Master P - Tony Mantana (2018)

Prima cover en titel.

Bijzonder matige plaat, dat dan weer wel.

Lijkt me het geval bij elke plaat uit het No Limit-kamp, of zit ik verkeerd? Ik ken er maar 3 (die van Snoop) en vooral Da Game Is to Be Sold, Not to Be Told (wat toch de enige is met de typische No Limit-sound?) vind ik verschrikkelijk.
Hoe kom je zo bij No Limit? En zijn er platen die je me van het label kan aanraden? Want Master P is wel ontzettend gerespecteerd als zakenman binnen het genre uiteraard, enkel over zijn rapkwaliteiten hoor ik weinig positiefs.

Dat geldt inderdaad voor veel (volgens sommigen alle) No Limit-platen, die middelmatigheid. Er is echter ook wel een belangrijk verschil tussen 'Tony Mantana' en de 'gouden' No Limit-periode, eind jaren negentig: toen was No Limit een extreem succesvol, in veel opzichten gestroomlijnd label dat in razend tempo héél veel muziek uitbracht die allemaal dezelfde protocollen volgde. Over die muziek viel en valt veel negatiefs te zeggen, maar één ding was hij wel: heel eigen. Een No Limit-album van eind jaren negentig is direct te herkennen. Aan de beats, de onderwerpen, de rits aan steeds dezelfde gastartiesten. Master P bouwde daarmee wel écht even iets heel eigens op, nog los van wat je ervan vindt.

Maar No Limit ging in razend tempo ten onder, erna kwamen nieuwe labels die het succes van ervoor niet eens zijdelings evenaarden. Er was o.a. New No Limit en de laatste jaren No Limit Forever, waar Tony Mantana is verschenen. Alleen: No Limit Forever heeft helemaal niks eigens. En dat maakt deze plaat nog wel matiger dan de andere P-werken in mijn beleving. P klinkt hier als iemand die voortdurend andere, populairdere rappers wil imiteren. Een vader die net niet begrijpt wat zijn kinderen de hele dag door beluisteren, maar toch net zo leuk gevonden wil worden.

Als je je eens aan iets van P wilt wagen, Yestsida, dan zou ik gaan voor Master P - Ghetto D, Tru - Tru 2 Da Game en evt. C-Murder - Life Or Death. Dan heb je in elk geval een goeie indruk. En het zijn wel drie van mijn favoriete NL-platen.

Bedankt voor de uitgebreide uitleg, thomzi50! Ik vergelijk No Limit altijd met de eerste jaren van Cash Money, die albums hebben ook zo'n sound die je meteen herkent. Waar Cash Money met de jaren geëvolueerd is heb ik als (No Limit-)leek echter het gevoel dat die mannen stil zijn blijven staan. Ik kan me ook herinneren dat jij en Harco hier ooit een topic over gehad hebben, dus neem ik aan dat er wel degelijk veel lijnen te trekken zijn tussen beide labels. Mystikal heeft dan zelfs bij beide getekend gestaan maar die man heb ik nooit goed gevonden.

Ik ga binnenkort eens een album proberen, je hoort nog van me!

Leuk, dat laatste!
Ik denk dat je inschatting klopt verder. Ca$h Money groeide na de eeuwwisseling nogal flink, onder onvoorziene en bezielde leiding van Wayne - terwijl No Limit in razend tempo instortte. Goed onthouden trouwens, met Harco had ik daar eens een topic over, leuk (om te doen) was dat.