Lynyrd Skynyrd - The Last Rebel (1993)

Deze plaat heel lang geleden eens gekocht in een aanbiedings bak, ik kende ze toen nog niet en was onder de indruk van de grote bandbezetting, de plaat luisterd lekker weg, alleen het titel nummer vind ik echt steen goed.

Dit is natuurlijk niet de Lynyrd Skynyrd die we kennen uit de jaren zeventig.

Toen broer Johnny van Zant door de overgebleven bandleden werd gevraagd om in 1987 een reunietoer de zang te verzorgen, was er direcht chemistrie om de studio in te gaan.

De eerste plaat van deze nieuwe Lynyrd Skynyrd flopte (1991).
Deze is stukken beter.
Oude rotten zijn Ed King, Gary Rossington, Billy Powell en Leon Wilkeson.
Nieuwe namen zijn Custer en Randall Hall.

Heerlijke boogie, afgewisseld met countryballads en een tweetal epics, maken dat deze plaat zeer aangenaam wegluistert.
Na deze plaat, kwam er nog een akoestische plaat in deze bezetting.

Vanaf 1996 werd Skynyrd een ware muzieksoap.
Met oa Hughie van The Outlaws en Rickey van Blackfoot, werd het meer een circus dan een ware band.
Er worden nog wel een paar redelijke studioplaten gemaakt.
Maar als zelfs Leon Wilkinson, Hughie Thomasson en Billy Powell komen te overlijden, is er van de band eigenlijk niets meer over.

Hoe dan ook, is dit een plaat die, nog even laat horen, wat Skynyrd ongeveer inhield.
Naast de jaren zeventig elpees van deze band is toch nog een aanrader.

Vrij aardig album van Skynyrd II, maar zeker géén topper. Drie goede nummers:The Last Rebel, Born To Run en One Thing. De opvolgers van dit album werden echter steeds beter.

Aardig album inderdaad, zoals hierboven vermeld geen topper. Beste nummers:
The Last Rebel
Kiss your freedom Goodbye
Born to Run

Deze plaat schuurt gevaarlijk dicht tegen de countryrock aan. Niet de goede versie van countryrock maar meer de gelickte versie. Deze één-na laatste plaat met Edward King heeft wel een aantal sterke songs, als je de suikerzoete ballads even buiten beschouwing laat. Zo is de titelsong een lekker ouderwetse outlaw-epic en is Born to Run een lekker opbouwende rocker met een grootse finale ála Free Bird.

De AOR/countryrock-stempel die Robert White Johnson (zie ook Van Zant en Brickyard Road van Johnny Van Zant) op de plaat drukt is wel alom aanwezig. Producer Barry Beckett laat de instrumenten wel heel helder en duidelijk klinken, want dan weer ten koste gaat van de rauwe sound die toch ook weer bij southern rock past. Het is wel zo dat als je éénmaal bij Born to Run bent aanbelandt de nummers Can't Take That Away en Love Don't Always Come Easy weer vergeten zijn. Maar het maakt de plaat wel wat onvenwichtig.

Zoals ik al zei; de titelsong en Born to Run zijn geweldig, South of Heaven, One Thing en Good Lovin's Hard to Find zijn okay, de rest is of melig of inwisselbaar.

Hierna maakt Edward nog één plaat met de band (Endangered Species, een akoestische plaat) en moet dan het veld ruimen voor Hughie Thomasson en Rickey Medlocke, en dan breekt er (weer) een nieuw tijdperk voor de band aan.

Een fabuleuze live-versie van de titelsong:
https://youtu.be/muo0nnJDBW4?si=xZ1g62rEuVbcIsYQ

Een beetje diep in de buidel getast en een repress van de (inmiddels) veel te dure lp uit 1993 gekocht. De lp uit 1993 kost al gauw 80 euro (tweedehands) en de herpersing kost rond de 30 euro (nieuw), dus ik heb dan toch maar gedaan. Ik vind lp's wel echt duur geworden, en ik weet ook hoe dat komt (grondstoffen), maar ik ben wel erg blij dat ik deze aan mijn collectie heb kunnen toe voegen. Ik heb 'Gods & Guns' ook er bij gekocht, ook al vind het een vreselijke plaat, want dat is mijn Skynyrd-collectie wel gewoon compleet.

Het is wachten tot 'Twenty' en 'Edge of Forever' een goede reissue op vinyl krijgen. Overigens is een minpuntje dat er geen innersleeve bij zit, gewoon een standaard binnenhoes. Dus geen informatie over de songs en ook geen foto's van de band.