EXEK - Biased Advice (2016)

Een maand of wat geleden ben ik verzeild geraakt (pun uiteraard intended) op Vessel 11 in Rotterdam, voor een optreden van Exek. Daar had ik eerder niet van gehoord totdat ik een Engels tijdschrift een drieregelige positieve recensie vond van hun laatste plaat. Sowieso wide ik bij Vessel 11 (een onwaarschijnlijke plek om op te treden) graag een kijkje nemen dus dit was een prima gelegenheid. En de Vessel bleek een prima gelegenheid. Letterlijk weinig meer dan een handvol mensen was gekomen, dat schept met het scheepsinterieur en een podium gelijkvloers aan de zaal wel een bizondere situatie. Daar had ook het voorprogramma last van, een symphatieke Franse rocker die de juiste accoorden wist te raken maar nooit op zijn gemak kwam. I Feel Naked Over Here, nou alle begrip. Daar had de hoofact weinig last van, de Australiërs waren vanaf de eerste noten in hun eigen universum verzeild geraakt.

En in dat universum, daar zit ik sinds die avond ook in. Het is lang geleden dat ik in aanraking kwam met een band die met zulke overbekende middelen zo'n specifiek eigen geluid weet neer te zetten. Het tijdschrift repte over post-punk en in een paar woorden kan ik dat geluid ook wel vatten: PIL produced by Martin Hannett. Maar dan wel zo goed gedaan dat ik er aan ben blijven plakken.

De opvolgers Advertise Here en The Map & The Territory komen wellicht nog eens aan bod, nu eerst het debuut Biased Advice. Vijf nummers waarvan de eerste vier min of meer gestructureerde songs vormen bij welke je de kop moeilijk van de staart kunt onderscheiden. Ik hoor veel dat aan Gang of Four en Joy Division doet denken maar ik hoor ook iets ongrijpbaars., found sounds die onderdeel van de muziek lijken te zijn. I Remember Nothing was zeker een inspiratie voor de band. Maar dan het vijfde nummer, dat maakte dat ik weer eens met het toetsenbord voor de monitor ben gaan zitten om een echte, byte-vrije mening op het forum te spuien.

Baby Giant Squid klinkt zoals alles op de Vessel klonk: diffuus, traag, metalig, bewogen. Gespeeld werd het nummer die avond niet maar in gedachten zit ik weer op de boot. Na ruim vijf minuten verstomd de praatzang en maken we langzaam water. Dan blijkt de titel van het nummer best passend. Acht armen trekken mij minuut voor minuut naar beneden, er is geen ontkomen aan. De druk op mijn oren zwelt aan met de daling, het zicht wordt gaandeweg zwart als inkt. De baslijn biedt houvast maar geen redding. De weg naar boven is nu kansloos door de omstrengeling met pianoriedels en koperslierten. In het orkest dat blijft doorspelen terwijl de Vessel naar de kelder gaat, herken ik ClockDVA. Een verdrinkingsdood in zeventien minuten, ik had er geen seconde van willen missen.