The Twilight Sad - Fourteen Autumns & Fifteen Winters (2007)

best een indrukwekkend plaatje! Zie het als een mix van Interpol met Mogwai en Explosions in the Sky overgoten met een dik accent dat de afkomst uit Glasgow aardig weet te verraden.
Ze gaan voor een erg serieuze grote sound dat ook wel iets weg heeft van het beestachtig goede nummer 'The Rat' van The Walkmen en vreemd genoeg....u2 (waar ik echt helemaal niets mee heb...). vooralsnog een 4,5*

Indrukwekkend is de plaat inderdaad. Iemand op OOR tipte hem. Nieuwsgierig als ik ben, heb ik hem even geload. Maar heel gaaf dit. Ik ga met we tigers mee: een 4,5

Inderdaad erg bombastische plaat. Meerdere lagen in de muziek en de gitaren klinken ook erg goed. Toch maar een 4* dan.

Ik vind het Band of Horses gezongen door Paul Smith (Maxïmo Park). En daar heb ik ff geen behoefte aan. Misschien een andere keer...

Fijn plaatje, fijn accent ook, maar geweldig is het toch niet. Gemiddeld denk ik: 3*

ik moet mijn stem naar beneden bijstellen. Het is blijkbaar niet een sterk genoeg plaatje om een paar maanden later nog volledig te boeien. Een aantal sterke tracks blijven overeind, maar ik zak toch een stuk naar beneden van de 4,5 waarvan ik vandaan kom... 3,5*

Aardig plaatje. Door het heerlijke Schotse accent van de zanger heeft bijna iets folky, maar de muziek is totaal geen folk. Stuwende postrock. Vooral nummer 5 vind wel een lekker nummer

dit is prachtig

Afgelopen week ontdekt op het internet. Mooie gelaagde muziek in de trand van mogwai, met een extra toevoeging. Het nieuwe album wat binnenkort uit komt heeft ook een aantal indrukwekkende nummers.

We hebben het allemaal al gehoord, maar het is toch net weer iets anders. Inderdaad hebben die paar explosieve nummers van The Walkmen (ik wou dat ze er meer gemaakt hadden, en minder vergeetbare akoestische galmindie, maar dat is een ander verhaal), een aardige invloed op de sound gehad, en dat pakt eigenlijk best goed uit.

Héérlijk plaatje! Bij toeval ontdekt (afgegaan op de leuke hoes), maar wat een geluid zeg. Iemand hierboven noemde het 'stuwende postrock', een omschrijving waar ik me ook in vind. Het Schotse accent maakt het geheel af natuurlijk. Maar van dit graag!

Dit is wel echt een hele goede plaat, nu een paar keer geluisterd en staan echt geweldige songs op die lekker blijven hangen, heerlijke sound met geweldige gitaarmuren.

Goede plaat maar er had meer in het vat gezeten. And She Would Darken The Memory is weergaloos goed en ook Here, It Never Snowed is top. Helaas wordt dit niveau niet overal gehaald.

Live in Utrecht

That Summer, at Home I Had Become the Invisible Boy

Cold Days from the Birdhouse

Trage, meeslepende rockmuziek met karakteristieke zang en een herkenbaar eigen geluid. Compositioneel zit het hier en daar ontzettend goed in elkaar. Cold Days from the Birdhouse en Mapped by What Surrounded Them steken duidelijk boven de rest uit en zijn beide fantastische songs. De rest is wat minder onderscheidend. Als ik ze buiten de albumcontext hoor denk ik dat ik de meeste wel goed vind (Last Year's Rain en het titelnummer excluis), allemaal achter elkaar dreigt het bijna eentonig te worden.

The Twilight Sad is een interessante band, maar ik moet er gedoseerd naar luisteren, anders wordt het al snel saai. Hun laatste album (Nobody Wants to Be Here and Nobody Wants to Leave) heeft hier overigens een stuk minder last van. Die klinkt een stuk frisser en gelikter dan dit debuut, terwijl het songmateriaal toch behoorlijk in het verlengde van Fourteen Autumns ligt.

Het heeft even geduurd, maar toch gescoord en eerste indruk is gewoon lekker
Ouvre in albums is nu compleet van de heren,.
Over een paar draaibeurten definitief beschrijven