Ektomorf - Fury (2018)

Is de koek dan effectief op bij Ektomorf? Ze hebben jarenlang bewezen dat je niet ingewikkeld of zelfs origineel moet klinken om bijzonder leuke muziek te maken. Een volledige plaat van deze Hongaren was altijd wel te veel van het goede, maar er waren toch telkens heel wat nekbrekende knallers te vinden.

Dit Fury is helaas weer van hetzelfde beteuterende niveau als de voorganger. Alles klinkt weer als een ctrl-A ctrl-C ctrl-V van Sepultura’s Roots en Chaos AD, maar dit keer ontbreekt het alweer aan knallende grooves die een glimlach op het gezicht weten te toveren. Blood For Blood is een lichtpuntje, maar staat er nogal eenzaam te wezen. De rest gaat het ene oor in en het andere weer uit zonder een peesje soepeler te maken. Jammer, want Ektomorf is een van mijn favoriete guilty pleasures.

Ik moet zeggen dat ik bij een eerste luisterbeurt opzich nog best positief ben.
Ik vind vooral de groove vrij aardig, met vooral lekker zwaar aangezette gitaarriffs.
Teksten blijven altijd beetje op peuterniveau, maar bij Ektomorf is dat te vergeven. Wat Bennerd ook al noemt is de band een guilty pleasure.
Geen idee wat het album naar meerder luisterbeurten gaat doen, maar vooralsnog bevalt hij wel.