Françoise Hardy - Personne D'autre (2018)

Le Large heeft een mooie video gekregen gemaakt door Francois Ozon. Prachtnummer.

Zeker mooi maar...

Lijkt wel of ze beetje afscheid neemt van het leven ......?

Zijn dit opnames van voor het begin van haar ziekte, of opnames die ze maakte toen ze al aan lymfeklierkanker leed? Le Large is in ieder geval een superieur nummer, heel wat wat beter dan het gros van wat je tegenwoordig hoort als je de radio aanknipt.

Probeerde ze 50 jaar geleden al

Franstalige albums: ik heb er wel wat mee. Enige probleem is dat ik het grootste deel van wat ik ken vaak wat te cheesy vind, Franse kaas dan he
Daardoor heb ik slechts een handvol favorieten, maar die doen het altijd wel goed. Françoise Hardy is er eentje van. Ik moet alleen wel bekennen dat ik voornamelijk met haar oude werk uit de jaren '60 bekend ben.

Het was de videoclip van François Ozon die mij richting dit nieuwe album van Hardy wist te leiden. Als groot fan van zijn films bekeek ik de video en werd geraakt door het schitterende nummer Le Large.
Het blijkt zonder enige twijfel het mooiste nummer van Personne D'autre, een terugkeer na 8 jaar blijkbaar, waar haar ziekte ongetwijfeld een reden voor zal zijn geweest.

Ook de rest van het album is prachtig. Melancholie troef, wat misschien niet zo zal verbazen.
Zelfs op hoge leeftijd weet Hardy ons nog iets heel moois voor te schotelen. Zou het haar zwanenzang gaan worden? Je weet het maar nooit en het is te hopen dat Hardy voorlopig nog onder ons blijft, maar of ze nu al een opvolger in de maak heeft valt te betwijfelen. Niet erg. Ze laat sowieso een indrukwekkend oeuvre na en ik denk dat ik maar eens op zoek moet gaan naar wat meer recente albums van haar hand.

Mocht Personne D'autre haar laatste album blijken te worden dan is het een perfecte afsluiting van een bijzondere carrière.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Françoise Hardy - Personne d'Autre - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Françoise Hardy was pas net 18 toen ze in 1962 debuteerde met Tous Les Garçons Et Les Filles. Met de plaat maakte de zangeres uit Parijs een blauwdruk voor de toekomstige Franse popmuziek, terwijl ze met haar uiterlijk en persoonlijkheid de harten stal van een aantal beroemde muzikanten (van Bob Dylan tot Mick Jagger) en een hele generatie mannen zonder naam en faam.

Françoise Hardy is inmiddels 74 en tobt al enige tijd met een zwakke gezondheid. De afgelopen jaren bracht ze dan ook geen platen meer uit, maar met Personne d'Autre is de Française terug en hopelijk is het niet de laatste keer dat ze ons verblijdt met een nieuw album.

Françoise Hardy maakte op Tous Les Garçons Et Les Filles zonnige en onbevangen pop, maar op Personne d'Autre tellen de jaren en domineert een stemmig en nogal melancholisch aandoend geluid. Het is een geluid dat bijzonder fraai is ingekleurd door producer Erick Benzi, die de plaat heeft voorzien van subtiele maar wonderschone arrangementen met onder andere prachtige bijdragen van strijkers en blazers.

De warme en stemmige klanken passen prachtig bij de stem van Françoise Hardy, die natuurlijk al lang niet meer zo jeugdig en onbevangen klinkt als op haar debuut, maar nog altijd beschikt over een stem die iets kan doen met een song en met de luisteraar.

Franse zangeressen moeten zich wat mij betreft niet wagen aan Engelstalige songs en daar had Françoise Hardy in het verleden wel eens een handje van. Personne d'Autre bevat gelukkig maar één Engelstalige track en het is bij mij de enige track die, ondanks prachtig gitaarspel, niet aankomt. De 11 Franstalige tracks op de plaat komen wel aan. En hoe. Mijn Frans is niet van dien aard dat ik zonder tekstvel begrijp wat Françoise Hardy wil zeggen op haar nieuwe plaat, maar ze lijkt de balans op te maken van een fascinerend leven.

Ik heb de afgelopen jaren een enorm zwak ontwikkeld voor zwoele Franstalige pop, maar ook de wat meer ingetogen en melancholische klanken van Françoise Hardy hebben me met speels gemak verleid.

Personne d'Autre heeft in veel tracks genoeg aan een piano, wat subtiele versiersels en uiteraard de machtige stem van een van de iconen uit de geschiedenis van de Franse popmuziek. Françoise Hardy verleidt op haar nieuwe plaat met warme klanken en een stem waarvan je alleen maar kunt houden, maar kruipt vervolgens diep onder de huid met songs die veel dieper graven van die van de jonge Franse zuchtmeisjes die niet hadden bestaan zonder Françoise Hardy’s Tous Les Garçons Et Les Filles en met zang die lading geeft aan ieder woord dat ze uitspreekt (wat haar in het Frans aanzienlijk beter af gaat dan in het Engels).

Personne d'Autre wordt hier en daar gepresenteerd als een afscheidsplaat, maar gezien de vorm waarin Françoise Hardy verkeert op haar nieuwe plaat hoop ik op nog veel meer. Tot die tijd verdient het fraaie Personne d'Autre alle aandacht. Ook in Nederland. Erwin Zijleman

...prachtige emotionele afscheidsmuziek van het leven op deze cd van haar naar nu blijkt...R.I.P.