Scott Matthew - Ode to Others (2018)

Een nieuwe Scott Matthew is altijd wel iets om naar uit te kijken ook al verwacht ik geen schokkende veranderingen. In mei ga ik hem wederom live meemaken. Typisch zo'n artiest waar ik graag telkens naar terugkeer.

Fijne, herkenbare eerste single: End of Days.

Liefst niet zelfs; laat Scott maar lekker z'n ding doen, daar is ie fantastisch goed in. Getuige ook de nieuwe single.

Scott Matthew is inmiddels een vaste waarde geworden in mijn platenkast. Fanboy? Me dunkt. Dit is album nummer zes al weer. Van de vijf voorgangers heb ik er vier een 5* gegeven en alleen Unlearned een 4,5* en dat waarschijnlijk omdat het covers waren.

Is deze muziek dan zo enorm goed? Ja. Maar Scott weet ook elke keer weer constante kwaliteit te leveren. Ik ga pas van die enorm hoge scores af af als de kwaliteit minder wordt of ik dit soort muziek gewoon zat ben, en dat ben ik dus nog steeds niet. Ook daarom ga ik hem binnenkort weer live zien. Ook niet voor het eerst.

Ik hou van de melancholieke nummers, en ik hou van deze zachtaardige baardmans met zijn enorme humor en altijd aanwezig fles rode wijn op het podium.

Is er iets anders op dit album? Niet echt, behalve de teksten. Het is zijn eerste album waarop romantische liefde niet centraal staat. Ode to Others is een album over mensen in zijn omgeving waar hij geen romantische relatie mee heeft.
Aan covers doet hij ook op dit eigen album: Do You Really Want to Hurt Me? is inderdaad van Culture Club, en ik vind dit gelijk een wat mindere worp op dit album. Had leuk geweest op Unlearned, hier valt het wat uit de toon.

Daarbij is het ook wat lichter van toon, wat uitbundiger. Ja, Scott zit momenteel in een happy levensfase en dat hoor je ook. Dat was al terug te horen op zijn album met Rodrigo Leão uit 2016. Met dat album heeft Ode to Others ook raakvlakken. Het klinkt warmer dan ooit. Maar de droevige celloklanken zijn zeker terug te horen, dus in dat opzicht is er niks nieuws onder de zon.

Van mij mag Scott zo tot in lengte van dagen doorgaan. Ook nu is het hemeltergend mooi, het ontroert, verrast en verblijdt. Minder droefenis, meer vreugde maar de melancholieke ondertoon blijft altijd aanwezig. Ode to Others is een fraaie ode aan de mensen in zijn omgeving, en ook een prachtige ode aan het leven. een leven dat er op het moment zonnig uitziet blijkbaar. Als je zelfs dan nog steeds zo sterk voor de dag weet te komen ben je een grote meneer in de muziek. Een meneer die wat mij betreft veel te weinig erkenning krijgt. Mag dat nu dan eindelijk eens veranderen?!

Voor nu 4,5*, maar ik het zou me niet verbazen als dat de komende weken gewoon weer de volle mep gaat worden.

Oei ondanks dat de nummers best goed zijn begint bij mij de sleur er toch in te komen kwa scott matthew. Tja Nakhane heeft de lat voor n 5 waardering veel te hoog gelegt waardoor ik niet hoger dan 4 kan geven. Misschien n volgend album met kompleet orkest zou wel leuk zijn...

Dat herken ik ook wel een beetje. Zoals bij veel grote en sterke artiesten die op hoog niveau blijven presteren komt er toch wat sleur in.

The Wish is een ode aan de Orlando slachtoffers (juni 2016). Er is nu een videoclip bij verschenen.

Moeilijk.
Ik ben eigenlijk wel een fan van Scott, en ik vindt dat hij enkele hemeltergend mooie albums heeft gemaakt.
Maar ondanks veel draaien wil het kwartje deze keer niet zo vallen.
Misschien toch iets te veel van hetzelfde