Supersister - Iskander (1973)

Ik heb altijd een zwak gehad voor de muziek van Supersister.Er gebeurd altijd wat,is nooit saai.Het klinkt allemaal zeer verzorgd en instrumentatiebeheer is prima.Zeer spannende muziek,er gaat dreiging vanuit,onheilspellende fluitpartijen enz.Mijn favoriet van dit album is Babylon.Ik geef 3.5 sterren

heerlijke plaat , bagoas heb ik nog op single gehad , spijtig ben ik al mijn singles kwijt ( een kleine 1000 ) wat jammer

gelukkig vinden we bijna alles op cd terug

Deze plaat is zonder Sascha van Geest.

Het is een conceptplaat verhelend over Alexander de Grote.

Het klinkt wat jazzier omdat de vervanger van Van Geest ook sax speelt.
Het lijkt soms wat meer op Soft Machine, terwijl het vroeger juist wat meer weghad van Gong.

Piere Moerlen van Gong speelt trouwens ook mee op deze plaat.

Exit: Sacha van Geest en Marco Vrolijk,
In: Charlie Mariano /(sax/ fluit) en Herman van Boeyen, drums.

Exit: het rustpunt van Van Geets's fluitspel,
en het soepele, ritmisch zeer gevarieerde maar soms ook 'lichtvoetige' (of liever; lichthandige) drumwerk van Vrolijk, voor mij twee belangrijke kenmerken van de sound van de band.

Het eigene van de sound verdween.
Voor mij persoonlijk is het na 'Pudding en Gisteren' dan ook gedaan met de pret.

Vandaag deze voor het eerst in de auto beluisterd. Ik las bij een van de andere albums het credo 'on-Nederlands goed' en dat kan ik bij een album als deze alleen maar bevestigen. Hier klinkt de muziek als een soort kruisbestuiving van Soft Machine en Genesis. De vocalen(?) zijn duidelijk van secundair belang; Het gaat hier om hoogstaand gemusiceer en pure dynamiek. Voor mij staat dit zeker op gelijke hoogte als 'De Groten' in het genre!

Gewoon een oppervette jazzrockplaat. Minder psychedelica en minder flauwigheid.

Verhaaltje over Alexander de Grote.

En luister eens naar Babylon. Wat een beest van een track.

Fantastische plaat, ik denk de beste plaat van dit gezelschap rond Robert-Jan Stips. Natuurlijk duurt de plaat met 40 minuten niet lang maar alle noten zijn raak!

Ik heb deze plaat laatst gekocht bij de Media Markt in een boxje samen met To The Highest Bidder voor 8,99. Gewoon apart en niet zoals jaren geleden met een aantal platen van hun met z'n 2-en op een cd gepropt. Wellicht een goede tip voor diegene die nog wat willen hebben van deze band.

Altijd gek geweest op deze plaat. Voor mij een pluspunt: allemaal wat serieuzer, minder meligheid. En dat hadden ze soms wel wat veel op die andere platen. Mariano speelt schitterend, en de drums is veel strakker dan Vrolijk dat deed.

Erg mooie plaat van Supersister.
het experimentele geluid is inderdaad grotendeels verdwenen en je krijgt er een strak gespeelde plaat voor terug.

Mijn held Herman van Boeyen op drums

Best wel een gewaagde plaat, waarin de twee werelden van de progressive rock en jazzrock worden samengevoegd. Charlie Mariano speelt niet vaak op een progressive rockplaat (eerder al bij de Amerikaanse 'Osmosis' en ná Supersister op enkele platen van de West Duitse 'Embryo'), en Robert-Jan Stips en Ron van Eck spelen niet eerder op een jazzrock-plaat. Nu is het wel zo Stips en Eck op deze plaat meer hun progressive rock-kant tonen, en dat het vooral Mariano is die de sound richting de jazzrock navigeert, hier en daar zelfs met een vrije improvisatie. Het werkt wonderwel en klinkt heel organisch. Ik denk dat het voor hert viertal heel fijn moet zijn geweest om deze plaat op te nemen.

Ik heb een meters-dikke biografie van de band in huis gehaald, en kan niet wachten om daar in te beginnen. Ik ben dan ook benieuwd wat er over deze plaat geschreven staat.

Het zal geen verrassing zijn als ik nog neerschrijf dat Mariano een favoriete blazer van mij is. Ik heb veel platen met hem in huis en ook zijn werken als leider (van bop tot jazzrock tot freejazz) zijn bijna altijd wel de moeite waard. Ook leuk is dat hij van de band hier zijn favoriete instrument (de indiase dubbelfluit nagasvaram) mag bespelen. Ook leuk is dat een andere favoriete muzikant van mij, namelijk Pierre Moerlen op 'Bogoas' mee doet, die ook bovendien ook op 7"-single hier heb staan.

Omdat ik de voorgaande platen van Supersister ook zo liefheb, kan ik niet direct stellen, dat 'Iskander' mijn favoriet is, maar het is absoluut een fantastische midseventies jazz-prog-crossover plaat.