The Dead C - Harsh 70s Reality (1992)

In de jaren 90 was er duidelijk een psychedelische revival in de rockmuziek. Vooral in Nieuw-Zeeland leefde het genre enorm. Roy Montgomery was zo'n beetje de voorman van die revival, maar The Dead C moeten we ook niet vergeten. The Dead C bestaat uit Bruce Russell, Michael Morley en Robbie Yeats. Laatsgenoemde horen we op de drums, Russel en Morley spelen gitaar terwijl Morley zo nu en dan ook een beetje zingt.

Harsh 70s Reality is vooral een album dat vol staat met psychedelische escapades, maar bevat bij vlagen ook erg sterke rockdelen met keiharde ijzige gitaren. Een landschap vol met rare ritmes, een constante sfeer van dissonantie en treurigheid. Iets wat de cover prachtig uitstaald. Je kunt het album het beste omschrijven als psychedelische noiserock. De absolute hoogtepunten zijn voor mij duidelijk de 2 langste nummers: de 22,5 minuten durende suite Driver U.F.O. (hoogtepunt in de psychedelica) en het inktzwarte Love. Een soort van cynische en depressieve ''ode'' aan liefde. Koelbloedig, maar door zijn melodiën adembenemend mooi.

Absoluut een must voor de liefhebber van psychedelische shizzle, helemaal als de psychedelische revival uit Nieuw-Zeeland iets voor jouw is. (Roy Montgomery, Bardo Pond, Hash Jar Tempo) 4*

Zo hey, die bas in Baseheart Sowieso een gaaf nummer!

Kwam deze groep ooit al tegen via de top 10 van jeko maar kon er toen niet zoveel mee. Inmiddels is er een nieuwe plaat uit van The Dead C (Armed Courage - abstracter nog dan dit en best een aanrader) waardoor ik er toch wel door geïntrigeerd ben. En ook deze plaat blijkt inmiddels best te bevallen, al is hij soms wat te langdradig.