Bushtucker - Skyscraping (1993)

Aangezien mijn cd en platenkasten uitpuilen en er ook wat miskopen tussen zitten ben ik er eens kritisch doorheen aan het gaan. Kringloop weer blij met alles waarvan ik zeker weet dat ik het niet meer ga draaien. Deze cd kwam ook weer in mijn handen. Ik weet nog dat ik deze in Rotterdam heb gekocht in een grote platenzaak, enkel omdat er folkmuziek opstond. En het was 'sale'. Thuisgekomen bleek het nou niet echt folk te zijn, tenminste niet wat ik onder folk verstond. Wat teleurgesteld in de kast gezet en eigenlijk daarna nooit meer goed beluisterd. Het was ook de tijd dat internet nog geen gewoon goed was, dus veel kwam ik niet te weten over de groep en muziek.
Het schijfje toch maar in de cd speler gestopt en even gegoogeld. De eerste klanken zijn zeker geen folk, meer progachtig, afwisselend. Als ik het woord 'folk' nou even vergeet en eens goed luister. Lang niet slecht. Intussen via internet erachter gekomen dat Bushtucker eigenlijk bestaat uit Paddy Bush en Colin Loyd-Tucker. Verder nog een aantal andere muzikanten. Paddy Bush is de broer van Kate, dus komt uit een goede , muzikale familie. Colin Loyd-Tucker is met 17 jaar een eenmans groep gestart Toybox, waarbij hij alle instrumenten zelf bespeelde. Met Matt Johnson (The The) heeft hij ook drie albums gemaakt en daarna in verschillende groepen. Ook heeft hij meegespeeld op Red Shoes van Kate Bush en verder had hij connecties met Eric Clapton, Jeff Beck en Prince. Tot zover de achtergrondinformatie.
Dan de muziek. Nummer 1 en nummer 6 zijn langere nummers en ook gelijk de betere. Skyscraping is een echt prog nummer met bijzonder veel afwisseling. Het zou een echt jaren 70 prog nummer kunnen zijn. Van folk achtige delen, naar semi klassiek en dan weer een gedeelte dat zo op Roger Glover's plaat waar Love is all ook op stond, zou passen. Zeer divers en echt iets wat je met koptelefoon moet beluisteren. Het laatste nummer Transmission Moon bestaat uit drie stukken en is ook een mooi symphonisch, wat klassiek stuk. Bij beide nummers doet de zang wat denken aan David Bowie. De 4 kortere nummers zijn wat minder spannend. Niet slecht maar behalen niet het niveau van de langere stukken.
Het is wel duidelijk, deze cd gaat weer terug in de cd kast en wel op een plaats waar ik gemakkelijk bij kan. Want ik ben nog niet uitgeluisterd.
Paddy Nash heeft later vooral muziek uit Madagascar bestudeerd en Colin Loyd-Tucker is bezig gebleven in de muziekscene.
Deze plaat geef ik 4 sterren vooral door het eerste en laatste nummer.