Grateful Dead - The Best of the Grateful Dead Live (2018)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Rock
Label: Warner Bros.
-
St. Stephen [Live at the Fillmore West, San Francisco, CA 2/27/69]
-
Bertha [Live at the Fillmore East, New York, NY 4/27/71]
-
Wharf Rat [Live at the Fillmore East, New York, NY 4/26/71]
-
Sugar Magnolia [Live at the Olympia Theatre, Paris France 5/4/72]
-
Jack Straw [Live at the Olympia Theatre, Paris France 5/3/72]
-
Truckin' [Live at Lyceum Theatre, London, England 5/26/72]
-
Morning Dew [Live at Lyceum Theatre, London, England 5/26/72]
-
Brown-Eyed Women [Live at Tivoli Concert Hall, Copenhagen, Denmark 4/14/72]
-
The Music Never Stopped [Live at the Great American Music Hall, San Francisco, CA 8/13 /75]
-
Estimated Prophet [Live at Barton Hall, Cornell University, Ithaca, NY 5/8/77]
-
Friend of the Devil [Live at Radio City Music Hall, New York, NY 10/7/80]
-
Feel Like a Stranger [Live at the Warfield Theatre, San Francisco, CA 10/4/80]
-
Fire on the Mountain [Live at Radio City Music Hall, New York, NY 10/31/80]
-
Bird Song [Live 1980]
-
Ripple [Live at the Warfield Theatre, San Francisco, CA 10/4/80]
-
Eyes of the World [Live at Nassau Coliseum, Uniondale, NY 3/29/90]
-
Touch of Grey [Live at Rich Stadium, Orchard Park, NY 7/4/89]
-
Blow Away [Live at John F. Kennedy Stadium, Philadelphia, PA 7/7/89]
-
So Many Roads [Live at Soldier Field, Chicago, IL 7/9/95]
0
geplaatst: 13 maart 2024, 17:55 uur
Tja,
Je hebt de taak om een ´Best of´ van de Dead te maken.. en dan ook nog een live Best of...
Dat is een moeilijke taak, een hele moeilijke. Natuurlijk is dit voor de doorgewinterde Deadhead niet de moeite. We krijgen een dwarsdoorsnede van wat Warner in samenwerking met Rhino voor de reguliere markt heeft uitgebracht. Dat staat logischerwijs dus los van alle Dick´s Picks en nu Dave´s Picks.
Dat zorgt dus voor veel 'bekend' terrein. Wat ik ook niet zo begrijp is dat er met zo'n legio aan live opnames voor zoveel matige uitvoeringen is gekozen. Natuurlijk hoort dat er ook bij; dat was de Dead ook. Maar deze versie van 'Blow Away', die op Crimson White & Indigo staat, is zo slap en slordig. De 80s akoestische sets hebben mij ook nooit zo kunnen vatten.. Ripple is in dit geval van 'Reckoning' bv wel een uitvoering die blijft hangen en kiezen ze goed.. maar verder hoor je de Dead liever jammen.
Uiteindelijk heb ik inmiddels bijna alle Rhino CDs met live opnames, met uitzodering van de vele grote boxsets. De Dick's Picks serie heb ik ook bijna compleet.. de Road Trips serie ook.. dus ik ben verwend. Voor de beginner is dit zeker leuk, maar dan had ik andere versies en misschien wat andere tracks gekozen,
Je hebt de taak om een ´Best of´ van de Dead te maken.. en dan ook nog een live Best of...
Dat is een moeilijke taak, een hele moeilijke. Natuurlijk is dit voor de doorgewinterde Deadhead niet de moeite. We krijgen een dwarsdoorsnede van wat Warner in samenwerking met Rhino voor de reguliere markt heeft uitgebracht. Dat staat logischerwijs dus los van alle Dick´s Picks en nu Dave´s Picks.
Dat zorgt dus voor veel 'bekend' terrein. Wat ik ook niet zo begrijp is dat er met zo'n legio aan live opnames voor zoveel matige uitvoeringen is gekozen. Natuurlijk hoort dat er ook bij; dat was de Dead ook. Maar deze versie van 'Blow Away', die op Crimson White & Indigo staat, is zo slap en slordig. De 80s akoestische sets hebben mij ook nooit zo kunnen vatten.. Ripple is in dit geval van 'Reckoning' bv wel een uitvoering die blijft hangen en kiezen ze goed.. maar verder hoor je de Dead liever jammen.
Uiteindelijk heb ik inmiddels bijna alle Rhino CDs met live opnames, met uitzodering van de vele grote boxsets. De Dick's Picks serie heb ik ook bijna compleet.. de Road Trips serie ook.. dus ik ben verwend. Voor de beginner is dit zeker leuk, maar dan had ik andere versies en misschien wat andere tracks gekozen,
* denotes required fields.
* denotes required fields.