Ryley Walker - Deafman Glance (2018)

Ryley Walker was toch lekker bezig, maar deze stemmen stemmen mij niet vrolijk. Jammer dat er geen tekst en uitleg bij staat.

Ik vind het vooral een erg onevenwichtige, moeizame plaat. Op sommige nummers zit hij te freaken, op andere nummers de jazzman uit te hangen met fokking dwarsfluiten (wel een beetje een Supersistervibe), stukje akoestische fingerpicking - Walker probeer van alles, maar echt beklijvend wil het nergens worden.

Telluride Speed klinkt anders als vanouds. Is de rest dan zo slecht? Maar vooral, waar is hij reeds te beluisteren?

Ik heb een persdownload. Weet niet hoe het met die andere twee stemmerts zit.

Deafman Glance is al een maand of twee geleden gelekt. Ik heb er na de eerste keer luisteren geen aandacht meer aan geschonken: kon er direct weinig mee. Walker doet vooral zijn best om zijn eerdere folky albums af te kraken, en dit werkje te hypen als zijn beste werk. Hierop vermijt hij jams en improv en probeert hij zijn songs kort te houden en uit te schrijven. Zijn invloeden zijn vooral jaren 90 lethargische post-rockbands als Tortoise, The Sea and Cake en Gastr del Sol (met prog invloeden). Zo nu en dan hoor ik ook wel invloeden van de laatste periode in Tim Buckleys studio repertoire. Volgens Walker put hij ook inspiratie uit prog als King Crimson. Nergens wordt het echter zo goed als die bands. Ik moet eerder denken aan Father John Misty's pathos en slepende songs. Met andere woorden: het geheel is gigantisch saai en er gebeurd bar weinig.

Bovenal is de plaat zeer rommelig, structuurloos ondanks de hoeveelheid tijd die eraan is geweten (of juist daardoor), en worden halve ideeën matig, kort en warrig uitgewerkt. Totaal geen coherentie en consistentie en het wordt mij niet echt duidelijk wat Walker met dit album wil. Goed, uit de interviews blijkt dat enigszins, maar ik had liever gehad dat de muziek voor zich zou spreken. Neen, laat deze man maar gewoon jammen en improviseren. Dan lijkt zijn inspiratie makkelijker op plaat te verwerken.

Kan me in grote lijnen vinden in wat Ataloona hierboven stelt. 'Accomedations' bijvoorbeeld vind ik goed voorbeeld van waar het hier aan scheelt: heel ingetogen gefriemel en gepruts dat opeens omslaat in extravert gefreak, maar zonder enige opbouw of spanningsboog. Het gebeurt gewoon; het voelt bijna willekeurig aan. Dan denk ik: had gewoon even die track teruggeluisterd en dan hoor je dat je met een goede opbouw een heel eind was gekomen, maar dit is gewoon luiheid, dwarsdoen en/of allebei.

Op 'Accommodations' na vind ik hem nochtans erg goed. Weelderige gitaren zoals bekend van zijn vorig werk, fantastische dynamieken en texturen. Vakmanschap pur sang.

Tis alsof ze de verkeerde plaat in de hoes hebben gestopt. Ik herken Walker nauwelijks en begrijp ook niet waarom hij nu met een jazzy Sea and Cake (en dan minder) album komt. Moet ik wel ff aan wennen maar vooralsnog zeg ik: nee, beter luister ik zijn vorige werk.

Ik snap wat AtaloonaSlowgaze en philtuperwillen zeggen, maar gek genoeg werkt het bij mij wel. Of misschien is het wel helemaal niet zo gek dat het bij mij prima werkt en stemt het gros straks toch gewoon weer 4 of meer, we zullen zien. "Het gebeurt gewoon" zegt Slowgaze. Klopt, maar ik vind dat juist prima, dat wat hem invalt gooit hij er uit. Niks mis mee vind ik. Ik blijf bij Ryley Walker toch direct denken aan Tim Buckley en dat maakt me sowieso al blij. Wel jammer is als ik hoor dat hij zijn vorige platen loopt af te kraken, want dat slaat natuurlijk nergens op, dat moet hij niet doen. Je eigen werk naar beneden halen terwijl je fans er mee weglopen is raar en ook een soort van minachting naar je fans toe. Want eigenlijk verklaar je ze voor gek dat ze jouw werk hebben gekocht. Maar goed, we wisten al wel dat Ryley een beetje raar was, in die zin is het misschien ook wel weer te verwachten. Geniën zijn wel vaker raar. Ik beoordeel daarom liever zijn platen, dan zijn gedrag. En die platen blijven mijns inziens ver boven de middelmaat uitstijgen, ook nu weer.

