Elly & Rikkert Zuiderveld - Van het Water en de Oever (1997)

Dit is een plaat uit hun latere periode. Hoewel ze nog steeds christelijk zijn, wordt het niet meer zo boven op gelegd. De nummers zijn allemaal kleine verhaaltjes. Muzikaal is het op orde, hoewel ik soms nog heimwee heb naar de echte folkperiode in de jaren 70. De nieuwere platen weten maar een beperkte groep nog te vinden. De christelijke fans missen soms de boodschap en de oudere hippiefans zijn al langer afgehaakt. Toch verdient deze muziek een groter publiek. Het is toch vakmanschap wat hier wordt neergezet.

mooie muziek

Meer dan 7 jaar geleden schreef ik al iets over deze plaat. Nu ik de afgelopen weken/maanden getracht heb de hele carriere van dit duo uitvoerig te beschrijven en zeker de evangelische platen te bekritiseren, past het wel om ook deze plaat nog eens goed van een recensie te voldoen.
Bij de vorige plaat "de tranen van de kleine mensen' werden ze begeleid door een nieuwe club muzikanten. Dick Le Mair werd belangrijk , ook voor de arrangementen, Jan Borger en ook zoon Robin speelt bij een nummer keyboard. De akoestische instrumenten keren weer terug, waaronder de sarangi die Rikkert voor zijn 50 jarige verjaardag heeft gehad.
Wat zegt het duo zelf over deze plaat : "Mooie muziek met ongeveer dezelfde bezetting (als de tranen van de kleine mensen). Rikkert krijgt voor zijn 50ste verjaardag van vele vrienden een sarangi kado, een strijkinstrument uit India, dat goed past bij de sfeer van deze CD. We zijn inmiddels weer terug in Drente met ruimte om te ademen, ruimte voor poezie en schoonheid in ons “Avondhuis”. Onze kinderen zijn de deur uit, het eerste kleinkind (Pepijn) is er al, de creativiteit blijft. “Heimwee” is er wel, niet zozeer naar wat was, als wel naar wat komt"
Op dit album staat ook weer wie wat heeft geschreven en vooral Rikkert is productief. En gelukkig...iets van de hippieplaten komt weer terug, zeker ook in de teksten. Alles ligt er niet meer duimendik bovenop, er is ruimte ! 'De ruiter' is een mooi nummer, waar lang niet duidelijk is waar het over gaat.
De titelsong is erg mooi, ook door de sirangi, het is een op deze wijze erg oosters, Indiaas geworden. Heel mooi en het lijkt of oude tijden herleven.
Ook 'stilte' is zowel tekstueel als muzikaal erg mooi. Het lied 'Afrika' is mooi, maar valt wel wat uit de toon qua sfeer.
'Avondhuis' is geschreven door Elly, dat hoor je ook direct aan het taalgebruik. Wel is het muzikaal erg fraai uitgewerkt met een prachtige cello.
'Bij m'n vader achterop' is een erg persoonlijk nummer van Rikkert. Komt het doordat hij intussen grootvader is, dat hij misschien met heimwee en weemoed terugkijkt op zijn kindertijd. De muzikale begeleiding vind ik soms wat minder, maar het klinkt zo wie zo veel beter dan de laatste christelijke platen. 'Laatste reis' is weer een heel persoonlijk nummer van Elly, over het sterven van een geliefde. Het is echt een liedje wat bij haar past, gevoelig lieflijk ondanks het zware onderwerp, muziek van Jan Borger.
Het hele album ademt een bepaalde gezonde gelatenheid, een soort van heimwee uit. Een nieuwe levensfase is aangebroken en het duo reflecteert daar op eigen wijze op. Vooral Rikkert valt hierin op. Was hij diegene die juist redelijk fanatieke christelijke teksten wist te schrijven, het lijkt wel of in deze nieuwe levensfase dat geheel kwijt is geraakt, geen bekeringsdrang meer. Het nummer 'altijd jong' is tekstueel niet geweldig, maar het hele nummer ademt een prachtige sfeer uit, met complimenten aan de muzikanten. Heel subtiel, maar o zo doeltreffend. In 'heimwee' komt een oude thema terug, dat ook op de oude platen hoorbaar, het er niet bij horen , aan de zijkant van de maatschappij staan, outcast. Werd dat gevoel op de eerste platen nog wat gecultiveerd door het hippie en commune leven, hier voelt het bijna als berusting. Er zijn nog wat verwijzingen naar de Bijbel, maar totaal anders dan de christelijke platen. Enkel het koortje had voor mij niet gehoeven. 'Jij' is een mooi liefdesliedje van Elly, enkel ben ik niet kapot van de productie. Had daar een een mooie akoestische gitaar onder gezet.
Rikkert blijf een scherp beschouwer van deze tijd, dat blijkt uit 'het wachten'. Een beeld van een man en vrouw in een restaurant die zwijgend de tijd doden, omdat ze niks meer te vertellen hebben aan elkaar. Eigenlijk een gitzwart beeld, maar zeker herkenbaar.
Het laatste nummer is 'vrienden', geschreven door Elly. De rijkdom van het hebben van vrienden en ook weer een terugblik. Een retrospectief album, dat eigenlijk dichter bij de eerste platen zit dan de tussenperiode. Geen belerende teksten meer, een opluchting voor mij. Het niveau van de jaren 70 wordt niet gehaald, maar mag je dat wel verwachten nu de 50 zijn gepasseerd.
Na 7 jaar heb ik ook weer een weg afgelegd, dus toch maar een halfje erbij...