David Ford - I Sincerely Apologise for All the Trouble I've Caused (2006)
mijn stem
43 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Folk / Pop
Label: Independiente
-
I Don't Care What You Call Me (6:30)
-
State of the Union (4:32)
-
What Would You Have Me Do? (4:25)
-
Cheer Up (You Miserable F*ck) (6:17)
-
A Long Time Ago (3:02)
-
Don't Tell Me (4:24)
-
Katie (4:06)
-
If You Only (4:18)
-
Laughing Aloud (8:17)
0
geplaatst: 13 maart 2007, 12:02 uur
Wat een fantastische singer songwriter zeg. Erg raar dat ik tot 2 weken geleden nog nooit iets had vernomen van de beste man.
Ik zat een beetje rond te neuzen op myspace.com, zoeken naar goede, acoustische, amerikaanse singer/songwriters die af en toe een uitschietertje maken. En opeens kwam ik via via bij deze inwoner van het Britse koninkrijk.
Wat een stem, wat een gitaarspel, wat een geheel. Een fantastisch album, dat waarschijnlijk het laatste album van Damien Rice gewoon ruim overtreft.
Nummers als I Don't Care What You Call Me en A Long Time Ago zijn nummers van een kaliber dat ik het laatste decennia op folk gebied niet heb gehoord.
Een briljant album, ik hoop veel mensen om te praten om David Ford ook eens een kans te geven.
5*
Ik zat een beetje rond te neuzen op myspace.com, zoeken naar goede, acoustische, amerikaanse singer/songwriters die af en toe een uitschietertje maken. En opeens kwam ik via via bij deze inwoner van het Britse koninkrijk.
Wat een stem, wat een gitaarspel, wat een geheel. Een fantastisch album, dat waarschijnlijk het laatste album van Damien Rice gewoon ruim overtreft.
Nummers als I Don't Care What You Call Me en A Long Time Ago zijn nummers van een kaliber dat ik het laatste decennia op folk gebied niet heb gehoord.
Een briljant album, ik hoop veel mensen om te praten om David Ford ook eens een kans te geven.
5*
0
geplaatst: 17 maart 2007, 13:53 uur
Wel Coentje mij heb je overtuigd!
Inderdaad behoort deze tot de beste folk in het nieuwe millenium. En hoewel ik een grote voorstander ben van 9 van Damien Rice, vind ik dit album veel beter. Mooier. Intenser.
Voor elke liefhebber van volwassen folk (met een randje) een absolute must.
Inderdaad behoort deze tot de beste folk in het nieuwe millenium. En hoewel ik een grote voorstander ben van 9 van Damien Rice, vind ik dit album veel beter. Mooier. Intenser.
Voor elke liefhebber van volwassen folk (met een randje) een absolute must.
0
geplaatst: 17 maart 2007, 20:14 uur
Ha dat is alvast 1!
Ik denk dat veel mensen afhaken bij de iet wat merkwaardige hoes. Maar mensen, deze hoes staat totaal niet in verhouding met de zachte, acoustische folk (met een randje dus
) die zich op dit album bevindt.
Net trouwens Laughing Aloud ontdekt, oh oh oh wat een heerlijk folk nummertje weer. Met ook de nodige strijkers en climax.
Ik denk dat veel mensen afhaken bij de iet wat merkwaardige hoes. Maar mensen, deze hoes staat totaal niet in verhouding met de zachte, acoustische folk (met een randje dus
) die zich op dit album bevindt.Net trouwens Laughing Aloud ontdekt, oh oh oh wat een heerlijk folk nummertje weer. Met ook de nodige strijkers en climax.
0
geplaatst: 24 april 2007, 19:04 uur
Wat een schitterende muziek!! Na de eerste keer luisteren van 'state of the union' en 'I don't care what you call me' meteen gek op deze cd.
*****
*****
0
geplaatst: 20 mei 2007, 15:36 uur
Een gemiddelde van 4,9 na 5 stemmen, das toch heel aardig dacht ik zo.
0
geplaatst: 24 juni 2007, 19:06 uur
Ik ga nu beginnen aan mijn eerste luisterbeurt, reactie volgt spoedig!
0
geplaatst: 9 september 2007, 16:00 uur
Hehe, ja ja..I know..ik zat even gevangen in mijn The National-verslaving (tip!)..Maar wat ik er nu van vind..tja..het is een beetje wisselvallig, ik draai 'm nog regelmatig, heb zojuist zn nieuwe plaat ook even binnengetrokken, en het eerste nummer (Go to Hell) vind ik weer prachtig! Deze plaat..cijfermatig..3,75*, door een paar prachtige nummers toch een 4* dan:)
0
geplaatst: 10 april 2008, 05:41 uur
Voor 4 dollar in Dunedin, New Zealand op de kop getikt. Ik ken hem nog niet zo goed, maar ik herinnerde me dit gemiddelde, dus ik dacht meenemen. For the record: 4 dollar NZ is iets meer dan 2 euro! Ik ben benieuwd 
.
.
0
geplaatst: 16 mei 2008, 19:34 uur
Wauw, geweldig!
