Sunflower Bean - Twentytwo in Blue (2018)

De derde single is uit na I was a Fool en Crises Fest, nu Twentytwo.

Schijnt een wereldplaat te zijn volgens reviews, ik moet het nog luisteren

Als ik moet af gaan op de singles dan is de nieuwe juist interessant voor mij Human Ceremony (2016).

Live zijn ze overigens een geweldige act en zal het nieuwe album met niet tegenhouden om ze nog eens te gaan kijken.

De eerste beluistering viel eigenlijk wel goed... tot mijn eigen verrassing. Hoop wel dat ze dit live iets steviger spelen zoals ze dat ook deden met hun vorige album.

De band wordt nu op Discogs aangemerkt als Psychedelic Indie Pop / Indie Rock. Op dit album klinkt maar weinig Psychedelisch en schuift het meer richting 70s Pop en Rock

Ook dit album is via crowdfunding bij PledgeMusic tot stand gekomen, dat betekend meestal ook dat de band een grote vinger in de pap heeft wat betreft de inhoud van het album komt.

Ik heb wel de indruk dat er bij de opnames van de vocalen voor verschillende effecten is gekozen. Op sommige nummers zoals Burn It klinkt het killer / kouder en ook lijkt ze tegen de limieten van haar stem te zitten. Terwijl op de single I Was A Fool de zangeres veel warmer en soepeler klinkt. Misschien in verschillende studio's opgenomen of het experiment gezocht.

De zangkwaliteiten van die dame houden inderdaad niet over. En de muziek klinkt ook niet bijster origineel. Bepaald geen wereldplaat.

Die vrouw heeft (zoals hierboven beschreven) bij vlagen een vrij hinderlijke stem..

Jammer, want voor de rest klinkt het wel leuk.

Ik stoor me juist nergens aan haar zang. In tegendeel, ik vind haar zang in nummers als I Was A Fool en Twentytwo juist heel erg mooi en fijn. Overigens is het album over het geheel erg fijn waarbij de eerste vier nummers samen het sterkste blok vormen.

Sunflower Bean is een van de vele bands in de laatste 10 jaar die muziek maken zoals dit. Beetje alternatief, beetje indie, beetje 60s en new wave, beetje The Velvet Underground, maar heel weinig eigens of origineels. Dat is op zich niet heel erg. Vooral niet als de liedjes erg aangenaam zijn. Dat is bij Sunflower Bean zeker het geval. Ook de zang is aangenaam, de wisseling man/vrouw zorgt voor een portie variatie.

Blijft over dat er verder eigenlijk niet heel veel te melden valt over dit album. Met uitzondering van het feit dat het album, meer dan bij vergelijkbare groepjes, nostalgische gevoelens voor muziek uit het verleden oproept bij me. Ik heb dan ook al menig LP uit de kast getrokken met dank aan Twentytwo In Blue. Het album schaadt niet, maar baadt wel bij tijd en wijle.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Ik hoor alleen maar een formule, muziek zonder eigen smoelwerk en vooral middelmatige deuntjes. De opener en de titelsong kunnen er nog mee door maar het album in zijn geheel klasseer ik onder; vandaag beluisterd, morgen vergeten.