Natalie Prass - The Future and the Past (2018)

Natalie Prass - Short Court Style (Official Video)
Natalie Prass is the Minnie Ripperton of modern age. Spring is in the air !!! I'm in love !

Ondertussen is ook Sisters op single verschenen, piano gedreven Pop nummer met een Jazzy en Soul vibe.

Als ik de 2 singles zo hoor dan is haar geluid opgeschoven en zit er meer R&B en Jazz in en hebben ze ook een licht Funky 80s vibe (een beetje a la de New Jack Swing van die dagen).

Even een paar nummers van het vorig album erbij gepakt, die waren ook subtiel rond de piano opgebouwd. Dat klinkt iets meer ingetogen en / of de nieuwe singles iets meer uitbundig.

Het ingetogen Lost is vandaag beschikbaar gekomen Natalie Prass - Lost (Official Audio)

Vanaf vandaag tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR first listen

Nu pas 2x beluisterd maar kan nu al zeggen dat ik geen mooiere nummers dan de 3 singles heb gehoord. Het valt goed maar had er iets meer van verwacht, maar vermoedelijk groeit de waardering nog wel bij volgende beluisteringen zoals dat ook gebeurde met haar debuut.

Sommige nummers klinken beter als je ze met wat meer volume beluisterd en dat geldt een beetje voor dit album is mijn conclusie na het 4x gehoord te hebben.

In Nothing to Say hoor ik volgens mij een harp die af en toe wat accenten toevoegt, maar kan ook een synth zijn die als een harp klinkt / sampled.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Natalie Prass - The Future And The Past - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Ik was drieënhalf jaar geleden zeer te bespreken over het debuut van de Amerikaanse Natalie Prass. De in Cleveland, Ohio, geboren singer-songwriter putte op haar debuut uit de archieven van de jaren 70, met een voorliefde voor soulvolle voorbeelden als Carole King en Laura Nyro.

Met een zwak voor deze vaak gebruikte voorbeelden wist Natalie Prass zich nog niet te onderscheiden van haar talloze concurrenten, maar dat deed ze wel met de productie van haar titelloze eerste plaat. Voor deze productie deed ze een beroep op haar oude schoolvriend Matthew White, die het geluid van Natalie Prass afwisselend voorzag van ingetogen klanken en van een rijk georkestreerd geluid vol strijkers en blazers.

Vorige week verscheen eindelijk de tweede plaat van Natalie Prass, maar ik heb hem zelf al wat langer in huis. Bij eerste beluisteringen was ik wat teleurgesteld. Natalie Prass kiest op haar tweede plaat voor een geluid dat wat dichter tegen de pop en R&B aan ligt en dat openlijk lijkt te flirten met een breed publiek.

Eerder deze week wilde ik de tweede van Natalie Prass definitief terzijde schuiven, maar ik besloot het nog een keer te proberen. De combinatie van een wat hoger volume, broeierige temperaturen en het nieuwe geluid van de Amerikaanse muzikante bleek opeens geweldig te werken. Opeens werd ik wel gegrepen door de soulvolle klanken en lekker in het gehoor liggende songs op de tweede plaat van Natalie Prass, had ze me weer te pakken met haar bijzonder aangename stem en hoorde ik bovendien veel meer bijzondere invloeden en accenten.

Ook voor haar tweede plaat deed Natalie Prass een beroep op de productionele vaardigheden van Matthew E. White, die inmiddels een zeer herkenbaar geluid in elkaar weet te smeden. Waar Natalie Prass op haar debuut nog koos voor singer-songwriter muziek met een dosis soul, kiest ze op The Future And The Past voor een geluid met meer invloeden uit de pop en R&B. Hier en daar duiken flarden uit de jaren 80 en 90 op en hoor ik wat van Janet Jackson en Wendy & Lisa, maar de Amerikaanse muzikante sluit ook aan bij het moderne soulgeluid van haar producer.

Bij vluchtige beluistering klinkt The Future And The Past aangenaam, maar ook redelijk doorsnee, maar luister net wat beter en je hoort dat Natalie Prass samen met Matthew E. White een bijzonder geluid in elkaar heeft geknutseld. Het is een geluid dat voor een belangrijk deel bestaat uit pop, R&B en soul, maar ook invloeden uit de jazz en de funk zoals Prince en zijn protegees die maakten hebben hun weg gevonden naar het geluid op de tweede plaat van Natalie Prass.

Het doet het geweldig bij de zomerse temperaturen van het moment, maar zeker wanneer je wat beter luistert naar de geweldige productie en de bijzondere stem van Natalie Prass is The Future And The Past een plaat voor alle momenten en temperaturen en blijkt de plaat ook in tekstueel opzicht nog eens interessant (met volop haakjes naar de verkiezing van Trump en #MeToo).

Mijn advies: probeer de nieuwe plaat van Natalie Prass eerst als soundtrack voor de zomerse dagen van het moment. Ik ben er van overtuigd dat na enige gewenning de kwaliteit van de plaat boven komt drijven. Erwin Zijleman

Uit Popcorn #11, mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek:

Net als Father John Misty kwam singer-songwriter Natalie Prass na drie jaar met een nieuw album. Haar titelloze debuutplaat uit 2015 stond vol met soul doorspekte nummers met fraaie, soms haast filmische arrangementen met een prominente rol voor strijk- en blaasinstrumenten.

Die violen en vooral trompetten hebben op haar nieuwe album The Future and the Past grotendeels plaatsgemaakt voor piano en groovende (bas)gitaar. Dat levert een aantal behoorlijk funky nummers op, zoals opener Oh My waarin ze zingt: Seems like everyday we’re losing / When we chose to read the news yea, oh my

Het album is misschien wat minder overrompelend dan haar vorige plaat. Nummers als Never Too Late, Ship Go Down en Nothing to Say blijven minder hangen en de stem van Prass gaat mij soms wat vervelen.
Uiteindelijk word ik het meest geraakt door de ballads, zoals het wonderschone Far From You over de aan anorexia overleden zangeres Karen Carpenter. Wat klinkt haar stem hier, aanvankelijk slechts begeleid door piano, prachtig. Als dan ook nog eens violen aanzwellen is het onmogelijk om niet ontroerd te raken.

Vrijwel net zo mooi is de ballad Lost, een ’#metoo-nummer’. In een interview met Consequence of Sound vertelde Prass dat ze dit nummer liever niet op het album had gezet: I didn’t want to give the person it’s about any kind of ammo against me. Met The Future and the Past laat Natalie Prass nog eens zien dat ze een veelzijdig muzikant is, die ook wat te vertellen heeft.

Deze doet me eigenlijk niet zo veel. De productie is goed gelukt denk ik, en Natalies stem komt goed uit de verf, maar ik vind de meeste nummers nog niet zo memorabel. Het luistert wel makkelijk weg, maar misschien iets te makkelijk. Mijn favorieten op dit album zijn Hot for the Mountain en Ship Go Down, en dat zijn muzikaal ook de 'moeilijkere'. Lost vind ik ook wel een goed nummer.

Misschien gaat de score nog een keer omhoog als ik er beter voor in de stemming ben.

Natalie Prass heeft een stem die helaas geen heel album kan blijven boeien. Te vlak, te eentonig en te weinig persoonlijkheid. Het klinkt teveel als muurbloempje dat funky voor de dag wil komen en misschien is dat ook wel de bedoeling. Je weet maar nooit. In het midden van de plaat zijn er Hot For The Mountain, Lost en Sisters die eruit springen en me even doen opveren maar voor de rest weet het album zich te weinig te profileren.