The Weight Band - World Gone Mad (2018)

Mijn recensie op het Altcountryforum.nl

Het geluk is aan mijn zij, dat ik deze plaat ontving om iets over te schrijven. Bij de allereerste beluistering van “World Gone Mad” viel ik bijna van mijn stoel. Het plattelandsgevoel van het New Yorkse Woodstock, de onaardse schoonheid van de meerstemmigheid en de oprechte eerbetoon aan een legendarische band uit de muziekhistorie. Gewoon heerlijk, die nostalgie. Dit vijfkoppige collectief draagt een naam (The Weight Band), waarvan je zou vermoeden dat het om een stel copycats gaat. Niets is minder waar. “World Gone Mad” draait om het gevoel aan vroeger, de gemoedelijke sfeer en de herinneringen die deze plaat oproept aan The Band. Uit een tijd zonder internet, waarbij je via muziekblaadjes en zeezender Radio Veronica nieuwe muziek ontdekte.


Jim Weider (zang, gitaar, mandoline), Marty Grebb (zang, toetsen), Brian Mitchell (zang, orgel, accordeon), Albert Rogers (zang, basgitaar) en Michael Bram (drums) halen het beste in elkaar naar boven. Van deze plaat word ik ontzettend blij. Ik tik dit stuk over een plaat die is opgedragen aan Levon Helm, Rick Danko en Richard Manuel, dan ook met een gelukzalige grijns. Een feest aan klassevolle rootsrockmuziek.

Het begint meteen al goed met het onderhoudende titelnummer waarin alles klopt . Een aangenaam nummer wat er meteen inknalt met fenomenale vocalen, het fraaie arrangement en de uitstekende instrumentenbeheersing. Gegarandeerd dat je het daarna de hele dag in je hoofd hebt. Zo ook met de overige liedjes. Van begin tot het einde is “World Gone Mad” van The Weight Band geslaagd. Pracht sentiment. Authentieker en bezielder dan “World Gone Mad” kan de muziekliefhebber het zich nauwelijks wensen. De vijf heren weten op de juiste wijze met grotendeels eigen materiaal een gevoelige snaar te raken. Een perfecte eenheid. Met dank aan het label Continental Record Services, dat zorgt voor de Europese verspreiding.

Buiten dat dit een letterlijke kopie is van The Band.

Voor een deel ben ik het niet eens met bovenstaande. Het gaat hier om Levon Helm's Weight Band. De band die hem in de laatste jaren begeleide (of dat live of op plaat was weet ik niet direct). De naam van de band is een combinatie van hét bekendste Levon Helm nummer en tevens ook dé hit van the Band.

Zowel vocaal als instrumentaal klinken deze heren als the Band en Levon Helm. Copycats dus, maar onder een goede vlag, want je kan het ook zien als tribuut. Laten we dat dan ook maar doen, want ze dragen het goed.

Ontdek de verschillen : Krista Detor - Mudshow (2005)

De naam Jim Weider kwam me al bekend voor in relatie tot The Band. Hij zat er vanaf 1985 bij toen de groep zonder Robbie Robertson weer ging optreden en diens plaats innam. Daar de groep het van nieuw repertoire moet hebben zie ik het als meer dan een tribute formatie. Ik ga dit zeker beluisteren.

Het album op CD al weer een paar weken in huis en ik kan me alleen maar bij de recensie van johans aansluiten. Een zeer fraai album. Als je niet beter weet dan zou je denken dat het The Band is. Bij Fire In The Hole lijkt het wel alsof ik naar Richard Manuel zit te luisteren. Copycats.....ja, dat kan. Maar ze leveren wel een album met nieuwe composities. En aan twee composities heeft Levon Helm nog meegeschreven. Het is geen tribute band die een obligate CD met covers aflevert. Als ze in staat zijn om zo'n goed album af te leveren, mogen ze wat mij betreft nog wel een paar van dat niveau uitbrengen. Drie favorieten willekeurig gekozen. Over de gehele linie een sterk album.