Kip Winger - Solo Box Set Collection (2018)

Misschien het interessantst voor de liefhebbers is cd 5 met "nieuwe dingetjes" (hier vanaf track 46), want de eerste vier cd's zijn zijn reguliere albums.

Meer info: Frontiers Music Srl | Record Label

Voor de liefhebber die nog niets heeft van Kip Winger vormt dit een compleet plaatje. Het materiaal had ik allemaal afzonderlijk in bezit dus de schijfjes bieden maar weinig nieuws onder de zon. De songs die al dan niet nooit uitgegeven zijn, of in demovorm zijn verschenen (vanaf track 46) zijn aardig maar ook niet meer dan dat. Deze box set laat maar weer eens zien hoe talentvol Kip is en wat een fraaie ontwikkeling hij doormaakt vanaf zijn eerste solodebuut; This Conversation Seems Like a Dream. Met Pull uit 93' wist hij met zijn band Winger al een prima indruk achter te laten en een volwassen stap te kunnen maken in het hardere genre. Eenmaal op eigen benen groeide Kip door en maakte hij al enige platen waar de combinatie van (progressieve) rock, lichte symfonische stukken, akoestische elementen en 'wereldse' arrangementen een uitstekende cocktail vormt. Kip stapte uit de poel waar vele tijdgenoten uit hetzelfde genre doormodderden - deels omdat ze ook niet anders konden/wilden - en wist met een doorstart van Winger hardrock van een volwassen smoelwerk te voorzien. Niet dat de eerste twee platen met zijn band slecht waren, integendeel, voor een portie catchy hardrock songs die de pan uit swingen ben ik altijd wel te porren, maar Kip liet alle criticasters die hem altijd hebben gezien als de gladde poedelrocker in de kou staan. Deze boxset laat horen waarom, in chronologische volgorde ingedeeld en een mooie collectie songs waarbij de compositorische kwaliteiten van de man goed naar voren komt. Hoewel zijn 3 soloplaten mij allemaal even lief zijn - het akoestische Down Incognito laat ik even buiten beschouwing - blijf ik Kip's laatste From the Moon to the Sun de fraaiste van de drie vinden. Die plaat kent hier en daar een licht symfonische inslag, kent enkele 'Oosterse' arrangementen en is stemmig van aard, kortom gevarieerd en spannend. Is dan alles even sterk en grandioos, neen. Kip heeft er een handje van om bepaalde tracks langer uit te smeren dan nodig, maar dat is ook een beetje 'azijnpissen'. Als de geruchten kloppen komen de heren volgend jaar met een nieuwe schijf, ik kan niet wachten.