Stampede - Hurricane Town (1983)

Dan zit ik er toch niet naast... want ik meende me te herinneren dat hier één of meerdere later bekend geworden muzikanten hebben meegespeeld en inderdaad, gitarist van dienst is hier Laurence Archer. Meer uitleg staat, of course, op het wondere wereldwijde web en in dit geval is dat wikipedia: Laurence Archer - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org.

Dit is hun debuut in de studio en staat vol prima Britse melodieuze rock waar de bassist ook instaat voor de keyboards. Blijkbaar hebben ze voordien nog The Official Bootleg uitgebracht maar daarover kan ik zelf voorlopig nog niets zeggen. Ik vind het niet mis, men komt best pittig uit de hoek. In 2011 kwam er nog een album uit. Dit album heb ik in een “virtuele” versie met vier bonustracks, deze zijn afkomstig, zo leert Metal Archives, van de vorige NWoBHM groep van Laurence Archer, namelijk Lautrec die enkel een single op hun conto heeft.

Eerlijke melodieuze Britse Hard Rock met dat typische lekkere gitaargeluid van die lang vervlogen tijden. Het lange titelnummer is een klein pareltje en Laurence Archer laat heerlijke riffs en solo's horen. Even uitkijken naar dit album op een platenbeurs of rommelmarkt...

Omdat ik laatst een cd-box van Grand Slam aanschafte, de groep die Phil Lynott na het stoppen van Thin Lizzy startte, kwam ik bij Stampede terecht. Dit is namelijk het albumdebuut van gitarist Laurence Archer, zoals de waarde Sir Spamalot hierboven reeds elf jaar eerder beschreef.
In de rockregisters wordt dit debuut van het Britse Stampede tot de New wave of British heavy metal gerekend, waarbij het tot de melodieuzere variant daarvan behoort. Prima nummers met soms een vleugje Thin Lizzy (de twingitaren in opener I've Been Told), het flitsende gitaarspel van Laurence en de degelijke, zij het ook wel vrij doorsnee vocalen van Rueben Archer.

Het levert een aardig album op, dat mij desondanks nergens bij de lurven grijpt. Hurricane Town laveert tussen heavy metal (zoals in The Runner) en aor (Love Letters). Bij dat laatste genre spelen de klavieren van gasttoetsenist Mark Stanway (in diezelfde dagen actief bij de melohardrockers van Magnum) een belangrijke rol.
Het werk dat Laurence Archer nog in datzelfde 1983 bij Grand Slam (opnieuw met Stanway) en UFO (High Stakes and Dangerous Men uit 1992) opnam is echter spannender dan deze Stampede.
Tegenwoordig is hij weer actief onder de vlag van Grand Slam, dat in 2019 met Hit the Ground terugkeerde.