Sky - Sky (1979)

Weinig reakties bij Sky en ook niets van degene die heeft toegevoegd.

Mooie muziek, heb een best of van ze die hier niet op MuMe staat.
misschien dat ik hem ooit nog eens ga toevoegen maar ben al 2 weken bezig et toevoegen dus denk dat ik dat niet meer ga doen.

Hele fijne muziek..
Deze band is met de John Williams die wel weet wat goede muziek is.

(dus niet die vent van de Star Wars-soundtracks)

Vooral het 20 minuten durende slot-suite is een symfonische masterpiece.

carillion,is mijn favourite
ik denk dat bijna heel nederland niet weet dat het in elke aflevering van Samson en Gert zit

Inderdaad erg mooi muziek. Heb hem op plaat, ooit op de gok meegenomen uit een kringloop. Ook omdat het vinyl er nog zo mooi uit zag.

Thuis meteen beluisterd en vond het meteen mooi. Heb al veel mensen overtuigd, het is echt een mooi stukje muziek.

Als ik ooit nog eens nog een album van hun vind, neem ik hem gelijk mee!

De enige 3 platen die ik (vooralsnog) ken van Sky zijn Sky 1 t/m 3, waarvan ik de eerste de meest coherente en mooie gespeelde vind.

Instrumentale symfonische rock, zoals dat alleen in de jaren 70 werd gemaakt.

De leden van deze band zijn symfonische all-stars, wat wil zeggen, dat ze al een op een behoorlijk aantal symfoplaten hebben meegespeeld.

De muziek richt zich echt op klassieke muziek ipv psychedelica en jazzrock zoals andere symfobands uit de jaren 70 deden.

Goed nieuws: alle Sky platen zijn heruitgegeven, geremastered en met liner notes en bonustracks.
Dat wordt de komende tijd lekker veel Sky luisteren

Cherry Red Records - shop.cherryred.co.uk

Kende Sky van het hitje Toccata ergens rond 1980. Vandaag het eerste album eens beluisterd en dat viel niet tegen. Instrumentale rock met klassieke invloeden en goed uitgevoerd. Aangename luistermuziek.

Sky balanceerde altijd gevaarlijk op het snijvlak van muzak en progressive rock. In eerste instantie een supergroup bestaande uit getalenteerde studiomuzikanten die een samenwerking aangingen met gerenommeerde klassiek gitarist John Williams.

Zo u en dan ontstaat er iets moois zoals het door Monkman gepende Where Opposites Meet, maar sommige songs zoals de Satie-cover Gymnopedie en het wat saaie Carillion leunen wel erg tegen de easy-listening aan.

Ik vind Sky vooral erg aangenaam. Er wordt geen noot teveel gespeeld en dat is dan ook weer gelijk hun valkuil; erg spannend wordt het nergens.

Qua sound is het wat vergelijkbaar met Nude van Camel, en dan met name de instrumentale (rustige) stukken. Carillon had trouwens zo op A Single Factor van Camel kunnen staan. Hetzelfde geldt voor Cannonball. Deze plaat was er wel eerder dan Nude en Single Factor, dus Latimer zal het bij Sky een beetje hebben afgekeken.

Van alle Sky-platen vind ik deze plaat de beste, daarna wordt het steeds een beetje minder en minder, totdat de band er zelf geen zin meer in had. Ik geloof dat ze wel een paar novelty-hits hadden, maar echt ver hebben ze het geloof ik niet geschopt als band.

Aan Sky heb ik best speciale herinneringen. Dit was namelijk mijn eerste band waar ik zelf naar toe ging voor een live concert. Toen hun tweede plaat uit was gaven ze een concert in de Doelen in Rotterdam. Een buurjongen wilde daar naartoe. En ik wilde wel mee, al kende ik de band alleen van hun hit Toccata. Maar het was wel een erg goed concert. Symfonische rock met een sterke klassieke inslag van vooral de gitaar. Ik herinner me ook dat de band heel nadrukkelijk vroeg aan de mensen op de eerste rijen om niet te uitbundig te zijn en geen foto's te maken met flits omdat ze zich moesten concentreren op de muziek. En het nummer Tuba smarties van de tweede plaat werd gespeeld met kerstverlichting op de tuba. En dat was dan de humor van de avond. Later heb ik deze plaat gekocht en hem erg veel gedraaid. Ik vind deze ook beter dan de tweede. En alle latere platen werden in volgorde ook steeds minder interessant en vooral saaier. Kant 2 met het plaatkant lange where opposites meet is nog steeds mijn favoriet van de plaat.