Gizelle Smith - Ruthless Day (2018)

Deze plaat is een heel eind uit mijn comfortzone, maar ik merk dat ik heel erg vrolijk word van het luisteren naar de nummers op deze plaat van de Duitse Gizella Smith. Voor mij was er geen enkele aanleiding om te denken dat de plaat niet in de V.S. is gemaakt. De meer traditionele soul spat van de plaat af zonder ook maar een moment als gedateerd of gekloond te lijken. Daarvoor zijn de ritmes net te modern. Het soort muziek waarbij mijn lichaam aan het bewegen is voordat mijn brein daar een opdracht toe heeft gegeven. De bewegingen gaan vanzelf omdat stilzitten simpelweg geen optie is.

De plaat is ook ronduit vrolijk stemmend waar het de muziek aan gaat. Het spettert en knettert geregeld en geeft de ruimte aan de uiterst prettige stem van Gizella Smith. Waarbij alle zangeressen in dit genre sinds Whitney en Mariah kunstenaars in het hoogvliegen zijn geworden, te pas en te onpas, kent mej. Smith haar Goethe en heeft zijn "in der Beschränkung zeigt sich erst der Meister" ter harte genomen. Nergens vliegt ze te pas noch te onpas vocaal de bocht uit en de enige keer dat ik aan de eerder genoemde dames moest denken, schakelde ze snel een tandje terug in plaats van bij.

Ruthless Day, dat klinkt uiterst ernstig en zelfs wat gewelddadig. Wie de plaat opzet is die gedachte direct kwijt. 'Gewoon heel erg fijn' was een betere titel geweest. Wat is het mooi dat ik bij toeval deze plaat aanklikte en zo al snel uit mijn comfortzone werd getrokken. En wie deed dat laatste eerder in dat genre? Juist, Joss Stone.

Het hele verhaal staat hier op WoNoBlog.

Gizelle Smith is een Britse uit Manchester en de dochter van een Amerikaanse vader (Four Tops-gitarist Joe Smith) en een moeder uit de Seychellen.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Gizelle Smith - Ruthless Day - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Gizelle Smith groeide op in het Britse Manchester als dochter van een Amerikaanse vader en een op de Seychellen geboren moeder. Haar vader speelde ooit in de band achter de fameuze Motown band The Four Tops en het wekt dan ook geen verbazing dat Gizelle Smith de Amerikaanse soulmuziek met de paplepel kreeg ingegoten.

Gizelle Smith koos al op jonge leeftijd voor de muziek die ze al als kind liefhad en trok met haar heerlijk soulvolle strot direct flink wat aandacht.

De eerste successen oogstte ze als frontvrouw van de vanuit Hamburg opererende band The Mighty Mocambos en met het debuut van deze band, maar met Ruthless Day staat de tegenwoordig vanuit Londen opererende Gizelle Smith voor het eerst op eigen benen.

De kans dat de solocarrière van Gizelle Smith een succes wordt lijkt me behoorlijk groot, want de Britse zangeres beschikt niet alleen over een geweldige stem, maar laat op Ruthless Day bovendien een geluid horen dat nadrukkelijk put uit de rijke archieven van de Amerikaanse soulmuziek, maar dat ook aansluit bij de soulvolle R&B uit het heden en dat durft te experimenteren met invloeden uit de jazz, funk en de psychedelica.

Toen de eerste noten van de krachtige strot van Gizelle Smith uit de speakers kwamen moest ik vooral denken aan The Soul Sessions van Joss Stone. Waar bij Joss Stone vooral de verbazing overheerste dat een 15-jarige blonde bakvis het authentieke soulgeluid van de allergrootsten zo dicht kon benaderen, hoor je dat Gizelle Smith dit geluid al enkele jaren in de vingers heeft en nu vooral verder wil.

Als je een stem hebt als die van Gizelle Smith is het logisch om deze vol in te zetten en dat gebeurt dan ook op Ruthless Day. De Britse soulzangeres mag stevig uithalen, maar mag de schaarse lege ruimte ook vullen met de vooral in de R&B zo gangbare stembuigingen. Dat is me vaak snel te veel, maar Gizelle Smith kan gelukkig ook doseren en lijkt met haar zang meer op de grote soulzangeressen uit het verleden dan op de jonge R&B zangeressen van het moment, die vooral een kunstje beheersen en uitbuiten. Het zorgt er voor dat de stem van Gizelle Smith van alles met me doet en het niveau van Ruthless Day een flink stuk omhoog stuwt.

Ruthless Day is in vocaal opzicht een imponerende plaat, maar ook in muzikaal opzicht gebeurt er van alles op het solodebuut van Gizelle Smith. De plaat is voorzien van een moddervet soulgeluid met flink wat blazers, maar bevat ook uitstapjes richting psychedelica met zweverige synths, of verkent de paden richting jazz en funk, waarbij vooral de fantastisch spelende ritmesectie wonderen verricht.

Ruthless Day laat een bij vlagen behoorlijk vol en overweldigend geluid horen, maar Gizelle Smith komt er met speels gemak bovenuit en verrast met zang waarvan de meeste van haar jonge concurrenten alleen maar kunnen dromen. Het levert een debuut op dat flink boven het maaiveld uitsteekt en daarom alle aandacht verdient, ook van een ieder die slechts bij hoge uitzondering naar dit soort muziek luistert. Erwin Zijleman

Fijne plaat....

Het was de single Working Woman die Gizelle Smith opnam met de the Mighty Mocambos waardoor ik haar leerde kennen. Die band maakte daarna zelf nog wel een plaat, maar Gizelle liet wat langer op zich wachten. Dit album is voor mij dan ook langverwacht.
We werden gaandeweg natuurlijk ook al wat warm gehouden door wat singles en één daarvan is opener Dust. Een lekker energieke en vrolijke opener. Door dit nummer krijg je gewoon zin om naar de rest van het album te luisteren. Terecht getuige het sfeervolle duet Hero. De stemmen van Gizelle en gastartiest Eric Boss vallen mooi samen. In verhouding valt Scard of Something dan misschien wat minder op, maar het is nog steeds een meer dan prima song.
Love Song horen we daarna, een nummer dat gedragen wordt door de blazers. Om dan zeer aanstekelijk verder te gaan met Sweet Memories. Op Around Again laat Gizelle duidelijk haar vocale capaciteiten horen. Dit nummer valt op door haar krachtige zang alhier.
Eric Boss komt nogmaals om de hoek kijken bij Stay, een vrolijk duet. Een steengoed nummer is dan de titelsong met haar funkyness en die coole orgel. Zij geven dit fijne nummer kleur. Die energie trekt ze nog verder door naar boven op Hey Romeo. Wat een energie zeg! Om dan wat relaxter verder te gaan met Twelve. Het album, wat ik zeer fijn vind als geheel, wordt afgesloten door het nummer met de toepasselijke titel Amen. Een erg sfeervol nummer.

Gizelle Smith is een naam die blijft, dat moge wel duidelijk zijn na dit album. Het is tevens één van de fijnste platen die ik tot nog toe in 2018 heb gehoord.