Harm's Way - Posthuman (2018)

Harm's Way wordt vaak neergezet als een band voor opgefokte spierbundels aan de steroïden. Dat is zwaar onterecht, deze band heeft veel meer te bieden dan lompe kracht. Op Posthuman zet Harm's Way een ontzettend brute, effectieve en industriële hardcoresound neer. Daarbinnen wordt er genoeg gevarieerd: Temptation is bijvoorbeeld een onheilspellende sludgy track die mij veel aan Godflesh doet denken, een referentiepunt dat vaker in de plaat langskomt. De afsluiter genaamd Dead Space speelt nog wat meer met industrial-invloeden en eindigt uiteindelijk in een verzengende climax met opstapelende riffs. Inmiddels wordt ook Code Orange vaak erbij gehaald bij Harm's Way, maar de manier waarop Code Orange industrial integreert is veel hectischer. Bij Harm's Way wordt er een hele dystopische sfeer neergezet.

Ah, Code Orange. Ik dacht meerdere malen aan Disembodied. Code Orange tapt ook vaak uit dat vaatje.

Dit lijkt mijn favoriete Harm's Way-plaat te zijn sinds No Gods No Masters. Was mijn interesse in de band helemaal kwijt, maar ze lijken die nu weer op te eisen. Mooi om dit te horen sinds het bijzonder makke Rust.