John Prine - The Tree of Forgiveness (2018)

Even via de NPR-stream beluisterd en vervolgens op mijn aankooplijstje gezet. Want dit is een album dat gelijk bij mij in goede aarde valt, wat komt door de vakkundig gemaakte liedjes (hoewel dat natuurlijk een kwestie van smaak is), de bij mij vertrouwd overkomende stem van Prine, en natuurlijk de sobere, doch effectieve productie. Waarschijnlijk niet geschikt voor luisteraars met een moderne smaak, maar mij smaakt dit album wel. Al hoor ik heus wel dat niet alle liedjes even goed zijn, toch bevallen ze me. Kwestie van affiniteit met de artiest, zo veronderstel ik.
Prine schreef de meeste liedjes op dit album samen met anderen, waarvan 5 met Pat McLaughlin. De tweede stem van Brandi Carlile op I Have Met My Love Today is helaas niet zo prominent, maar gelukkig hebben we ook nog de albums van Prine waarop hij duetten zingt.

Ik vind dit per luisterbeurt beter en beter worden. De sowieso al rauwe stem van John Prine klinkt af en toe behoorlijk zwakjes en dit geeft zijn muziek een bepaalde charme. Het voegt een extra laag toe. Soms is aandoenlijk, alsof je oude, gekke opa aan het zingen is, maar tegelijkertijd maakt het een nummer als Summer's End ook ongelooflijk breekbaar.

Prachtig album! Een hele mooie mix van humor, sentiment, rauwe country, en fijne instrumentaties.

Rust zacht oude rakker. Veel te vroeg heen gegaan.

Het afscheid van de zanger die dit jaar overleed. Het klinkt niet als een afscheid (gelukkig maar), maar is wel een waardig afscheid. Een stem waar ervaring uit klinkt en met nummers die iets te vertellen hebben. Fris en toch vol traditie. Je mag het gerust naast de 'afscheidsalbums' van Leonard Cohen en David Bowie zetten (of dat van Johnny Cash zelfs), zonder dat we meer van hetzelfde krijgen. Het album deed het ook al goed in 2018 in de Amerikaanse hitlijsten en werd gelukkig al gewaardeerd zonder dat het puur een eerbetoon is na zijn overlijden. Want het album is meer dan enkel een teken van waardering, het is gewoon een goed album.

Nou ja... When I Get To Heaven als laatste nummer van de laatste plaat zie ik toch wel als een afscheid. Bovendien een nummer in stijl, toen ik naar de variatie in tekst tussen sentiment en simpele nuchterheid luisterde schoot een citaat van een recensie van zijn debuutalbum door mijn hoofd; “John Prine is the Mark Twain of music.” Een mooi compliment wat zijn werk goed samenvat en bovendien wat hij tot op het laatste nummer heeft kunnen behouden, dat is niet makkelijk. Het gehele album is trouwens prachtig.

tja. John Prine Amerikaanse singer/songwriter van de buitencategorie. volg hem al vanaf de 70's. ben bij wijze van spreken met de man opgegroeid. een icoon. heb hem helaas nooit live zijn optreden, en was vast van plan naar zijn geplande concert 20 februari, 2020 in zaal Doornroosje, Nijmegen te gaan, maar helaas werd dat concert vroegtijdig afgelast vanwege zijn gezondheidsproblemen. een kleine 6 weken later overleed de man aan de gevolgen van corona. een schok. alsof je een vriend verliest. wat laat de man een geweldig oeuvre na. met zijn typische krakende, schurende stem, humoristische, relativerende teksten over het leven, maar ook zijn meer serieuze beschouwingen over het alledaagse leven bevatten altijd een soort van kwinkslag. alsof hij knipoogde naar het leven. een uiterst sympathieke, bescheiden man wars van ster allures. wat heeft de man ons een muzikale rijkdom achtergelaten. iets om dankbaar voor te zijn. in 2005 maakte hij, na lange tijd niets te hebben uitgebracht, het fantastische Fair & Square album. John Prine op zijn best. een album dat aan zijn topjaren deed denken. 13 jaar later kwam dit "The Three of Forgiveness" uit met 10 nieuwe "originals" . weliswaar een groot aantal co-written, zijn dit toch wel typische John Prine songs. een klein "intiem" album met de van hem bekende song pareltjes. de hoes is veelzeggend. je ziet een oude, breekbare man. een ontroerende foto. in 2020 volgde nog het live album An Irish Pipedream opgenomen in een pub in County Clare, Ierland met daarop vele klassiekers. benieuwd of er in de toekomst nog iets als John Prine Archives zullen worden uitgebracht. hoe dan ook de man leeft voort via zijn muziek.
quote
When i get to Heaven
I'm gonna shake God's hand
Thank Him for more blessings
Than one man can stand
Then I'm gonna get a guitar
And start a Rock and Roll band
Check into a swell hotel
Ain't the "Afterlife" grand!

Beste Potjandosie, wederom een treffende recensie. Ik kan niet anders dan het helemaal met je eens te zijn.
Zoals Prine was, zijn er maar weinigen. Heb het album net in huis en heb het zojuist opgezet. Het is hartverwarmend.