Ik had nog nooit van hem gehoord, maar ik kwam hem vandaag tegen op youtube. Ik ben overtuigd! Geweldig mooi album.
5*
Ik had nog nooit van hem gehoord, maar ik kwam hem vandaag tegen op youtube. Ik ben overtuigd! Geweldig mooi album.
5*
0
geplaatst: 14 februari 2009, 14:55 uur
Een van de meest geniale albums die ik de laatste jaren heb gehoord. I don't care what you call me, state of the union, laughing aloud... briljant!! Vooral de tweede stemmetjes in de climax van laughing aloud, die die allemaal zelf heeft gedaan.
Ga deze man live zien, al moet je ervoor naar de UK. Dat is t, kan ik uit eigen ervaring vertellen, meeer dan waard!
5*
Ga deze man live zien, al moet je ervoor naar de UK. Dat is t, kan ik uit eigen ervaring vertellen, meeer dan waard!
5*
0
geplaatst: 15 december 2010, 22:49 uur
Bijna 2 jaar is hier al niks meer gezegt, de mensen die dit luisterden...vinden die dit nog steeds zo geweldig en geniaal??
Vandaag ga ik hem maar eens proberen, jullie horen van me
Vandaag ga ik hem maar eens proberen, jullie horen van me
0
geplaatst: 5 mei 2011, 22:49 uur
Na Songs for the Road met een hoog cijfer te hebben beoordeeld, was ik logischerwijs zeer benieuwd naar zijn andere werk. En dat valt dus niet tegen. Net zoals de titel al aangeeft, is dit een zwaar album. Het is duidelijk dat Ford veel over zijn eigen ervaringen zingt, en hij doet dat op een zeer overtuigende en indrukwekkende wijze. Zijn gemoedstoestand verandert per nummer, en bij de meeste nummers weet hij dat op een gevoelige wijze over te brengen op het publiek.
De eerste twee nummers zijn voor mij de uitschieters. State of the Union is een zeer kritisch en scherp maatschappelijk nummer, en de opener is een gevoelig nummer. Zwak wordt dit album nooit, het slotstuk (Laughing Aloud) is behoorlijk indrukwekkend. David Ford verdient wat mij betreft veel meer aandacht, net zoals zijn Amerikaanse collega Joshua James. Beide zijn artiesten die zeer veelzijdig zijn, en binnen het folk genre behoren tot de top van de laatste 10 jaar.
De eerste twee nummers zijn voor mij de uitschieters. State of the Union is een zeer kritisch en scherp maatschappelijk nummer, en de opener is een gevoelig nummer. Zwak wordt dit album nooit, het slotstuk (Laughing Aloud) is behoorlijk indrukwekkend. David Ford verdient wat mij betreft veel meer aandacht, net zoals zijn Amerikaanse collega Joshua James. Beide zijn artiesten die zeer veelzijdig zijn, en binnen het folk genre behoren tot de top van de laatste 10 jaar.
0
geplaatst: 18 juni 2011, 13:51 uur
Haha, ja dat vind ik ook een erg goed album! Maar dit album heeft iets speciaal mij inziens. Het klinkt allemaal erg puur, en dat gevoel heb ik bij Songs for the road dan weer niet.
0
geplaatst: 4 juli 2011, 21:55 uur
Het blijft toch fascineren: waarom slaat de ene artiest bij mij in als een bom, en doet een ander me helemaal niks?
Ik herinner me nog goed toen ik voor het eerst van mijn leven Nick Drake's Bryter Layter hoorde. Kippenvel, bij de eerste noten dacht ik al: "Dit is fantastisch!" Binnen een week had ik zijn andere twee platen gekocht en ik draai ze nu, dertig jaar later nog steeds. En nog steeds kippenvel.
Iets soortgelijks gebeurde me met het debuut van James Vincent McMorrow, ontdekt dankzij MusicMeter. Ik krijg de muziek niet meer uit mijn hoofd, draai het de hele dag door, probeer alles na te spelen op gitaar, kortom: ik ben weer eens zwaar onder de indruk.
Ik had me schrap gezet voor David Ford. Ik las bovenstaande recensies, zag
YouTube - DAVID FORD - SONG FOR THE ROAD (Guitar & Girl Crying Version waar een dame in het publiek haar tranen de vrije loop liet en kon niet wachten tot het moment waarop David bij mij een verpletterende indruk zou achterlaten.
Maar er gebeurde niets. Eigenlijk vond ik zijn songs maar heel middelmatig. Muzikaal was er ook weinig wat indruk maakte. Bovenal straalde het een zelfgenoegzaamheid uit waar ik niet tegen kan.
ImEngine schreef bij zijn andere cd Songs for the road
en daar ben ik het mee eens. Als een artiest in mijn ogen geloofwaardigheid mist, kan ik er echt niets mee.
Ik herinner me nog goed toen ik voor het eerst van mijn leven Nick Drake's Bryter Layter hoorde. Kippenvel, bij de eerste noten dacht ik al: "Dit is fantastisch!" Binnen een week had ik zijn andere twee platen gekocht en ik draai ze nu, dertig jaar later nog steeds. En nog steeds kippenvel.
