Jane Birkin - Arabesque (2003)

Een dame op leeftijd graaft in het oeuvre van de overleden man van haar leven. Jane Birkin herneemt hier vele klassiekers van Serge Gainsbourg, en doet dat met verve, dat spreekt.
De begeleiding doet oosters aan, vandaar de titel ?

In elk geval een prima plaatje, dit.

****

Live-album, opgenomen met Djam and Fam. Het betreft hier opnieuw gearrangeerde nummers, niet allemaal van de hand van Gainsbourg overigens, in Arabische stijl. Wat mij betreft komt de stem van Birkin hier uitstekend tot zijn recht, wat toch bewijst dat ze veel meer kan dan hijgerige popliedjes zingen (voor zover dat drie decennia na dato nog bewezen moest worden uiteraard).

Ook reciteert ze een gedicht van haar overleden neef, de dichter Anno Birkin. Ze heeft hier een erg prettige stem voor en Anno ‘Close to the river’ is voor mij dan ook een van de hoogtepunten van dit album.

Heel prettig album.

Deze week weer in Frankrijk en daar op een rommelmarkt 2 cd-s van Jane Birkin kunnen kopen. Beide cd-s met hoofdzakelijk werk van Serge Gainsbourg. Deze, Arabesque, een live cd, de andere 'Versions Jane' uit 1997. Leuk om de verschillen op te merken.

Maar nu dus 'Arabesque' , want dat is wel een hele speciale live cd. Jane Birkin, 10 jaar lang de muze van Serge Gainsbourg, artiest, schilder filmmaker, muzikant, componist en dol op jonge, vrouwelijke artiesten. Ik heb pas de film 'je 't aime, moi non plus' van de regisseur Serge Gainsbourg op Netflix gezien, waar Jane Birkin een belangrijke rol speelt. Een homosexuele vuilnisophaler heeft meer belangstelling voor de jongensachtige Jane Birkin dan voor zijn vriend. Een vreemde, wat bizarre film.
Maar Jane Birkin en Serge Gainsbourg zijn natuurlijk ook beroemd door de hit met dezelfde titel. Dat Jane Birkin ook nadat de relatie stuk liep toch steeds weer de nummers van Serge Gainsbourg opneemt zegt wel iets voor de bewondering van haar voor hem.

'Arabesque' pakt de nummers van Serge Gainsbourg op een unieke wijze aan, een Arabische insteek met ook Andalusische en Oost-Europese invloeden waarbij er een hoofdrol is voor violist Djamel Benyelles. Dat zorgt voor een ongelooflijke mooie plaat en het zegt ook wel iets van de songs van Serge Gainsbourg, die deze aanpak zo maar kan hebben. Het is een zeer intieme aanpak, die veel los maakt.
Het begint al met het nummer 'Elisa, Elisa' een prachtig nummer met een waanzinnige, vreemde tekst. (Elisa springt bij de schrijver -Serge- op de rug en gaat op zoek in zijn haardos naar luizen. Later in het nummer blijkt Serge 40 te zijn en Elisa 20). Maar dit nummer wordt fenomenaal uitgevoerd op 'Arabesque'. Je moet wel tegen het zingen kunnen van Jane Birkin, soms declamerende wijze. Jane zingt het Frans nog steeds met een Engelstalig accent en haar wijze van zingen zorgt er tevens voor dat het bijna niet te verstaan is. Maar er zit een mooi tekstboekje bij. De nummers zijn vooral songs uit de jaren 70-80, met veel bekende nummers. 'Valse de melody' heeft een ongelooflijk mooie uitvoering hier. Er zijn twee nummers bij die niet van Serge Gainsbourg zijn. Serge Gainsbourg was al 11 jaar overleden toen deze plaat live werd opgenomen. Jane Birkin was 56 jaar oud toen ze dit opnam, maar ze ziet er werkelijk nog prachtig uit in haar rode jurk.
Een heel mooi album, net zoals de meeste albums van Jane Birkin. Gaat het niveau van zuchtmeisje ver te boven, hier staat een geweldige artieste.