The Mountain Goats - Tallahassee (2002)

Deze, the sunset tree en we shall all be healed. Dat zijn mijn favoriete drie platen van The Goats. Jammer dat hier nog geen andere reacties zijn, want deze plaat is alweer erg de moeite. Het universum dat mister Goat telkens weer schept is erg uniek en interessant. Zeker genoeg om me nog steeds te blijven boeien. No children is mijn favo hier, voor nu. 4*

halfje erbij!

Goed dat er eens iets wordt geschreven bij wat mij betreft het beste album van de Mountain Goats. Die furieus blaffende zangstem van John Darnielle ("And I hope you die!!! I hope we both die!!!") is echt om de steenkoude rillingen van te krijgen. All Hail West Texas en The Coroner's Gambit waren al zeeeer fraaie aanzetten, maar op Tallahassee komt dit onwaarschijnlijke talent pas echt tot bloei; om dat vervolgens op We Shall All Be Healed en The Sunset Tree nog even net zo hoog vol te houden, pas bij Get Lonely kwam een heel klein beetje de klad erin.

Helemaal akkoord, die drie platen die je opsomt zijn geweldig! De laatste vond ik ook tegenvallen helaas

De tekst van No Children is echt hilarisch .

een verdere beluistering, euh...., verder kan ik niet anders dan concluderen dat dit het ultieme mountain goats meesterwerk is.

bijwijlen hilarische lyrics gegoten over een bijwijlen ironisch aandoende vorm van al dan niet alt-country.

heerlijk!!

Hoe kunnen er nou zo weinig reacties staan, bij zo'n mooi album

Algemene onderschatting t.o.v. Amerikaanse indiebands op dit forum. Waarom heeft Yak zich toch ooit uitgescheven?

People say friends don't destroy one another
what do they know about friends

Vanavond in Paradiso!

Ik vind de tekst van No Children heel veel dingen, maar hilarisch hoort daar niet bij. Pijnlijk accurate beschrijving van een vastgelopen huwelijk. Hand in unlovable hand.

Je werpt wel je hengel naar stokoude quotes van mij hè (bij Silver Jews ook al) . Hilarisch dekt de lading inderdaad niet helemaal, al moest ik wel behoorlijk (sardonisch) lachen toen ik het nummer voor het eerst hoorde.

Hoe waren ze die avond?

De volgende keer ben ik er zeer zeker bij!

Erg goede cd dit!

Bitter: Ja
Donker: Ja
Hoopvol: Ja
Grappig: soms

Zo'n plaat waarvan je wil lachen en huilen tegelijk. Met prachtige teksten, schoon in hun rauwheid. Deze bijvoorbeeld:

Our love is like the border between Greece and Albania
Trucks loaded down with weapons
Crossing over every night
Moon yellow and bright
There is a shortage in the blood supply
But there is no shortage of blood
The way I feel about you baby can't explain it
You got the best of my love

Pijnlijk mooie break-up plaat. Moet me gewoon aansluiten bij de voorgaande positieve commentaren...

Ik werd destijds via dit album bekend met de geiten. Sindsdien altijd grote fan gebleven. Was destijds erg onder de indruk van de felheid van de muziek en de bijbehorende teksten. Nou heb ik de laatste 50 jaar wel vaker meegemaakt dat een dergelijk enthousiasme vele jaren later een beetje - of soms zelfs veel - geluwd is.

Zo niet bij de topalbums van The Mountain Goats, te beginnen met dit album. Nog altijd fantastisch! Topnummer is voor mij nog altijd No Children.

De laatste drie jaar ben ik behoorlijk verwend door een nieuwe bloeiperiode van de geiten, in de vorm van het trio briljante albums In League with Dragons, Getting into Knives en Dark in Here. Tijd om de albums uit de eerste bloeiperiode (Tallahassee, The Sunset Tree, Get Lonely en The Life of the World to Come) weer eens goed te beluisteren. Zijn die nog altijd zo goed? Of is dat achteraf bezien nu een tikkie minder?

Te beginnen bij Tallahassee, dus. Hetzelfde oordeel als in mijn post van februari: nog altijd fantastisch. Ik heb een zwak voor breakup-albums, en dit is er een voor in een top 5. John Darnielle focust zich op dit album op alles wat bij zo'n gebeurtenis langs komt: pijn, woede, schaamte en wrok worden zowel in de tekst als in de muziek breeduit geëtaleerd.

Op het latere Get Lonely (2006) verschuift de aandacht naar het proces dat hierna volgt.

Heel bijzonder: Vanaf 2007 best veel posts bij dit fraaie album van de geiten. Maar sinds mijn vorige post nu al 4 jaar lang geen enkele reactie. Wel sindsdien 14 beoordelingen, nieuw dan wel aangepast.

Ik weet het: The Mountain Goats kennen op dit forum maar een beperkt bereik. Aantal stemmen: bij de meeste albums slechts enkele tientallen. En qua posts loopt het de laatste jaren ook bepaald niet over.

Heeft wellicht te maken met de stem van John Darnielle. Die soms wat snerpende stem zal beslist menigeen tegenstaan. Maar mogelijk spelen de teksten ook een rol. John's teksten grenzen aan het literaire niveau. Iets wat we bijvoorbeeld ook zien bij Willy Vlautin van Richmond Fontaine (en daarna The Delines). Teksten van John en Willy gaan niet alleen ergens over, maar zijn ook erg beeldend. Maar ja, ik heb de indruk dat voor de meeste muziekliefhebbers de teksten geen, of slechts een kleine rol spelen.

Hoe het ook zij: jammer dat zovelen de prachtige muziek op dit album niet kennen.