Iets soortgelijks gebeurde me met het debuut van James Vincent McMorrow, ontdekt dankzij MusicMeter. Ik krijg de muziek niet meer uit mijn hoofd, draai het de hele dag door, probeer alles na te spelen op gitaar, kortom: ik ben weer eens zwaar onder de indruk.
Ik had me schrap gezet voor David Ford. Ik las bovenstaande recensies, zag
YouTube - DAVID FORD - SONG FOR THE ROAD (Guitar & Girl Crying Version waar een dame in het publiek haar tranen de vrije loop liet en kon niet wachten tot het moment waarop David bij mij een verpletterende indruk zou achterlaten.
Maar er gebeurde niets. Eigenlijk vond ik zijn songs maar heel middelmatig. Muzikaal was er ook weinig wat indruk maakte. Bovenal straalde het een zelfgenoegzaamheid uit waar ik niet tegen kan.
ImEngine schreef bij zijn andere cd Songs for the road
grijpen doet het me niet.... 't komt mij niet 100% geloofwaardig over.
en daar ben ik het mee eens. Als een artiest in mijn ogen geloofwaardigheid mist, kan ik er echt niets mee.
0
geplaatst: 30 juli 2011, 14:10 uur
AdrieMeijer schreef:
Het blijft toch fascineren: waarom slaat de ene artiest bij mij in als een bom, en doet een ander me helemaal niks?
Ik herinner me nog goed toen ik voor het eerst van mijn leven Nick Drake's Bryter Layter hoorde. Kippenvel, bij de eerste noten dacht ik al: "Dit is fantastisch!" Binnen een week had ik zijn andere twee platen gekocht en ik draai ze nu, dertig jaar later nog steeds. En nog steeds kippenvel.
Iets soortgelijks gebeurde me met het debuut van James Vincent McMorrow, ontdekt dankzij MusicMeter. Ik krijg de muziek niet meer uit mijn hoofd, draai het de hele dag door, probeer alles na te spelen op gitaar, kortom: ik ben weer eens zwaar onder de indruk.
Ik had me schrap gezet voor David Ford. Ik las bovenstaande recensies, zag
YouTube - DAVID FORD - SONG FOR THE ROAD (Guitar & Girl Crying Version waar een dame in het publiek haar tranen de vrije loop liet en kon niet wachten tot het moment waarop David bij mij een verpletterende indruk zou achterlaten.
Maar er gebeurde niets. Eigenlijk vond ik zijn songs maar heel middelmatig. Muzikaal was er ook weinig wat indruk maakte. Bovenal straalde het een zelfgenoegzaamheid uit waar ik niet tegen kan.
ImEngine schreef bij zijn andere cd Songs for the road
en daar ben ik het mee eens. Als een artiest in mijn ogen geloofwaardigheid mist, kan ik er echt niets mee.
Eigenlijk ben ik het gewoon met je eens, dit was een meesterwerk van uitzonderlijke klasse, de opvolgers zijn beduidend minder...erg jammer!Het blijft toch fascineren: waarom slaat de ene artiest bij mij in als een bom, en doet een ander me helemaal niks?
Ik herinner me nog goed toen ik voor het eerst van mijn leven Nick Drake's Bryter Layter hoorde. Kippenvel, bij de eerste noten dacht ik al: "Dit is fantastisch!" Binnen een week had ik zijn andere twee platen gekocht en ik draai ze nu, dertig jaar later nog steeds. En nog steeds kippenvel.
Iets soortgelijks gebeurde me met het debuut van James Vincent McMorrow, ontdekt dankzij MusicMeter. Ik krijg de muziek niet meer uit mijn hoofd, draai het de hele dag door, probeer alles na te spelen op gitaar, kortom: ik ben weer eens zwaar onder de indruk.
Ik had me schrap gezet voor David Ford. Ik las bovenstaande recensies, zag
YouTube - DAVID FORD - SONG FOR THE ROAD (Guitar & Girl Crying Version waar een dame in het publiek haar tranen de vrije loop liet en kon niet wachten tot het moment waarop David bij mij een verpletterende indruk zou achterlaten.
Maar er gebeurde niets. Eigenlijk vond ik zijn songs maar heel middelmatig. Muzikaal was er ook weinig wat indruk maakte. Bovenal straalde het een zelfgenoegzaamheid uit waar ik niet tegen kan.
ImEngine schreef bij zijn andere cd Songs for the road
(quote)
en daar ben ik het mee eens. Als een artiest in mijn ogen geloofwaardigheid mist, kan ik er echt niets mee.
0
geplaatst: 23 februari 2015, 17:58 uur
Waar Songs For The Road mij wel bij momenten wist te raken had ik het bij dit album moeilijk om ook maar iets te voelen. Het ging een beetje dwars door me heen, om een of andere reden deed het me dus niks wat ik bizar vind aangezien de man toch een song als Requiem heeft geschreven. Alleen State Of The Union steekt er bovenuit maar de rest blijft onder het maaiveld.
* denotes required fields.
* denotes required fields.