Son Volt - Trace (1995)

Hoe meer mensen naar Wilco luisterden, hoe kleiner het publiek voor Son Volt werd.

De druiven moeten zuur smaken voor Jay Farrar, nu zijn ex-bandmaatje Jeff Tweedy lofbetuigingen uit alle hoeken krijgt toebedeeld (terecht, denk ik ).

Het probleem van Farrar is - zo poppy als Wilco is (zeker sinds hun album "Summerteeth"), zo donker is Son Volt.

Om te beginnen is er is die stem van Jay: die klinkt alsof er zware kosten aan zijn - zo levensmoe. Maar laat dat nu de muziek ten goede komen. Zoals eerder gezegd: je stem is niet echt belangrijk - wat je ermee zegt of doet is dat wél (enfin, dat denk ik toch ).

"Trace" lijkt wel een tranendal op muziek gezet: de woorden, muziek en stem brengen spijt, melancholie, een gevoel van een onvermijdelijk vaarwel over… dit zijn liedjes van een overlevende ziel in een mining town .

Neen, dit is geen verfijnde muziek. De medemuzikanten van Farrar lijken wel rechtstreeks van het veld in de studio gewandeld (misschien hebben ze net maïs geoogst met hun nieuwe John Deer - wie weet ).

Met andere woorden: het is muziek die tikken gekregen heeft van het leven - een paar littekens hier, een rotschop tegen het borstbeen, ...

Akkoord - het is slechts een langspeler van een muziekgroepje ergens ten lande van de V.S.

Maar wij zijn er uitermate tevreden mee - U moest ons hier zien zitten

Ik ken ze nog niet, alleen van naam. Maar de moeite waard om te ontdekken na jouw bespreking Zachary!

Meneer Glass for president

Bij deze plaat wil ik ook graag een duit in het zakje doen.
En dan vooral voor het eerste nummer Windfall.

Soms als dingen niet zo gaan als je zou willen zet ik altijd even dat nummer op. Hard welteverstaan en meezingen, ook hard.

Die tekst:
'May the wind take your troubles away
May the wind take your troubles away
Both feet on the floor, two hands on the wheel,
May the wind take your troubles away'

Of te wel geen Dr. Phill bullshit, werken aan je zelf, beter je best doen. Nee gewoon in je auto stappen ramen open, cruise-control aan en keihard rijden. Kop in de wind, radio aan en op de vlucht gaan voor...... Ja voor wat? Waarschijnlijk jezelf, volwassenheid of verantwoordelijkheid.

Dit het liefst in een grote Amerikaan. In het landschap van de film Straight Story.

En die tekst onder begeleiding van een acoustische gitaar, rechtoe rechtane drums, een huilende pedal steel gitaar en een krassende fiddle. Dan heb je volgens mij een wereldnummer gemaakt.

Als je dan ook nog eindigd met de volgende tekst, verschijnt er een traantje in mijn ooghoek :

'Switching it over to AM
Searching for a truer sound
Can't recall the call letters
Steel guitar and settle down
Catching an all-night station somewhere in Louisiana
It sounds like 1963, but for now it sounds like heaven'

het is een van de beste americana platen ever wat mij betreft.

Hun beste en daarom verplichte kost binnen dit genre.
"Ten Second News en Windfall" zijn fantastische nummers.

Met het uitbrengen van "American Central Dust" in 2009 heeft Son Volt zich overtroffen. Dus "Trace" is niet meer hun beste, maar nog altijd zeer goed.

Heb dit zojuist voor het eerst opgezet. Bij het horen van de eerste klanken van Windfall werd ik gelijk verliefd.

Prachtig Country/Roots album dat uitblinkt in diversiteit.Op Trace valt werkelijk geen zwak of minder nummer te ontdekken terwijl ook de teksten een duidelijke meerwaarde hebben.Uitstekend album om oud mee te worden. Het is trouwens de eerste die ik van hun hoor dus er staat me nog wat moois te wachten.

Mooi album, vooral 'Windfall' valt me uiterst positief op na een eerste luisterbeurt. Van een verscheurende pracht.

Als liefhebber van Alt. Country was ik de naam van Son Volt al een aantal keer tegengekomen. Toen ik gisteren deze plaat op vinyl tegenkwam voor een klein prijsje, heb ik de gok maar genomen en die is me niet verkeerd bevallen. Goede afwisseling van de 'snik in de stem' en scheurende gitaren. Sterke stem ook.

Ik zit meer in het kamp Wilco en heb ooit een valse start met Son Volts Okema-album gehad. Aan de stemmen hier te zien, hebben ze ook wel een wat grillig carrièreverloop. Deze is nu toch in de collectie beland en zal daar ook wel blijven. De akoestische en pedal steel gedreven nummers liggen erg in mijn straatje. De elektrische nummers vind ik te punky en een beetje typisch 90ies pathetisch. Gelukkig zijn die in de minderheid. Klein smetje op een album waar verder weinig op aan te merken is.