Peter Karp - Blue Flame (2018)

De carrière van Peter Karp uit Leonia New Jersey kreeg een flinke boost door oud Stones gitarist Mick Taylor die het talent van Karp herkende en zelfs een album met hem opnam. Daarvoor nam hij ook al 2 albums op met de Canadese Sue Foley. De laatste albums zijn dan echt solo albums, al is Mick Taylor ook op zijn nieuwste worp Blue Flame aanwezig. Karp is in de VS al een behoorlijke mijnheer, maar in Nederland nog vrij onbekend. Dat kon met dit album wel eens veranderen. Karp beheerst het hele spectrum van de blues, die hij leerde waarderen nadat hij in zijn jeugd tijdelijk met zijn vader in Alabama bivakkeerde. Zowel de bluesrock met bijbehorende gitaarsolo's, als ook de countryblues voelen zeer natuurlijk aan bij Karp. Hij wordt daarbij geholpen door een zeer plezierige rauwe stem. Het komt allemaal buitengewoon oprecht over. Iets wat ook precies zijn doel is. Hij wil dat de mensen horen dat hij dicht bij zichzelf staat en dat eerlijkheid het grootste goed is. Daarin slaagt hij mijns inziens perfect.

Mensen die altijd wat moeite met de blues hebben kunnen dit album, waarvan hij alle nummers zelf schreef, ook rustig aanschaffen. Door de pure benadering van de blues komt het nergens geforceerd over. En er is ook ruimte voor roots en rock invloeden. Voor nummers als Turning Point en Round and Around zou staatgenoot Springsteen zich absoluut niet schamen. Maar mijn persoonlijke favoriet is You Know, de meest pure en rauwe bluessong van de plaat. De veelheid aan stijlen maken van dit album overigens absoluut geen ratjetoe. Integendeel, het is echt één geheel gebleven. Een van de beste platen die ik tot nu toe hoorde dit jaar. Hoop deze man zeer spoedig in Nederland te zien.

Terug van vakantie blijkt hij gewoon al heel snel in mijn eigen De Amer te staan. 18 november om precies te zijn. Hoop een heel stel nummers van dit fantastische albums te mogen horen. Kan me niet voorstellen dat dit live tegenvalt. Nog altijd een van de betere bluesalbums van dit jaar.