Laura Nyro - Smile (1976)
mijn stem
12 stemmen
0
geplaatst: 27 december 2019, 14:06 uur
Niet helemaal my cup of tea dit album van Laura Nyro. Ook hier liep ik tegenaan in de jaarlijst 1976 van Oor. (gedeeld 46e). Het was de beschrijving van haar werk op Wikipedia (Engelstalige artikel) en dan met name haar invloeden op andere musici die me nog meer nieuwsgierig maakten naar dit album. Maar dat viel me dus niet echt mee. Jammer.
Voor de liefhebbers van Joni Mitchell of bijv. Carole King is dit naar mijn idee verplichte kost.
Voor de liefhebbers van Joni Mitchell of bijv. Carole King is dit naar mijn idee verplichte kost.
2
geplaatst: 14 januari 2025, 18:01 uur
Laura Nyro is zo'n artieste/zangeres waarvan je weet en hoort dat het iets unieks is en heeft, maar het moet je wel liggen.
Een artieste opgekomen in de jaren 60/70, op het Monterey festival heeft gespeeld, maar daar een vreemde eend in de bijt was, die tot haar eigen frustratie merkte dat haar nummers geen hit werden door haarzelf, maar dat anderen er mee van door gingen en er wel populair mee werden. Een artieste die niet in een hokje te stoppen was, uit New York, daardoor ook beïnvloed en op geheel eigen wijze heel wat stijlen bij elkaar bracht, jazz, soul, gospel, folk, funk.
Haar album 'Eli and the Thirteenth Confession (1968)' is nog steeds een iconisch album, maar zeker niet makkelijk. Zowel muzikaal als tekstueel. Geliefd door mede artiesten (Elton John, Jackson Brown) maar het publiek had moeite haar te plaatsen. Concessies deed ze niet aan, Ze schreef over vrouwelijke seksualiteit, maar net zo makkelijk over de menstruatiecyclus. Jackson Brown was nog een tijdje haar partner, speelde in het voorprogramma van Laura, maar dat duurde niet zo lang.
'Smile' , een plaat uit 1975 is een soort come back album , want bijna 5 jaar lang had Laura niets uitgebracht en was wart verdwenen uit de muziekscene. Ze was getrouwd, maar ook weer gescheiden en haar moeder overleed aan eierstokkanker. Dezelfde kwaal zou ook Laura treffen.
Het album is mede geïnspireerd door haar moeder en ondanks die toch wat vreemde vijf jaren ademt het een bepaalde tevredenheid uit.
Het is redelijk jazz georiënteerd, mede door de prima jazz muzikanten die haar begeleiden en het album meandert weer van jazz, soul, gospel, folk.
Kant 2 is wat rustiger, wat minder jazzy dan kant 1 (ik heb nog het oude vinyl) en zeker de afsluiter 'Smile' is bijzonder mooi.
Laura wordt nogal eens vergeleken met Joni Mitchell Carole Kind. Zeker Joni Mitchell is wel te begrijpen, zeker met 'Smile'.
Zoals ik al schreef , het is geen makkelijke muziek en zeker 40-50 jaar geleden zou ik er helemaal niets mee gehad hebben. Maar naarmate je ouder wordt lijkt het wel (tenminste bij mij) dat er meer toegankelijkheid is om je ook te verdiepen in muziek, waarbij het kwartje niet gelijk valt en je de de tijd gunt om iets nieuws te ontdekken of ergens aan te wennen en te leren waarderen. En het lijkt of soms artiesten pas later de waardering krijgen die ze verdienen.
Voor mij valt Laura Nyro hieronder, niet dat ik al helemaal 'om' ben. Ik heb intussen ook het 'Eli' album op cd aangeschaft en ik merk dat ik daar waarschijnlijk nog meer tijd voor nodig heb om dat album enigszins te doorgronden. Bij 'Smile' Is dat intussen redelijk gelukt. 'Smile ' wordt niet gezien als het beste van Laura, maar ik vind het kwalitatief toch best wel bijzonder.
Een artieste opgekomen in de jaren 60/70, op het Monterey festival heeft gespeeld, maar daar een vreemde eend in de bijt was, die tot haar eigen frustratie merkte dat haar nummers geen hit werden door haarzelf, maar dat anderen er mee van door gingen en er wel populair mee werden. Een artieste die niet in een hokje te stoppen was, uit New York, daardoor ook beïnvloed en op geheel eigen wijze heel wat stijlen bij elkaar bracht, jazz, soul, gospel, folk, funk.
Haar album 'Eli and the Thirteenth Confession (1968)' is nog steeds een iconisch album, maar zeker niet makkelijk. Zowel muzikaal als tekstueel. Geliefd door mede artiesten (Elton John, Jackson Brown) maar het publiek had moeite haar te plaatsen. Concessies deed ze niet aan, Ze schreef over vrouwelijke seksualiteit, maar net zo makkelijk over de menstruatiecyclus. Jackson Brown was nog een tijdje haar partner, speelde in het voorprogramma van Laura, maar dat duurde niet zo lang.
'Smile' , een plaat uit 1975 is een soort come back album , want bijna 5 jaar lang had Laura niets uitgebracht en was wart verdwenen uit de muziekscene. Ze was getrouwd, maar ook weer gescheiden en haar moeder overleed aan eierstokkanker. Dezelfde kwaal zou ook Laura treffen.
Het album is mede geïnspireerd door haar moeder en ondanks die toch wat vreemde vijf jaren ademt het een bepaalde tevredenheid uit.
Het is redelijk jazz georiënteerd, mede door de prima jazz muzikanten die haar begeleiden en het album meandert weer van jazz, soul, gospel, folk.
Kant 2 is wat rustiger, wat minder jazzy dan kant 1 (ik heb nog het oude vinyl) en zeker de afsluiter 'Smile' is bijzonder mooi.
Laura wordt nogal eens vergeleken met Joni Mitchell Carole Kind. Zeker Joni Mitchell is wel te begrijpen, zeker met 'Smile'.
Zoals ik al schreef , het is geen makkelijke muziek en zeker 40-50 jaar geleden zou ik er helemaal niets mee gehad hebben. Maar naarmate je ouder wordt lijkt het wel (tenminste bij mij) dat er meer toegankelijkheid is om je ook te verdiepen in muziek, waarbij het kwartje niet gelijk valt en je de de tijd gunt om iets nieuws te ontdekken of ergens aan te wennen en te leren waarderen. En het lijkt of soms artiesten pas later de waardering krijgen die ze verdienen.
Voor mij valt Laura Nyro hieronder, niet dat ik al helemaal 'om' ben. Ik heb intussen ook het 'Eli' album op cd aangeschaft en ik merk dat ik daar waarschijnlijk nog meer tijd voor nodig heb om dat album enigszins te doorgronden. Bij 'Smile' Is dat intussen redelijk gelukt. 'Smile ' wordt niet gezien als het beste van Laura, maar ik vind het kwalitatief toch best wel bijzonder.
* denotes required fields.
* denotes required fields.