak (soms een beetje als Smith ttv Porno).

Hmm, deze ligt net als de voorganger niet gemakkelijk in het gehoor

Nou hoeft dat op zichzelf ook niet...

Nee, maar het spreekt niet direct aan. Ik heb de voorganger na drie keer ook nooit meer beluisterd. Die was mij ook te lang. reptile71 niet op jouw label?

De beste man kiest liever voor de moeilijkste weg (ook 'Attend' was een bizar project wat dat betreft). Daarom is wat achtergrond hier niet overbodig. En eigenlijk kan Justin zelf dat het beste uitleggen. Daarom hier even dit:

Justin Curfman returns with his 6th Feeding Fingers studio album, 'Do Owe Harm'. An exploration of polytonal / microtonal / xenharmonic music facilitated by the utilization of tunable analog synthesizers, quarter-tone guitars, fretless instruments, acoustic / electronic hybrid percussion, micro-intervallic wind instruments & vocals abiding cautiously within the notes between the notes.

The vast majority western music consists of 12 semitones. Whether you are a musician or not, certainly you know these semitones well, even if only by ear. These semitones are; C, C#, D, D#, E, F, F#, G, G#, A, A#, B. These 12 semitones give us 1 octave. These octaves repeat.

The following is a gross simplification:

These are the 12 "colors", so to speak, that nearly all of western music has been painted with for 200+ years. However, the human ear is easily capable of detecting more than 128 different pitches within an octave. Meaning that 116+ pitches, or "colors" rather, have been essentially eliminated from the aural palette of the West. A grand piano has 88 keys. It could have 896+ keys, if we were willing to stretch our ears beyond the limitations of ebony and ivory. Microtonal music allows us to do that.

Each song on 'Do Owe Harm' was written upon a foundation of microtonality and superimposed with a surface layer of familiar equal temperament in an effort to synthesize the two into a natural state of polytonality. Curfman hopes that you won't even notice.

Vandaar ook 'electronic' erbij bij het genre. Hoewel herkenbaar Feeding Fingers, is ook deze plaat weer flink experimenteel. Er zitten een aantal groeiplaatjes bij, dus geef niet te snel op. Ook is het muziek (net als bij 'Attend' en ook bij 'The Occupant'), die meer van zichzelf prijs geeft als je het beluistert met koptelefoon op. De laatste albums zijn zeer gelaagd, het zijn eigenlijk soundscapes. Dat onderscheidt zijn muziek naar mijn mening toch wel van 'gewone' post-punk / new wave / goth rock. Daarmee bedoel ik niet dat het beter is, maar wel anders. Om die reden gaan vergelijkingen vaak ook niet op. Het is hetzelfde als zeggen over brood dat je het wel heel erg zachte crackers vindt, als je begrijpt wat ik bedoel.

Ik vind het een goede plaat, knap gemaakt ook weer. Maar ook weer geen lichte kost. Justin is niet heel erg van de hapklare brokken, meer van het ontdekken en over je tong laten rollen. Hm... dit is net... nee, toch weer niet.... hm.. apart, wel lekker, maar... ja.. uuh... dat is dus typisch Curfman. De Rivella onder de nu wave, zullen we maar zeggen. Cheers!

Met alle respect voor Curfman....maar zijn toelichting heeft naar mijn mening een hoog gehalte pretentieus gewauwel. Het komt erop neer dat je bewust je instrumenten (in casu vooral synths) enigszins of flink "out of key" instelt. Het klinkt dan vals. Dat combineer je met enige harmonische klanken. De klankkleur in zijn geheel doet dan "overstuurd" aan. Trucje is vaker toegepast (o.a. Wire, Ubu). Curfman doet het in extreme mate.

Ik vind het vooral vermoeiend om naar te luisteren...

...maar ik zal een paar pogingen wagen (zoals nu, met moeite).

Hij probeert de muziek te componeren buiten de standaard 12 noten. Dat hoef je uiteraard niet mooi te vinden of te kunnen waarderen. Daar kan niemand mee zitten.

Maar Paul, Justin zit weer op zijn oorspronkelijke label? Attend zat toch op Sounds for Sure...

Het komt er op neer dat ik Justin geholpen heb met het uitbrengen van zijn ultieme uitdaging/project op vinyl. Dit omdat er geen ziel te vinden was die zoiets op 3 schijven wilde laten persen en dat was wat Justin het liefst wilde. Dus ik ben er voor gegaan met die mooie release als gevolg. Niet als zijnde zijn vaste label. Tephramedia is eigen beheer door Justin zelf.