Hailu Mergia - Lala Belu (2018)

Uit mijn tweewekelijkse Popcorn-nieuwsbrief over de beste nieuwe albums en tracks:

Dit is het eerste nieuwe album van de Ethiopische toetsenist Hailu Mergia (71) in bijna twintig jaar tijd. In de jaren zeventig speelde hij in de Ethiopische jazz-funkband Walias Band. Inmiddels woont hij al zo'n twintig jaar in Washington, waar hij taxichauffeur is. Gelukkig heeft hij ook genoeg tijd om op z'n Yamaha-keyboard te spelen.

Op Lala Belu is hij de voorman van een jazztrio met een opvallend transparant geluid. Opener Tiziti begint rustig met een belangrijke rol voor accordeon, waarna halverwege Mergia aan het improviseren slaat op piano. Op Addis Nat gaat juist de drummer helemaal los en op de melancholische afsluiter Yefiker Engurguro hoor je Mergia solo op piano. Het meest aanstekelijke nummer van het album is de titeltrack. Daar vertelt de muzikant het volgende over in een interview met The New York Times:

“The idea of ‘Lala Belu’ is, it’s a composition you can sing with everybody. It’s simple. No Amharic lyrics, no English lyrics. Just ‘lala.’ Whenever we have a show, we just play that song, and everybody’s singing with us.”