Kino - Radio Voltaire (2018)

Dan ben je heel aangenaam verrast dat de heren na 13 jaar weer bij elkaar komen en dan komen ze met zo'n spuuglelijke albumcover Dan maar hopen dat ze dat compenseren door er hele mooie muziek op te zetten.

Ik vind het ook wel een beetje spannend. Picture was een album dat bij mij toen snel in vruchtbare aarde viel en dat de tand des tijds ook vrij goed doorstaan heeft, maar het is nu niet onmiddellijk een formule waar succes bij een comeback dertien jaar later verzekerd is. Maar we gaan het horen.

De hoes is wel een beetje Frost*-achtig en er zijn natuurlijk meer klassiekers met, op de keper beschouwd, tamelijk lelijke hoezen.

Inderdaad een heel erg lelijke albumcover. Maar uiteindelijk gaat het om de muziek.

Spannend inderdaad! Op de een of andere manier is mijn verwachting dat het stukken minder zal zijn dan het debuut. Dat komt omdat "Picture" mij destijds echt omver geblazen heeft.
"Picture" wist pop perfect met prog te verbinden. Dat album straalde warmte uit.
Ik ben bang dat "Radio Voltaire" teveel op John Mitchell's ander project, Lonely Robot, zal gaan lijken. Daarvan zeiden ze dat het veel Kino invloeden had, maar dat vond ik enorm tegenvallen. (Even los van mijn waardering van Lonely Robot, want dat is best goed!)
Het nieuwe It Bites had een paar nummers dat op Kino leek, maar dat was ook logisch omdat de twee Johns (Mitchell en Beck) in beide bands samenwerkten.

Nu ligt de verhouding ietsje anders:

John Mitchell, Pete Trewavas, John Beck, Chris Maitland
is nu geworden
John Mitchell, Pete Trewavas, Craig Blundell en John Beck als gast

Ben benieuwd wat de bezetting voor gevolgen zal hebben voor de sound.
Als het half zo goed is als "Picture" dan zal het waarschijnlijk erg hoog op mijn jaarlijstje van 2018 verschijnen!

Al met al, een erg dubbel gevoel. Spannend inderdaad. Erg spannend!

Ben nu aan de tweede luisterbeurt begonnen. Het is natuurlijk veel te vroeg om te zeggen, maar het lijkt inderdaad op Lonely Robot, met een Kino sausje.
Verre van slecht natuurlijk! Het luistert makkelijk weg. Ik ben in ieder geval voorzichtig positief.

Idlewild is bijvoorbeeld een mooi nummer wat wel heel Kino achtig aan doet.

Ik ga voorlopig maar eens even goed luisteren voordat ik uitspreek of het inderdaad half zo goed (of meer dan half) is als "Picture". Ik denk in ieder geval niet dat het het debuut van de troon zal stoten.

Ik vind J. Mitchel een begenadigd gitarist maar als zanger kan ik hem niet altijd waarderen.
Beetje monotoon.
Voorbeeld is zijn eerste Lonely Robot, die ik niet verkeerd vond.
Deel twee echter hoeft van mij niet zo.
Daar zitten te weinig verassingen in.
Kino 1 was best leuk maar voor mij niet meer dan dat, en waarschijnlijk ligt die lot na twee luisterbeurten ook Radio Voltaire in het verschiet.

Een geweldig album! Veel afwisselender en pakkender dan de eerste wat mij betreft. De ballads op het album redelijk zwaar aangezet maar net niet "te".
"Picture" kon me eerlijk gezegd niet echt vangen. Heb beide albums nog maar eens goed na elkaar beluisterd maar kom toch steeds tot de zelfde conclusie. Radio Voltaire smaakt naar meer!

"RADIO VOLTAIRE" is een prachtig tweede album van Kino, jammer dat ze 13 jaar hebben gewacht. In de tussentijd heeft John Mitchell zich ontwikkelt als een begenadigd componist en gitarist. Zijn stem, daar moet je van houden en ik doe dat. Doordat hij zich met It Bites en Lonely Robot zo heeft geprofileerd, klinkt deze nieuwe Kino meer als hiervoor genoemde acts. De verrassing en het overweldigende positieve gevoel dat ik had na "PICTURE" mis ik nu wel. Toch vind ik het prachtig om naar te luisteren en dat zal ik ook blijven doen.

Het is een prettig album, niet heel spannend of verrassend maar het luistert lekker weg zonder al te veel te vragen van de progluisteraar. Het geluid is fijn, de productie glashelder en de muzikanten weten wat ze doen. Op zich dus veilig maar het hoeft ook niet altijd tot het gaatje te gaan. Af en toen is zo'n plaat, mits goed gedaan zoals hier, goed te doen.