Lindi Ortega - Liberty (2018)

Prachtige animatie video voor de eerste single The Comeback Kid... ergens tussen Alt. Country en Country Rock.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lindi Ortega - Liberty - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Lindi Ortega maakte met Little Red Boots (2011), Cigarettes & Truckstops (2012), Tin Star (2013) en Faded Gloryville (2015) vier prima platen.

Het zijn platen die binnen de Americana een opvallend breed palet bestrijken en moeiteloos variëren tussen country uit het verleden, country uit het heden, rock ’n roll, rockabilly, soul en Mexicaanse muziek, om maar een aantal belangrijke invloeden te noemen.

Met name Tin Star en Faded Gloryville waren zo mooi en overtuigend dat ik ook in Nederland recensies vol superlatieven had verwacht, maar helaas bleef het hier vooral stil rond de platen van Lindi Ortega.

Het heeft de uit het Canadese Toronto afkomstige muzikante, die in de Verenigde Staten en Canada overigens wel werd overladen met Grammy en Juno nominaties, er gelukkig niet van weerhouden om nog maar eens een prachtplaat af te leveren. Ook het deze week verschenen Liberty laat een bijzonder eigen geluid horen en het is als je het mij vraagt een geluid dat ook hier in Nederland flink wat lof zou moeten oogsten.

Ook op Liberty bestrijkt de Canadese muzikante met Iers en Mexicaans bloed een opvallend breed palet. Lindi Ortega heeft absoluut een voorliefde voor country uit het verleden, maar verrijkt haar muziek ook dit keer met uiteenlopende invloeden. Het zijn de invloeden uit onder andere de rock ’n roll, die ook op haar vorige platen al een belangrijke rol speelden, maar Liberty heeft zich ook laten inspireren door filmmuziek in het algemeen en door de spaghetti westerns van Ennio Morricone in het bijzonder.

Liberty bevat een aantal heerlijke lome songs die het goed zouden doen in deze westerns of in tv series als True Detective en Twin Peaks en je meenemen naar obscure nachtclubs in oorden waar het meestal net wat te warm en broeierig is dan goed voor je is.

De country-noir achtige klanken passen perfect bij de stem van Lindi Ortega, die gemaakt lijkt voor country. Het is een stem die zwoel kan fluisteren en bijzonder stevig uit kan halen, maar ook diep kan ontroeren met een prachtige snik. Het voorziet de songs op Liberty van een bijzondere sfeer en het is een sfeer waar ik van houd.

Het bijzondere geluid van Lindi Ortega werd niet alleen ontleend aan de soundtracks van Ennio Morricone, maar ook aan soundtracks bij tal van andere films, waaronder die van Quentin Tarantino, die door Lindi Ortega en producer Skylar Wilson (Justin Townes Earle, Andrew Combs, Caitlin Rose) werden uitgeplozen voordat ze samen met flink wat prima muzikanten (waaronder een geweldige pedaal steel speler) een studio in Nashville in doken.

Liberty heeft wel wat raakvlakken met de eveneens deze week verschenen prachtplaat van Kacey Musgraves, maar waar de laatste tegen de pop aan schuurt, duikt Lindi Ortega diep in de archieven van de Amerikaanse rootsmuziek. Liberty zal daarom vast wat minder gaan verkopen dan de laatste plaat van Kacey Musgraves, maar is in artistiek opzicht absoluut interessant, bijvoorbeeld voor de grote groep kritische liefhebbers van Amerikaanse rootsmuziek die Nederland rijk is. Erwin Zijleman

Apart, het album is weer verwijdert van Spotify, maar staat dus nog wel op iTunes alleen dan niet de Nederlandse versie. Ook op Deezer is het niet meer af te spelen.

Op haar eigen website staan nog wel links die suggereren dat het wel zou moeten afspelen op alle streaming sites. To be continued...

Release Europa 25 mei. Vraag me niet waarom..

Waardeloos inderdaad. Dat dat nog zo moet vandaag de dag.

Had er twee luisterbeurten opzitten en dat was genieten geblazen. Voel me een beetje als een kind dat een paar likken van een heerlijk softijsje heeft gehad en vervolgens het bolletje van de hoorn af ziet rollen en op de grond uiteen ziet spatten. Kan zomaar anderhalve maand duren voordat je weer zo'n ijsje krijgt...

Hij is er weer. En nog even goed als ik me kan herinneren. Geweldig thematisch album.

Eindelijk een Nederlandse release. Ik heb mijn recensie nog maar eens gepost. En een halfje er bij.

De krenten uit de pop: Lindi Ortega - Liberty - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

In 2016 viel ik als een blok voor het album Faded Gloryville van de Canadese zangeres Lindi Ortega. Met haar betoverende stem, de vintage country songs met een modern indie rock gevoel en de prima begeleidingsband maakte deze dame op mij veel indruk.

Mijn verwachtingen voor het album Liberty waren hoog gespannen. Het is een donkerder album geworden dan Faded Gloryville. Op Liberty heeft Ortega haar muzikale grenzen verlegt. We horen nummers in een broeierige sfeer die herinneringen oproepen aan de spaghetti western sound van Ennio Morricone, de film muziek van Quentin Tarrantino en aan Calexico.

Het heeft een aantal luisterbeurten geduurd voordat ik Liberty op de juiste waarde kon inschatten. Lindi verwendt ons weer met een album van hoge kwaliteit zoals we dat van haar gewend zijn. Ze heeft er haar hele ziel en zaligheid in gestoken. Haar Mexicaans-Ierse roots zijn te horen in de smartlap Pablo en het in het Spaanstalige slotnummer Gracias a la Vida. In de titelsong Liberty horen we castagnetten en trompetten. Lindi kan rocken en stevig uithalen in nummers als The Comeback Kid en You Ain't Foolin Me. Het merendeel van de songs op dit album zijn rustig en ingetogen waaronder een van de topnummers Lovers in love.
Ortega toont haar veelzijdigheid als zangeres die gevoelig en smachtend kan zingen maar ook stevig kan rocken. De Canadese zangeres heeft een uitstekende begeleidingsband waarin pedal steel gitarist Spencer Cullum Junior en gitarist Jeremy Fetzer uitblinken.

Liberty klinkt als de soundtrack van een spaghetti western film. Ze heeft met Liberty een nieuw hoogtepunt toegevoegd aan haar imposante oeuvre.

Ik hoorde dat ze in juni optrad in de kleine zaal van Paradiso. Deze rasartieste verdient gehoord te worden door een veel groter publiek. Bij een volgende tour gun ik Lindi Ortega een uitverkocht optreden in de grote zaal van Paradiso.