Lynyrd Skynyrd - Nuthin' Fancy (1975)

Helaas kan ik de album titel alleen maar bevestigen.
Na 2 platen was het voor mij wel genoeg.

Nuthin' Fancy = Niets Speciaals.

Een iets minder album maar met toch "On the Hunt": blijft een lekkere song.

Wat mij betreft hun beste plaat.

Het titelnummer is ook mijn favoriete song van de band (heb ook de tattoeage van de single-sleeve).
Misschien wel hun vetste gitaarriff en lekker gedrumd door Artimus.
Verder zijn alle songs strak en lekker hard.

Am I losin' is een schitterende ballad.

Meeste mensen vergelijken deze plaat met de eerste 2 van Lynyrd en vinden deze dan beduidend minder. Maar in vergelijking met veel andere rockbands is dit een topplaat.

In ieder geval laat Skynyrd horen dat ze ook harde rock maken.

titelsong??

je bedoelt zeker 'saturday night special' ?

Ja ik zei titelsong maar ik bedoelde het openingsnummer.
Hoe dom kan ik zijn

maakt niet uit joh

kan gebeuren

railroad song blijft ook altijd wel lekker
hoogtepunten: railroad song, whiskey rock-a-roller en saturday night special

5*

p.s. kingsnake... als je dit hun beste plaat vind, waarom staat pronounced dan wel in je top 10 en deze niet?

Pronounced staat in mijn top 10 omdat het meer zin heeft om een Skynyrd plaat in de top 250 te knallen, die hebben meer mensen in hun top10
Deze plaat niet, dus heeft het weinig zin.

On The Hunt is echt zo'n lekker nummer

ok begrijp ik

Voor mij het minste album van Skynyrd I, maar nog altijd een meer dan goed album.

nou, voor mij zijn de albums na het vliegtuigongeluk de minste albums hoor

Op Street Survivors na, hoop ik dan

die is toch 3 dagen voor het ongeluk uitgebracht??

Hij was af, vóór het ongeluk (met vlammen op de hoes) en uitgebracht ná het ongeluk (nieuwe hoes, zonder vlammen), naar ik meen.

Hij is 3 dagen voor het ongeluk uitgebracht, mét vlammen. Na het ongeluk is de plaat teruggetrokken en opnieuw uitgebracht zónder vlammen.

Ik heb 'm zelf trouwens mét vlammen.

Ik vind dit ook een minder album dan de twee voorgangers. Op de een of andere manier vind ik de band hier minder vurig klinken. Soms is het songmateriaal ook te eentonig, zoals in bijv. 'Railroad Song' en 'I'm a Country Boy', die te veel teren op één riffje.

Als er een album van L.S. in de top 250, zou moeten staan ,dan is het dit album.

Hier staan een aantal klassiekers op:

On the Hunt
Am i Losing?
Whiskey rock-a-Roller
Saturday night Special
Railroad Song

Lekkere zomerplaat.
Velen vinden deze plaat minder in vergelijking met andere 70's Skynyrd-platen.

Ik vind het echt een lekkere plaat, met name omdat drummer Artimus Pyle de band meer groove geeft dan Bob Burns.
Deze plaat is ook nog met 3 gitaristen (Ed King, Allen Collins en Gary Rossington).

De teksten van Ronnie blijven me altijd aanspreken.
Ik heb dan ook een tattoeage van Saturday Night Special

http://www.southernrock.fr/LynyrdSkynyrd/LynyrdSkynyrd/LynyrdSkynyrd/Press7576_files/page21_2.jpg

Nuthin' Fancy is Nuthin' Fancy indeed! Na de eerste twee platen, die ik echt geweldig vond, is dit weer een stapje minder. De nummers worden wel weer goed gebracht, maar er zitten voor mijn gevoel geen uitschieters op, zoals de vorige twee albums dit wel hadden.
Leuk voor de echte liefhebbers, maar meer ook niet.

Dat vind ik nogal cru.

Alleen voor de liefhebbers? Ik zou hem nog eens opzetten en een liefhebber worden.

