Courtney Patton - What It's Like to Fly Alone (2018)

O goed zo LuukRamaker ik zie dat jij deze plaat momenteel draait. Ik wist dat Patton een nieuwe plaat uit ging brengen, maar was het alweer een beetje vergeten. Ik vond haar vorige So This Is Life zo geweldig dat hij mijn top 10 van dat jaar haalde. Ik ga niet bij voorbaat uit van dezelfde kwaliteit, want dat kan haast niet, maar ben wel zeer benieuwd. Dus kijk zo maar even op "Wat draai je nu"......

Draai hem alweer voor de derde keer en ik kan nu al wel concluderen dat ook deze plaat gewoon weer kandidaat voor mijn eindejaarslijstje is. Wat weer een pracht. IJzersterke krachtige stem, ijzersterke teksten en melodieën. Zeker geen doorsnee country dit, maar een singer-songwriter plaat van het hoogste niveau.

"Courtney Patton is a storyteller"

Zo begint de bio en in de laatste zin wordt het nog eens herhaald. Je hoeft echter maar een paar nummers te horen om zelf tot die ontdekking te komen. Het is ook gewoon de kern van de artiest Courtney Patton uit Fort Worth, Texas. Patton is gezegend met een prachtige krachtige en ietwat lage en uiteraard verhalende stem. Ook de omgeving van Patton draagt bij aan de compleetheid van de artiest Patton. Ze is getrouwd met Jason Eady, die zelf een gelouterd countryster is en die op zijn beurt weer geïnspireerd wordt door zijn vrouw en zeker ook door hun 2 kinderen. Eady is van een relatief doorsnee countryzanger uitgegroeid tot een echte singer songwriter. Ook vriendinnen en gewaardeerde namen uit het wereldje als Jamie Lin Wilson en Kelley Mickwee hebben hun steentje bijgedragen aan het nieuwe album. Mickwee schreef het nummer Gold Standard, het enige nummer waar Patton zelf tekstueeel geen bijdrage aan heeft geleverd.

Voor dit nieuwe album heeft Patton besloten de productie in eigen handen te nemen om het nog meer eigen te maken dan ze ook al deed op de prachtige voorganger So this is life. We kunnen wel zeggen dat dit uitstekend is gelukt. What's it's like to fly alone, de titel zegt het al, gaat over hoe mensen met de keuzes in hun leven omgaan. Kortom eigenlijk zeer alledaags. Het is zeker niet overal autobiografisch. Één nummer is dat zeker wel en dat is de zeer indringende afsluiter Fourteen Years, waarin Patton zingt over de dood van haar zus en hoezeer ze haar mist en zo graag had gezien hoe ze als tante van haar kinderen was geweest. Ik ben slecht tot tranen te roeren door muziek, maar na 2 zinnen zoals alleen Patton het kan brengen heeft ze het al bijna voor elkaar. Nou ja niet helemaal, maar indrukwekkend is het zeker en tot nu toe het mooiste nummer dat ik dit jaar hoorde. Verder is de balans tussen ballades en up-tempo uitstekend. Niet onvermeld mag het prachtige piano-, viool- en pedalsteelwerk blijven van respectievelijk Chip Bricker, Heather Stalling en Lloyd Maines, waardoor de vocalen en melodieën nog mooier worden dan ze al zijn.

De titel country is uiteraard terecht, maar dit is ook een prachtig staaltje singer-songwriter werk van de Texaanse. Ik pendel regelmatig tussen de blues en de roots/americana. In die laatste categorie is dit verreweg het beste album dat ik de laatste jaren hoorde. Van So this is life raakte ik stukje bij beetje al steeds meer onder de indruk en ik had niet het gevoel dat die plaat nog overtroffen kon worden. Maar een kleine maand na de eerste beluistering kan ik wel vaststellen dat het haar gewoon gelukt is.

What it's like to fly alone? Nou met de muziek van Patton kan je je eenvoudigweg niet alleen voelen.