King Tuff - The Other (2018)

Geen reacties bij een toch wel sterk album. De opener lijkt misschien een slowburner maar is meteen een vd sterkste songs. Er wordt voorzichtig omgekeken en gelaten vooruitgekeken naar het onvermijdelijke einde. Op veel songs probeert King Tuff trouwens in het reine te komen met mensen die hij verloren heeft en het feit dat de dood op de loer ligt. Is dit dan een donker album? Verre van. Op Raindrop Blue nemen blazers de song mee op een zwoele groove, Ultraviolet is opgebouwd rond een killer van een gitaarriff en Neverending Sunshine is de soundtrack bij een warme dag terwijl je in je hangmat ligt te mijmeren.