Mournful Congregation - The Incubus of Karma (2018)

Als er één 2018-plaat tot nu toe is die in de lange termijn bij mij naar 5* kan gaan, is het The Incubus of Karma wel. Het Australische gezelschap laat funeraldoom op zijn meest melodieus en dromerig horen. De gitaarpartijen en solo's zijn de mooiste die ik in jaren heb gehoord: magistrale memorabele melancholische lijnen die een zeer harmonieus geheel vormen in een dynamisch en kleurrijk schouwspel. Het soleerwerk is opvallend voor een funeraldoomband: het is bijna flitsend te noemen, met een meesterlijke bluesy slag.

Deze plaat doet mij eigenlijk denken aan de trage en trieste stukken van Master of Puppets van Metallica, bijvoorbeeld de kippenvelopwekkende cleane middensecties van Master of Puppets en Orion, maar dan vele malen trager en zwaarder gespeeld. De nummers zijn lang, maar hebben een zeer duidelijke en doordachte lijn met vloeiende overgangen naar verschillende secties. Dit is verplicht materiaal voor de funeraldoomliefhebber, maar ook voor de rock/metalluisteraar die eens wil proeven van het subgenre. Dit is namelijk een plaat met zeer veel melodie en sfeer met een duidelijke productie.

Goede bespreking van Don Cappuccino, wordt waarde aan gehecht. Als rock/metalluisteraar en consument zijnde, is dit album op CD aangeschaft. Ben een tijdje, goed twee weken, bezig geweest op Last FM, blogs etc. mijn doomkennis te verrijken en op YouTube e.e.a. te beluisteren; als de liefde beklonken is volgt er soms een bestelling. Wat men op MuMe van diverse bands en albums vindt, is ook naar gekeken.

Echt supertraag dit met goed gevoel voor melodie en niet dusdanig droefgeestig dat het me teveel van het goede wordt. De speelduur wordt optimaal benut, dus het kan nog wel even duren voordat het album verder groeit.