ionnalee - Everyone Afraid to Be Forgotten (2018)
mijn stem
10 stemmen
Zweden
Electronic / Pop
Label: To Whom It May Concern
-
Watches Watches (3:44)
-
Joy (4:20)
-
Work (3:36)
-
Like Hell (3:43)
-
Not Human (5:17)
-
Temple (4:18)
-
Samaritan (4:21)
-
Dunes of Sand (4:44)
-
Blazing (4:05)
-
Simmer Down (4:09)
-
Here Is a Warning (3:36)
-
Gone (4:37)
-
Memento (4:25)
met Barbelle
-
Harvest (5:02)
met TR/ST
-
Fold (5:39)
0
geplaatst: 16 januari 2018, 18:10 uur
Voorheen iamamiwhoami, met een bijdrage van fan Jamie irrepressible. Ik ben weer benieuwd.
2
geplaatst: 15 februari 2018, 22:18 uur
Jonna Lee kennen we ook nog wel onder de naam iamamiwhoami. Nu is het ionnalee.
Heeft dat een reden? Ik denk het wel. Onder deze naam is haar muziek wat toegankelijker geworden lijkt het wel. Meer pop zoals je het vaker hoort bij vergelijkbare dames uit het hoge noorden. Denk aan Susanne Sundfør of Eivør.
Misschien wat minder spannend dan de voorgangers maar daardoor niet minder genietbaar.
Voor mij als The Irrepressibles fan extra interessant door de bijdrage van Jamie Irrepressible (Jamie McDermott) op het nummer Dunes of Sand, toch wel één van de betere tracks op Everyone Afraid to Be Forgotten.
Met 15 nummers een behoorlijke zit en dan is het al vaak zo dat er een aantal nummers best achterwege gelaten hadden mogen worden. Misschien hier ook wel, ook al vermaak ik me het volle uur uitstekend.
Waarschijnlijk komt dit door de afwisseling. Van feeëriek naar een vol dansgeluid als bijvoorbeeld op Work. Avontuurlijk wisselt rustiek af, maar doet dat zo dat het allemaal goed behapbaar blijft. Soms wel een beetje lomp.
Het lijkt wel of Jonna mikt op een breder publiek, maar toch ook nog dicht bij zichzelf wil blijven. Ze gaat minder ver dan bijvoorbeeld een Björk, maar is zeker nog een brug te ver voor een gemiddeld poppubliek.
Dat maakt Everyone Afraid to Be Forgotten een interessante plaat. Heel verrassend is het allemaal niet, maar het weet absoluut te boeien. Typisch zo'n album waar je even zoet mee kunt zijn.
Heeft dat een reden? Ik denk het wel. Onder deze naam is haar muziek wat toegankelijker geworden lijkt het wel. Meer pop zoals je het vaker hoort bij vergelijkbare dames uit het hoge noorden. Denk aan Susanne Sundfør of Eivør.
Misschien wat minder spannend dan de voorgangers maar daardoor niet minder genietbaar.
Voor mij als The Irrepressibles fan extra interessant door de bijdrage van Jamie Irrepressible (Jamie McDermott) op het nummer Dunes of Sand, toch wel één van de betere tracks op Everyone Afraid to Be Forgotten.
Met 15 nummers een behoorlijke zit en dan is het al vaak zo dat er een aantal nummers best achterwege gelaten hadden mogen worden. Misschien hier ook wel, ook al vermaak ik me het volle uur uitstekend.
Waarschijnlijk komt dit door de afwisseling. Van feeëriek naar een vol dansgeluid als bijvoorbeeld op Work. Avontuurlijk wisselt rustiek af, maar doet dat zo dat het allemaal goed behapbaar blijft. Soms wel een beetje lomp.
Het lijkt wel of Jonna mikt op een breder publiek, maar toch ook nog dicht bij zichzelf wil blijven. Ze gaat minder ver dan bijvoorbeeld een Björk, maar is zeker nog een brug te ver voor een gemiddeld poppubliek.
Dat maakt Everyone Afraid to Be Forgotten een interessante plaat. Heel verrassend is het allemaal niet, maar het weet absoluut te boeien. Typisch zo'n album waar je even zoet mee kunt zijn.
* denotes required fields.
* denotes required fields.