Helemaal mee eens, Metalhead. De eerste 2 albums zijn gruwelijk goed. Helemaal met dit weer, auto starten, raam open, Lynyrd Skynyrd aan en gaan met die banaan. Southern rock zoals het bedoeld is. Dit album en ook de volgende zijn een stuk minder. Street Survivors vind ik dan wel weer prima, de eerste en laatste met Steve Gaines en dus ook de laatste van Ronnie.

Ik zal wel gek zijn.

Ik vind de hele rits platen met Ronnie, dus ook One More from/for the Road en de verzamelaars met leftovers bijna allemaal even sterk.

Misschien ietsje pietsje minder dan de eerste twee, maar nog steeds ijzersterk. Teksten, riffjes, solo's, alles.

Erg lekker album al is het qua niveau misschien net iets minder dan hun eerste twee.Alhoewel ik daar soms ook aan twijfel want zwakke plekken kan ik op Nuthin' fancy niet ontdekken.

Ik ben geen teksten-kenner. Wat inhoudt dat ik bijna van geen enkele band de teksten ken, vaak maar wat meezing, zonder te weten wat ik meezing, en er dus vaak niet uithaal, wat er mee bedoelt wordt.

Grote uitzondering zijn de teksten van Ronnie. Elke song, of het nu over geloof gaat, vrouwen, alcoholmisbruik, geweld. Zijn teksten zijn persoonlijk en uit het leven gegrepen. Teksten bedoeld voor de gewone man.

Grappig is dat Ronnie in Saturday Night Special zingt over wapenbezit, en in Cheatin' Woman iemand wil neerknallen.

De slidesolo in Cheatin' Woman van Ed King is wel killer! Ed King blijft toch één van mijn favoriete Skynyrd-leden (naast Ronnie natuurlijk).

Voor mij is dit één van de beste Skynyrd-platen. Hier valt alles zo goed op zijn plek, en tevens is deze plaat het best geproduceerd. Al Kooper is wederom de man achter de knoppen en die de regie strak in handen heeft. Hij fleurt de songs weer wat op met extra toetsenpartijen en achtergrondzang.

De absolute meerwaarde van deze plaat is het superstrakke en groovy drumspel van Artimus Pyle, toch wel de beste drummer van de band.

Mooi harmonicaspel van Jimmy Hall op Railroad Song en Made in the Shade. Ook Barry Harwood laat voor het eerst van zich horen op Made in the Shade. Later maakt hij deel uit van de Skynyrd-offshoots Alias en Rossington-Collins Band.
Percussioniste Bobbye Hall is trouwens ook de niet de minste. Zij speelde al platen in voor Marvin Gaye, Bill Withers, Carole King, ect. Zij speelt het mee op het slepende On the Hunt, met schreeuwend slidegitaarspel van Gary. Een verborgen schat en met vijf-en-een-halve minuut toch een lekker lange song.

Dat deze plaat minder populair is, komt waarschijnlijk door de wat kortere songs en het gemis van een hitsingle. Maar stuk voor stuk vind ik de songs op deze plaat ijzersterk. En kom op; Saturday Night Special heeft toch de vetste riff die Ed King ooit schreef voor de band?

Deze plaat heeft ook één van de weinige songs die geheel door Ronnie is geschreven: Made in the Shade.

De laatste plaat tot de jaren negentig, waarop Ed mee schrijft en speelt.

Hoe noem je een plaat die je van begin tot eind luistert, elk nummer luidkeels meezingt, je na het beluisteren nog een keer wilt opzetten, en waar je keer-op-keer, decennia lang een goed gevoel aan over houdt?

Juist, dat noem je gewoon een ijzersterke plaat. Deze Skynyrd is minder bekend dan andere platen, maar mijn god, wat zijn de 8 geboden songs toch ontzettend goed. Een wat ingetogener plaat met (wellicht) wat meer country-invloeden en minder hardrock. Maar dat is ook wat Skynyrd eigenlijk gewoon is.

Ik heb deze nu als lp in een boxset. Het klinkt helderder en warmer dan ooit. En de gitaarsolo's waar de band ook om draait, zijn gewoon lekker aanwezig. Toch gaat het op deze plaat meer dan ooit om de schrijverstalenten van Ronnie van Zant.