Frontline Assembly - Epitaph (2001)

Vrij donker EBM en industrial album. Een aantal vette nummers waarmee ik wel wat heb. Maar hoe meer ik deze muziek luister hoe meer ik van de vocals verafschuw. Zo emotiesloos en saai zijn ze. Bij Front 242 vind ik ze nog vrij neutraal maar dit is er soms wel wat over. Wat een overdreven apocalyptisch album, seg. Ik zit al in een dipje.

Mooie hoes

Front Line Assembly is duidelijk in het EMB/Industrial-genre niet zo populair hier op deze site t.o.v. bijvoorbeeld een Ministry, Front 242 of Nine Inch Nails.
Best jammer, want deze band rond Bill Leeb (ex-Skinny Puppy) is toch echt wel goed en levert van tijd tot tijd sterke albums af die stuk voor stuk de moeite waard zijn.
Zo ook deze Epitaph, wat wederom een oerdegelijk, maar wel erg donker album is.
De desolate en grimmige sfeer die het album kenmerkt, is er eentje die zeker past bij de sound van de band. En is er eentje die eigenlijk terug te vinden valt op elk album van FLA.

Het gerucht ging toentertijd de ronde dat Epitaph de zwanezang zou zijn voor FLA, aangezien Bill zich 100% wilde focussen op dat andere project van hem, waar hij zo mogelijk nóg meer succes uit wist te halen, namelijk Delerium.
Gelukkig bleek FLA een langer leven beschoren en is dan ook tot op heden nog steeds actief, getuige de meest recente release Front Line Assembly - Echogenetic (2013).

Epitaph valt in eerste instantie niet op t.o.v. andere FLA-releases van rond die tijd. Het is een oerdegelijk en grimmig, tegelijkertijd herkenbaar album waarop de band, zoals eigenlijk altijd, kwaliteit aflevert.
Bij herhaaldelijke beluistering valt echter op een gegeven moment de kern van het album op, namelijk dat alle nummers volledig elektronisch zijn en geen enkel gitaarlijntje of sample (op één na) te bekennen valt en de nadruk dus volledig ligt op de kracht van de songs. En laat die over de gehele linie behoorlijk sterk zijn.
De impact die Implode op mij achter liet was al sterk, maar eigenlijk doet Epitaph daar niet voor onder. Wellicht een mindere vorm van afwisseling dit keer (geen instrumentaaltjes), maar gelukkig stralen de nummers stuk voor stuk genoeg karakter-eigenschappen uit, dat het wel goed zit hiermee.
"Haloed" opent vertrouwd en pakkend, maar het is bij "Dead Planet" dat ik pas echt opveer. Maar eigenlijk heeft elk nummer wel iets wat dit album z'n kracht geeft. Eigenlijk is alleen afsluiter "Existance" de zwakke schakel. Hoewel het lange intro best wel iets imponerends heeft, komt de rest van het nummer niet echt uit de verf.
Gelukkig herbergt Epitaph zeker een aantal ijzersterke FLA-klassiekers, waaronder het dus al eerder genoemde "Dead Planet", de single "Everything Must Perish" (één van de meest behoudende en tegelijkertijd mistroostige songs die de band gemaakt heeft, compleet met ijzersterk refrein), het voor FLA-begrippen relatief rustige, zelfs mooie "Conscience" en het alles omverwerpend beukende, verrassende "Krank It Up" dient ook nog even een vermelding.

En zo kan ik concluderen dat Epitaph gewoonweg een ouderwets en sterk FLA-album is, waarmee ze eigenlijk niets meer hoeven te bewijzen wat ik al wist. Namelijk dat binnen het genre, FLA een band is die z'n sporen lang en breed verdiend heeft.