Meshell Ndegeocello - Ventriloquism (2018)

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, voor de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

De naam herken ik maar weet niet meer in welke context, ik meen dat ze ooit iets met Sting deed?

Een album grotendeels (of geheel?) gevuld met covers, sommige titels zijn mij onbekend en/of te generiek.

Mooie versie van Sometimes It Snows in April waar nog meer de focus op de tekst ligt, doet het prachtige origineel van Prince niet vergeten maar hij zou hier mee gevlijd kunnen zijn.

Atomic Dog 2017 ik heb het Funky origineel van George Clinton slechts een paar keer gehoord en misschien daarom dat ik deze van Meshell goed kan waarderen, heeft wat van een Prince-vibe maar misschien ligt dan aan mij of omdat het volgt op de Prince-cover

Sfeervol, ingetogen album... zonder al te gladde Soul te worden, deels meer richting Singer-Songwriter. Daardoor wat mij betreft een album voor later op de avond of voor wat rustigere momenten.

Favoriete nummers: Don't Disturb This Groove, Private Dancer en Sometimes It Snows in April

Ooit getekend door Madonna voor haar Maverick label, van nature een bassiste (en als zodanig met heel wat bands en artiesten samengewerkt), toch wel een van m'n favoriete (vrouwelijke) artiesten - heeft nog geen slecht album gemaakt. Kijk ook weer naar deze release uit, al zijn het dan covers, ze heeft in het verleden al bewezen een behoorlijke eigen draai te kunnen geven aan andermans werk.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Meshell Ndegeocello - Ventriloquism - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Meshell Ndegeocello was jaren lang bassist in de band van David Bowie, maar de muzikante die ooit in Duitsland onder de naam Michelle Lynn Johnson werd geboren als kind van een Amerikaanse militair (en saxofonist), heeft inmiddels ook een respectabele stapel platen op haar naam staan.

Deze platen heeft ze gemaakt onder de naam Meshell Ndegeocello, waarvan de achternaam in het Swahili staat voor “free as a bird”.

Ik moet toegeven dat ik de laatste twee decennia maar heel weinig heb geluisterd naar de platen van de Amerikaanse muzikante. Bitter uit 1999 vind ik nog altijd een prachtige plaat, terwijl ik Cookie: The Anthropological Mixtape vooral als (voormalig) antropoloog interessant vond. Hierna heb ik een hooguit een enkele plaat van Meshell Ndegeocello vluchtig beluisterd.

Ook het onlangs verschenen Ventriloquism wilde ik in eerste instantie niet uitvoerig beluisteren. Meshell Ndegeocello covert op haar nieuwe plaat immers songs die ze in de jaren 80 en 90 als tiener koesterde en het betreft songs die voor een groot deel in het hokje R&B passen en dat zijn niet de songs die ik in de jaren 80 en 90 koesterde.

Ik was echter wel benieuwd wat Meshell Ndegeocello kan met een song van Prince en nadat ik haar versie van Sometimes It Snows In April had beluisterd, was ik zo onder de indruk dat ik ook de rest van het album wilde beluisteren, waarna Ventriloquism me zeker niet heeft teleurgesteld.

Meshell Ndegeocello’s versie van een van de mooiste en meest indringende songs van Prince is het onbetwiste hoogtepunt op Ventriloquism, maar ook haar versies van songs van 80s en 90s helden Lisa Lisa & Cult Jam, Tina Turner, Janet Jackson, TLC en Sade mogen er zijn.

Het helpt hierbij dat Meshell Ndegeocello haar favoriete songs van destijds op geheel eigen wijze heeft geïnterpreteerd. In de uptempo songs op de plaat wordt gekozen voor een avontuurlijk instrumentarium dat de fantasie flink meer prikkelt dan de originelen in het verleden deden. Meshell Ndegeocello experimenteert hierin zowel met complexe en stuwende ritmes als met lome en bezwerende klanken, maar kan ook een singer-songwriter twist geven aan R&B hits van weleer (luister maar eens naar de prachtige versie van Waterfalls van TLC) of de song omtoveren naar een psychedelisch en bezwerend hoogstandje.

