Josh T. Pearson - The Straight Hits! (2018)

Dat zijn een hoop Straights.. ik heb hier nu al eigenlijk al compleet geen zin in. Ik zet me schrap voor een wanproduct...

Ik hoop dat het zo'n album is waarvan je op voorhand dacht na de eerste beluistering te moeten zeggen "Tja, de hoes sprak boekdelen...", maar uiteindelijk toch heel erg meevalt.

Over het verloop van de evolutie van deze man heus het een en ander meegekregen, maar toch is wel heel amusant

Ziet eruit alsof hij net van Brokeback mountain is afgekomen en zingt alleen maar over dingen die 'straight' zijn. Yeah right! Not fooling anyone!

Tsja, dit is nogal een gimmick geworden. Geen verrassing ook. In een interview met The Quietus gaf hij al aan dat hij deze plaat in drie dagen heeft gemaakt waarbij elke song aan een vijftal regels moest voldoen (zodat het 'hits' zouden worden). Eigenlijk alles dus, wat zijn voorgaande - ietwat stuurloze - studioplaat niet is. Zo nu en dan komen er geforceerd vrolijk arrangementen boven drijven (de eerste drie Straights bijvoorbeeld), maar er blijft een hoop zwartgalligheid over en dat past Pearson dan weer wel (zij het allemaal wat weinig overtuigend uitgevoerd). Dat zorgt voor een incoherent en chaotisch album met een Pearson die zichzelf - of is het vooral de luisteraar? - voor gek zet en parodieert. En ik vraag mij af of dat echt helemaal de bedoeling is.

Ergens klinkt het inderdaad alsof hij een grapje uithaalt met alles en iedereen (die pathetische Texas snik in zijn stem, de regels, natuurlijk al die straights), maar meestal krijg ik toch het idee dat het best serieus is bedoeld. Er zijn toch wel degelijk serieuze invloeden te horen van typische zuiderlijke Amerikaanse singer-songwriters in de (alt) country scene. En ook qua popinvloeden lijkt hij zo nu en dan zijn innerlijke Bruce Springsteen (2e nummer bijvoorbeeld) te willen laten horen. Ook met zijn stem probeert hij zo nu en dan te experimenteren (het eerder aangehaalde accent, zijn kopstem etc.) Het slaagt allemaal alleen niet. Ook het door de critici wel gewaardeerde 'Loved Straight to Hell' vind ik vrij matig. Op zich een lekker stuurloze garagerock/shoegaze sound vol met distortion, doch inhoudelijk weinig nieuws onder de zon. Dat is wel het kantelpunt van het album. Net als je denkt dat het allemaal gaat ontaarden slaat de plaat over naar cliché country-rock met dito cliché teksten. Zo nu en dan een aardige vondst (teksten schrijven is hij nog niet helemaal verleerd), maar niet overtuigend. Het klinkt allemaal prima, maar met de manier hoe Pearson zingt valt het moeilijk serieus te nemen. 'A Love Song (Set Me Straight)' met blazers en al is dan verrassend genoeg best fijn.

Al met al is dit album ook weer geen desastreuze ramp zoals eigenlijk door iedereen werd verwacht, maar het blijft een weinig overtuigend werkje dat duidelijk te vluchtig in elkaar is gezet door een Pearson die zelf ook lijkt te twijfelen of hij hierover serieus is of niet.

Als je dat doet dan is dat heel verstandig. De eerste 3 nummers zijn namelijk ook echt lachwekkend slecht. Dan krijg je met de hoes en de titels in gedachten al snel een Daniel Romano's Modern Pressure gevoel. Alsof hij iedereen die de country een warm hart toedraagt in de zeik wil nemen. Maar vanaf het 4e nummer is het niveau ineens alleszins acceptabel. Behalve Loved straight to hell, waarvan ik net als Ataloona ook de schoonheid niet van zie.

Fans die een copy of vervolg op "Last of the Country Gentleman" verwachten komen na 7 jaar wachten bedrogen uit. Ik heb persoonlijk lang mijn best gedaan dat album een topper te gaan vinden, maar ik heb het uiteindelijk niet kunnen snappen. Daarom vind ik het kwaliteitsverschil tussen de 2 albums niet eens zo heel groot. Als de eerste 3 nummers een beetje serieuzer waren aangepakt had ik beide platen minstens even goed gevonden. Maar dat is dan nog steeds niet heel goed. Kortom: eerste 3 nummers plus nummer 6 een 1,5. Overige nummers 3,5. Delen door 2 is......

Amusant plaatje van de Josh T. Pearson, en vooral volkomen tegengesteld aan zijn asgrauwe debuut van zo'n zeven jaar geleden. De hoes vertelt het verhaal al een beetje; dit lijkt in alles een parodie te zijn op een aantal traditioneel Amerikaanse muziekgenres. Maar is het dat wel? Net als Ataloona vraag ik het me af.

De eerste drie songs zijn niet minder dan lachwekkend. Ook song vier en vijf zijn niet veel soeps; het rammelt en rommelt aan alle kanten. Loved Straight to Hell, dat veel critici wel lusten, klinkt in z'n geheel episch, wat me ook wel doet begrijpen waarom deze song wel goed wordt bevonden. Zelf ben ik niet geheel overtuigd door de kwaliteit, maar moet ik toegeven dat de song een bepaalde aantrekkingskracht bezit.

Na dit nummer volgen er jammer genoeg nog vier, waarvan enkel het lange A Love Song (Set Me Straight) me doet opveren. Dat nummer is pompeus, potsierlijk, bombastisch, pretentieus, maar toch ook knap. Lelijk mooi, dus.

The Straight Hits lijkt me geen luistervoer voor de fans van het debuut, maar laat zich bij momenten aardig beluisteren. Het weet me echter nooit, ondanks enkele malen in de buurt te komen, te begeesteren.

2,5 sterren