Will Oldham - Joya (1997)

De eerste tekenen van grootheid: Joya.
Het eerste album van Will Oldham dat ik van begin tot eind zonder bedenkingen kon draaien. De Palace albums hadden toch altijd mindere momenten. De perfecte opmaat naar 'I see a Darkness'.

Enkele zwakke broeders op deze plaat.
Edoch, O Let It Be is een van mijn absolute favorieten en Antagonism is ook erg sterk. Die maken weer veel goed.

Deze weer aan het herontdekken, en met succes. Veel moois, ook wat zwaks, maar het één-twee-drietje I Am Still What I Meant to Be / Bolden Boke Boy / Idea and Deed is toch wel het mooiste triootje ooit op plaat gezet.

Zeker niet z'n beste: halverwege zakt het wat in, om vanaf (8) weer op te trekken. Ik heb deze cd altijd aangevoeld als een tussendoortje. Hij wilde iets nieuws proberen, gooide zijn Palace-alter ego van zich af, maar was nog aan het zoeken. Niettemin een aangenaam cd'tje: ik kan er niet kwaad op zijn.

Hoogtepunten: New Gypsy, Antagonism en Be still and know God.

Van de WIl Oldham platen die ik ken komt deze toch wel erg hoog, met name Antagonism is zo waanzinnig mooi. Ook het meespelen van Slint legende David Pajo doet deze lp geen kwaad ...,
machtige 2e kant. Zeker in de top 5 voor mij, lekkere kale plaat

Eerste drie en laatste drie nummers zijn erg sterk, daartussendoor is het inderdaad wat minder. Antagonism en Bolden Boke Boy scoren het hoogst voor mij,

Dit is mijn vierde album op mijn ontdekkingsreis. En ook deze raakt me heel diep. Antagonism is ook voor mij de parel met bijzonder fraai gitaarspel. Mijn tweede keus is Under What Was Oppression. Ook briljant.

Zo goed dit. Ook na al die jaren nog. Heeft niks aan kracht ingeboet.