Het zijn vaak wat broeierige klanken die passen bij de wat zwoel aandoende songs op de plaat, maar het steekt allemaal zo knap in elkaar dat de songs op Ventriloquism niet alleen aangenaam maar ook spannend klinken.

Hetzelfde geldt voor de vocalen op de plaat. Meshell Ndegeocello beschikt over een warm en soulvol stemgeluid, dat vooral zwoel en fluisterzacht heerlijk voortkabbelt, maar dat je ook diep kan raken, bijvoorbeeld wanneer de Amerikaanse muzikante zich waagt aan Sometimes It Snows In April van Prince, waarin ze verrassend makkelijk overeind blijft en diepe indruk maakt.

Die indruk maakt Meshell Ndegeocello op vrijwel de hele plaat, want ze slaagt er in om een aantal niemendalletjes uit het verleden om te toveren in songs die iets met je doen en die bovendien nog heel lang door blijven groeien.

Ventriloquism is een met veel liefde en aandacht gemaakte plaat, die steeds weer nieuwe dingen laat horen en die steeds net wat beter en interessanter wordt. Ik denk niet dat ik de afgelopen 15 jaar naar een plaat van Meshell Ndegeocello heb geluisterd, maar Ventriloquism laat horen dat dit waarschijnlijk niet terecht is geweest. Ventriloquism ademt immers klasse van de eerste tot de laatste noot, wat extra bijzonder is wanneer je het grootste deel van de originelen die ten grondslag liggen aan de plaat nog eens beluistert. Erwin Zijleman

Veel eigenzinniger als Meshell krijg je over het algemeen je artiesten niet. Het scheelt al een hoop tijd dat we tegenwoordig haar naam zonder alle leestekens en hoofdletters mogen schrijven. Tijd voor haar nieuwe plaat.

Laten we beginnen te zeggen dat het een plaat vol met covers is. Maar Meshell zou Meshell niet zijn als ze daar haar totaal eigen draai aan weet te geven. Neem opener If I Take You Home, die maakt ze volledig eclectisch en futuristisch. Nite and Day heeft een mooie, warme en relaxte sfeer. Prince eert ze met een bijzonder mooie en ingetogen versie van Sometimes it Snows in April. Een ingetogen, warm en vooral eigen versie van deze grote Prince hit.
Waterfalls is helaas één van de voorbeelden waar het weinig toevoegt aan de versie van TLC. Misschien alleen wat rust en warmte misschien. Atomic Dog 2007 is ook minder geslaagd en vormt een rommelig geheel. Gelukkig is ze weer terug op niveau met Sensitivity. Haar stem doet hier veel.
Waar Funny How Times Flies wat mat blijft, blijft Tender Love juist fijn romantisch. Ook de funky vibe op Don’t Disturb This Groove bevalt me wel. Net als deze totaal uitgekleden versie van Private Dancer. Smooth Operator smukt ze als afsluiter dan nog wat op.

Hier kan je de schrijvers en originele uitvoerenden van de liedjes vinden, voor zover dat niet meteen duidelijk is...

Kabbelt lekker voort, misschien iets teveel wel, maar met best een aparte invulling van allerlei bekende en (mij althans) onbekende^ nummers. 'Sensitivity' is een echt fijne track. Van 'Funny...' zou ik het origineel misschien moeten kennen, maar het komt in deze versie niet bekend voor, maar sterk vind ik 'm wel. 'Tender Love' doet me denken aan een bekend nummer waar ik niet op kom.
'Private Dancer' is mooi gedaan, al moet ik zeggen dat ik alleen het refrein echt herken.
En dan, de waar ik toch het meest benieuwd naar was, 'Smooth Operator', is behoorlijk goed, maar het refrein is helaas niet zo sterk als dat van het origineel.

^ Een volgende luisterbeurt zou ik om en om het origineel en de cover es moeten beluisteren. Van Al B. Sure! (origineel track 2) heb ik 'In Effect Mode' reeds in de wacht gezet.

Meshell weet hier met vooral met de productie en haar bas spel een nieuwe dimensie te geven aan deze bekende nummers. Ik raad iedereen met een deftige audio setup aan om dit album eens een kans te geven. Ik speel hem vanuit Tidal in high res en man man wat klinkt dit bizar goed. De LP is waarschijnlijk nog beter maar flink aan de prijs.