The Tossers - Agony (2007)

Prachtige verzameling folkpunksongs van deze Iers-Amerikaanse rakkers. Bij vlagen wordt zelfs het niveau van de uitstekende voorganger The Valley of the Shadow of Death gehaald. De songs ademen een heerlijk pubsfeertje uit, die met een pint Guinness helemaal goed tot uiting komt Ik begin met 4,0, maar dat kan altijd nog hoger worden

Siobhan

Met een pint Guinness in de hand en het verstand op nul, is het heerlijk luisteren bij dit meest recente plaatwerk van The Tossers. De van origine Ierse band trekt hier een klein uur lang stevig van leer en doet dat met verve. De sound is niet direct ergens mee te vergelijken, maar doet mij nog het meest denken aan Flogging Molly en in mindere mate The Pogues. De band is echter beduidend minder punky dan Flogging Molly en Dropkick Murphys en heeft meer ruimte voor folk in haar songs. Voor de rest is het songmateriaal hier wel enigszins mee vergelijkbaar, hoewel The Tossers toch een vrij unieke sound hebben.

De meeste songs handelen over het leven in de pub, waarvan Pub and Culture het meest treffende voorbeeld is, en over het leven in Ierland. Ondanks dat de bandleden al jaren in Chicago leven (of er zijn geboren), is er nog altijd een enorme liefde voor Ierland, een land dat onvrijwillig is verlaten maar dat nooit de rug is toegekeerd. Dat komt schitterend tot uiting in songs als The Sheep in the Boots met haar karakteristieke Riverdance-melodie en het ontroerende, ingetogen Not Forgotten, dat zich wat mij betreft moeiteloos kan meten met het beste werk van The Pogues en Flogging Molly. Ook Leopardstown Races en Claddagh zijn van een soortgelijke schoonheid. Het allerbeste wordt echter voor het laatst bewaard, want Movin' On is een song in de allerbeste Ierse folktraditie.

Frappant is dat de verknochtheid voor Ierland ook te horen is bij andere Iers-Amerikaanse bands (zoals de al genoemde Flogging Molly en Dropkick Murphys), een gevoel dat ik enerzijds prima begrijp door de roerige historie van het groene eiland en anderzijds doordat ik er zelf maar al te graag kom. Ierland verlaten was voor mij al niet makkelijk, laat staan wanneer je er jaren hebt gewoond.

Het up-tempo materiaal is overigens ook dik in orde, getuige Did It All for You, The Nut House en het geweldige Siobhan, waarbij ik na het zien van de clip beelden voor me kreeg van Temple Bar en de andere hoogtepunten van Dublin's uitgaansbuurt. Siobhan straalt een pubsfeer uit en ik krijg direct weer verlangens om terug te gaan naar Dublin, de stad die op mij een onuitwisbare indruk achterliet. Ik had het geluk er een tijd te vertoeven en heb er geen moment spijt van gehad.

Persoonlijk vind ik The Tossers nog wat beter dan de bekendere bands, Flogging Molly en Dropkick Murphys. Een vergelijking met The Pogues misstaan ook niet, hoewel die voor mij op eenzame hoogte staan vanwege hun pioniersrol binnen het folkpunkgenre. Bovendien is zanger Duggins van The Tossers geen Shane MacGowan, al is ook hij niet van een stevige pint Guinness. Vooralsnog krijgt deze Agony van mij een ruime voldoende: 4*.