Harlan Cage - Harlan Cage (1996)

Debuut van de aor-band Harlan Cage, in een tijd dat het genre en deze sound helemaal uit de mode was. De band heeft zijn wortels in de groep Fortune, en neemt voor deze plaat ook één van de songs van Fortune op, 98 In the Shade. Qua sound zit Harlan Cage dicht op Foreigner. Sommige refreinen doen aan Journey denken. Toch heeft de band ook wel een duidelijk herkenbaar eigen geluid, met de sobere, maar sfeervolle toetsen van Roger Scott Graig en de warme, ietwat hese stem van L.A. Greene. Steve Porcaro van Toto speelt piano op Let it rain.

Idd een behoorlijke AOR plaat, en echt goede in dat genre zijn toch op 1 hand te tellen pakweg de laatste 20 jaar. Goede band, dit.

Wat een goede plaat, ik bleef altijd heel lang hangen bij Double Medication Tuesday, ben pas later in het andere werk gedoken. Jammer. Ben vorig jaar op zoek gegaan naar de cd's, ze zijn het meer dan waard. De band heeft echt een eigen geluid, ook wel bepalend is de stem, Greene is geen wereldzanger maar heeft wel echt een eigen geluid en dat is ook wat waard. En de solo's zijn altijd om van te smullen bij deze heren (die hebben soms wel een Schon-gehalte).
Moeilijk om echte favorieten aan te wijzen, het is allemaal gewoon erg goed. Nou laat ik het dan maar proberen, de opener is zonder meer geweldig en ook "Run Rebel Run" is een klasbak, dat is een goed opgebouwd nummer met een heel fijne sfeer.
Inderdaad zijn de toetsen duidelijk aanwezig, maar op één of andere manier overheersen ze niet, alles in dienst om een goede muziek te maken... en dat doen deze heren zeer overtuigend.
Genieten...

Goh ja, Harlan Cage! Nog nooit iets gepost bij dit heerlijke album. Beetje in de vergetelheid geraakt eerlijk gezegd. Totaal onterecht want de band heeft eigenlijk geen slecht album gemaakt. Voortgekomen uit de band Fortune borduurt Harlan Cage min of meer op dezelfde weg verder. Kwaliteitsrock van de bovenste plank. Dit debuut zet wat dat betreft gelijk de toon. Snel weer eens draaien!

Zo is dat. Ik heb alle vier hun albums, maar ze doen in kwaliteitsrock nauwelijks voor elkaar onder. Stuk voor stuk gevuld met sterke composities, goede uitvoeringen en prima vocaal werk. Uit m'n hoofd gezegd geloof ik wel dat ik hun eerste album het beste vond, maar dat kan ook komen door het verrassingseffect. Want deze maakte natuurlijk het meeste indruk. Een beetje negatief benaderd zou je kunnen zeggen dat de opvolgende albums 'meer an hetzelfde' boden. Maar als dat betekent 'hetzelfde hoge niveau' mag je mij ervoor wakker maken. Zo worden ze bijna niet meer gemaakt, zeker niet in de tijd van minder goed geproduceerde, maar wel vaak te 'heet' gemasterde melodic rock-albums.