Amen Dunes - Freedom (2018)

Eerste nummers op Spotify alweer van uitstekende kwaliteit! Benieuwd naar de rest van het album!

Amen Dunes was voor mij een totaal onbekende artiest, maar het nummer Blue Rose wist me gelijk te pakken waardoor ik dit album persé wilde horen. Blijkt het pas eind maart uit te komen, ware het niet dat het al te vinden is

Doet me denken aan de trage jaren '90 rock van een band als The Verve. Niet dat het nu zo vergelijkbaar is, maar er hangt eenzelfde soort loomheid omheen. En dan moet je ook wel een beetje tegen de zang kunnen, maar dat vormt voor mij geen probleem.

Een zeer aangename kennismaking kan ik wel zeggen. Benieuwd hoe dit op lange termijn blijft hangen (of niet).

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR First Listen

Ook ik ken deze act niet maar zal eens een paar nummers aanhoren.

Miki Dora is een fantastische track. Hun vorige album Love een parel. Ja, ben dus zeer benieuwd naar het voltallige album!

Ik durf nu al te zeggen dat dit eindlijstjesmateriaal is. Wellicht voorbarig but we shall see!

Ik ben tegenwoordig niet zo snel meer onder de indruk van 'folk rock' of een 'singer songwriter plaat', maar deze weet me te verassen. Heerlijke volle productie en een dijk van een stem!

Ik vind het allemaal best wel heel erg op Moss lijken. Moss vind ik eigenlijk ook beter.

Miki Dora, wat een track! Wat een bijzondere stem heeft deze zanger, benieuwd naar de rest van het album. Moss hoor ik hier overigens totaal niet in, wat lijkt er precies op? Klinken voor mij als 2 totaal verschillende genres.

Wat een vergelijking... Gaat echt volledig mank wat mij betreft. Heel af en toe hoor je misschien Marien Dorleijn er in, maar dan moet je heeeeel goed luisteren.

Blue Rose wordt een klassiekertje.

Ik hoor vrij veel Marien Dorleijn in de zang, en zo'n nummer als 'L.A.' - indiepop met een flinke dot elektronica - is echt wel Moss-achtig. Hun albums Ornaments of We Both Know the Rest is Noise zijn op dat album echt niet zo ver weg. Ik moet wel zeggen dat ik de zang op Freedom erg moeizaam vind. Dorleijn is ook een zanger met duidelijke beperkingen, maar lijkt daar beter mee op weten te gaan dan Amen Dunes.

Nog nooit van Amen Dunes gehoord. Kan me niet heugen dat een stem mij zo aansprak op eerste gehoor. Echt meteen het idee dat hier iets bijzonders gebeurt. Ben zeer benieuwd.

Wat een mooie plaat. Voor mij moet ie wel even op gang komen, maar vanaf Miki Dora tot het eind alleen maar prachtige nummers. Ik kende Believe al via een vriendin, maar in de context van de plaat komt het nummer nog beter tot zijn recht.

Voor mij is Believe echt een dijk van een track, een nummer waar ik door omver werd geblazen. Maar naast een enkele hoogtepunten komt het kenmerkende geluid van Amen ook goed tot uiting op de rest van het album. Er is een goede balans tussen de nummers die subtiele invloeden uit andere stromingen overnemen maar overall een sterk prominente folk geluid vertolken. Ik ben zeer in mijn nopjes met deze release

Deed me aanvankelijk helemaal niks, maar dit kan toch zomaar mijn traagste groeiplaat worden van het jaar. De intro in combinatie met Blue Rose komt intussen heerlijk binnen, en ook Miki Dora en Freedom laten steeds meer van hun schoonheid zien.
Voorlopig houd ik het bij een 3, maar het zou me niet verbazen mochten de nakende herfst- en wintermaanden me nog wat vaker brengen naar dit album.

Ik ben volledig geïntrigeerd door deze plaat. Repetitief, mysterieus. Ik hoor droevigheid, ik hoor hoop.
Dit wordt de beste van 2018.
Helaas wel zijn tour gemist....

Tegen het einde van het jaar nog zo'n mooie ontdekking doen is altijd fijn. Het album klinkt zomers en wijds met hypnotiserende ritmes en een intrigerende stem die me wat doet denken aan David Gray? Time, Miki Dora, Believe en LA zijn m'n favorieten zover. Draai hem al voor de derde keer achter elkaar dus dit wordt wel een blijvertje.

1 uit mijn top 10 en hoog ook, dit jaar ook nog een prachtig optreden gezien in de Tolhuistuin.
Heb een prachtige uitgave van Vinyl Please Me op de kop kunnen tikken.
Zo'n Marlon Williams is best wel aardig maar dit is toch veel mooier en specialer?

Amen Dunes - Freedom (Vinyl, LP, Album, Club Edition, Limited Edition, Numbered) | Discogs

Eerste indruk is heel aardig. Doet me denken aan een modernere Stone Roses

Puur op geluid af. Tekstueel heb ik nog geen beeld.

Amen Dunes heeft een hele eigen expressieve manier van zingen, zijn gebruik van vibrato valt vooral op, en ook niet alles is glad getrokken.
Je moet het voelen, denk ik. Ik vind de zang van Moss veel meer standaard en minder indringend. De muziek van Amen Dunes is soms wat lastig te verteren, of moeizaam zoals je zegt, maar ik denk ook dat het vaak gaat over dingen die lastig te verteren zijn, form follows function. Dat maakt het dan weer geen muziek die voor elk moment geschikt is.

In eerste instantie deed de muziek me niet zoveel, het kabbelde maar een beetje voort. Na meerdere luisterbeurten begin ik dit toch wel erg fijn te vinden. Het doet me regelmatig denken aan Bear in Heaven, maar dan met minder elektronische invloeden. Lekker sfeertje in ieder geval!