The Hardchargers - Scarecrow (2018)

Bij bluesmuziek denk ik niet direct aan Noord-Ierland, waar het trio The HardChargers vandaan komt. Lonesome Chris Todd (gitaar, zang), Richard J. Hodgen (drums, wasbord) en Dave Thompson (bas, ukelele basgitaar) treden al acht jaar gemiddeld negentig keer per jaar op, van bars tot aan de grootste rock- en bluesfestivals op het eiland.

In die periode zijn ze uitgegroeid tot een goed geoliede machine met een grote schare fans. Scarescrow is hun debuutalbum en kwam dankzij crowdfunding tot stand, het beoogde budget werd in slechts één dag bereikt.

Inspiratiebronnen van de band zijn Blind Willie McTell, Blind Willie Johnson, Bukka White, Willie Brown en uit het elektrische bluestijdperk Lightnin’ Hopkins, Howlin’ Wolf en Frankie Lee Simms.

Bij opener Mean Town Blues, een nummer van Johnny Winter, was ik direct bij de les en bleef dat tot de laatste noot weggestorven was. De enige andere, opvallende cover is I Can’t Be Statisfied van Muddy Waters.

In een paar nummers krijgen ze assistentie van de Ierse jazzcoryfeeën Linley Hamilton (trompet) en Scott Flanigan (piano, orgel). Het repertoire wordt bijzonder energiek gebracht en klinkt erg verfrissend. Ze kunnen gerekend worden tot de smaakmakers in de huidige bluesscene, zoals North Mississippi Allstars en Andres Roots.

Waar ze live tot in staat moeten zijn hoor je het beste terug in de ruim elf minuten durende afsluiter No Stone Unturned. Zelf omschrijven ze trouwens hun muziek als “dirty roots blues from Belfast”. Het lijkt me een beleving om dit trio ooit eens live te mogen aanschouwen, in de tussentijd omarm ik liefdevol dit blinkende schijfje.

Ha, ha. Ja Noord-Ierland en blues, dat is wel heel apart. Maar aan de andere kant zijn er legio voorbeelden van artiesten die uit plekken komen waar blues wel het laatste is waar je aan denkt. Denk aan Walter Trout die uit het Zandvoort van New Jersey komt, Ocean City. Christina Skjolberg die van een eiland voor de Noorse kust komt. Of onze eigen AJ Plug uit Katwijk, of all places. Dan kan Noord-Ierland er ook wel bij. En de manier waarop zij hun voorbeelden vertolken is dermate origineel en aanstekelijk dat het gewoon een aanwinst voor de blues genoemd mag worden. En niet alleen de blues hoor. Ook liefhebbers van rock, folk, new wave vervelen zich absoluut niet. Hoogtepunt is de afsluiter die wel de volle 11 minuten boeit. Wat een prachtig nummer dat No Stone Unturned Dit is blues waar je vrolijk van wordt. Ook van Hendrik 4 verdiende sterren. Met de EP van de Damned and Dirty, uit het ook al zo bluesy Zaandam, in aantocht gaat het bluesjaar spetterend van start.