Angelus Apatrida - Cabaret de la Guillotine (2018)
mijn stem
8 stemmen
Spanje
Metal
Label: Century Media
-
Sharpen the Guillotine (6:01)
-
Betrayed (6:05)
-
Ministry of God (5:00)
-
The Hum (4:26)
-
Downfall of the Nation (4:49)
-
One of Us (3:13)
-
The Die Is Cast (5:23)
-
Witching Hour (5:59)
-
Farewell (6:24)
-
Martyrs of Chicago (5:00)
0
geplaatst: 18 mei 2018, 18:04 uur
Tot nu toe overtuigde het Spaanse Angelus Apatrida met wat ik er van beluisterde niet. Enkele luisterfragmenten van Cabaret de la Guillotine klinken echter zo veelbelovend dat ik de cd gekocht heb. Straks neerploffen in de zetel (niet op de bank) met de koptelefoon op en zien wat het geeft. Ben benieuwd.
1
geplaatst: 18 mei 2018, 20:39 uur
Mijn review op Zware Metal
De Spanjaarden van Angelus Apatrida steken hun voorliefde voor Bay Area thrash metal niet onder stoelen of banken. Sterker nog, inmiddels brengt de band met Cabaret De La Guillotine zijn zesde album uit dat vol staat met strakke thrash metal die vaak doet denken aan Death Angel, Forbidden en vooral Testament.
Originaliteit hoef je dus niet te verwachten bij Angelus Apatrida. Dat maakt de band overigens wel goed door de geleverde kwaliteit. De nummers zitten prima in elkaar en er wordt goed gemusiceerd. Ook de productie van Cabaret De La Guillotine klinkt uitstekend. Het grootste verschil met het eerdere werk is dat de band wat vaker het tempo naar beneden brengt – zoals op The Die Is Cast – en meer melodie in de nummers brengt. Met Farewell levert de band zelfs een heuse ballad af (die qua opbouw overigens verdacht veel lijkt op The Ballad van zijn grote voorbeeld). Het komt de afwisseling op dit album erg ten goede. De band krijgt tien punten aftrek voor gebrek aan originaliteit, maar wie daar niet om geeft en niet genoeg kan krijgen van dit soort thrash metal telt ze er gerust weer bij op.
De Spanjaarden van Angelus Apatrida steken hun voorliefde voor Bay Area thrash metal niet onder stoelen of banken. Sterker nog, inmiddels brengt de band met Cabaret De La Guillotine zijn zesde album uit dat vol staat met strakke thrash metal die vaak doet denken aan Death Angel, Forbidden en vooral Testament.
Originaliteit hoef je dus niet te verwachten bij Angelus Apatrida. Dat maakt de band overigens wel goed door de geleverde kwaliteit. De nummers zitten prima in elkaar en er wordt goed gemusiceerd. Ook de productie van Cabaret De La Guillotine klinkt uitstekend. Het grootste verschil met het eerdere werk is dat de band wat vaker het tempo naar beneden brengt – zoals op The Die Is Cast – en meer melodie in de nummers brengt. Met Farewell levert de band zelfs een heuse ballad af (die qua opbouw overigens verdacht veel lijkt op The Ballad van zijn grote voorbeeld). Het komt de afwisseling op dit album erg ten goede. De band krijgt tien punten aftrek voor gebrek aan originaliteit, maar wie daar niet om geeft en niet genoeg kan krijgen van dit soort thrash metal telt ze er gerust weer bij op.
1
geplaatst: 20 mei 2018, 12:37 uur
Door de zang doet het mij meer aan Death Angel dan aan Testament denken. Inderdaad niet origineel maar toch een prima album.
* denotes required fields.
* denotes required fields.