Baloji - 137 Avenue Kaniama (2018)

Blijkbaar ben ik niet de enige aan wie dit album is voorbijgegaan. Uitgebracht op 23 maart, maar nog niemand die er hier een woord aan vuil heeft gemaakt. Schandalig, want na een eerste luisterbeurt durf ik nu al te zeggen dat het misschien wel het album van het jaar is.
Wat een rijkdom aan... Tja, waaraan eigenlijk? Of liever gezegd waaraan niet? Aan van alles dus! Geen muziekstijl wordt geschuwd: hiphop, jazz, funk, afrobeat, opera, klassiek, chanson, soul, gospel, you name it. Bovendien heeft Bajoli een verhaal te vertellen. Een mooi verhaal over zijn teruggevonden moeder. Maar ook een politiek verhaal.
Namen dringen zich op als Marvin Gaye, Fela Kuti, Jacques Brel, Stromae, Benjamin Clementine, maar dan allemaal in één smaakvolle mixshake van bijna twee uur lang.
Een album om je vingers bij af te likken en keer op keer steeds weer te verbazen. Meesterwerk! Zegt het voort!
Ja, nu al het ALBUM VAN HET JAAR! *****

Dat gaat voor mij niet op. Dat gaat het album van Nakhane worden, maar het is wel dezelfde Nakhane die er indirect voor zorgde dat ik bij dit album uitkwam. Beide artiesten hebben elkaar onlangs ontmoet en hadden veel respect voor elkaar. En dan word ik nieuwsgierig naar de muziek die erachter zit.

Ondanks dat het er niet op lijkt moet ik onwillekeurig toch aan Stromae denken.

Verder is het inderdaad een rijke mengelmoes aan stijlen die goed samengaan. Dat ik dit niet als album van het jaar beschouw zal ongetwijfeld komen door de manier van praat-zingen (gaat rap hier volledig op?). Ik heb er niks op tegen, maar het zorgt er bij mij voor dat het net een te lange zit is. Ik vind het soms wat te vermoeiend.

Maar muzikaal is het een waar genot om te beluisteren.

Geweldige artiest, zeker live, maar een te lang album eigenlijk. Z'n yellow version van dit album vind ik beter.