Zijn platen zijn ook boven de middelmaat maar ik vind hem nog geen genie.

Genie is ook wel wat naar boven afgerond, dat moet ik toegeven.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ryley Walker - Deafman Glance - dekrentenuitdepop.blogspot.nl







De Amerikaanse muzikant Ryley Walker dook in het voorjaar van 2014 voor het eerst op met het buitengewoon fascinerende All Kinds Of You. In Nederland maakten we pas enkele maanden later kennis met de muziek van de jonge muzikant uit Chicago, maar ook hier was het debuut van Ryley Walker uiteindelijk een jaarlijstjesplaat.

Ryley Walker greep op zijn debuut nadrukkelijk terug op de psychedelische folkmuziek uit de jaren 60 en 70 en verraste met een bijzondere instrumentatie, waarin zijn akoestische fingerpicking gitaarspel, de pianist en met name de violist de hoofdrollen opeisten. Elementen uit de 70s folk uit zowel Engeland als de Verenigde Staten maakten het unieke geluid van Ryley Walker compleet.

Het bijzondere geluid van de Amerikaan werd op het een jaar na zijn debuut verschenen Primrose Green verrijkt met invloeden uit de jazz, terwijl op het weer een jaar later verschenen Golden Sings That Have Been Sung flink wat experiment werd toegevoegd aan het geluid van de muzikant uit Chicago.

Vorig jaar was er nog het fraaie tussendoortje met gitarist Bill MacKay, maar inmiddels is ook het vierde album van Ryley Walker verschenen. Deafman Glance gaat weer verder waar Golden Sings That Have Been Sung twee jaar geleden op hield en combineert alles wat Ryley Walker tot dusver heeft gedaan met nog wat nieuwe uitstapjes buiten de gebaande paden.

Het levert een plaat op die niet onmiddellijk de onuitwisbare indruk maakt die All Kinds Of You vier jaar geleden wel maakte. De songs van de muzikant uit Chicago zijn in een aantal gevallen psychedelisch, folky en wonderschoon, maar Deafman Glance bevat ook een aantal tracks die in eerste instantie lijken te verzanden in jazzy geëxperimenteer of gejam en daar kun je me zeker niet altijd voor wakker maken.

Zeker bij eerste beluistering springt Ryley Walker op Deafman Glance van de hak op de tak. Van folk en psychedelica, naar jazz en avant garde en in de meest extreme momenten schuift de Amerikaan zelfs op in de richting van postrock of zelfs de progrock van een band als King Crimson. Aan de andere kant zijn ook de associaties met het werk van Tim Buckley dit keer niet te onderdrukken, waarmee Deafman Glance niet altijd even ver is verwijderd van zijn voorgangers.

Ook na vele keren luisteren is de nieuwe plaat van Ryley Walker geen plaat die ik in de toekomst heel vaak op ga zetten, maar wanneer ik toe ben aan de experimentele klanken is het een plaat die maar nieuwsgierig blijft maken en waarop langzaam maar zeker steeds meer puzzelstukjes op hun plek vallen.

Heel wat muziekliefhebbers zouden geen enkele moeite hebben gehad met All Kinds Of You part II, III en IV, maar het siert Ryley Walker dat hij blijft zoeken naar vernieuwing en hij het experiment niet schuwt. En ik heb zomaar het idee dat het nu soms ongrijpbare en richtingloze Deafman Glance de komende maanden nog flink kan groeien. Erwin Zijleman

Hoewel ik In Castle Dome en Accomodations niet zo mooi vindt is de rest van de plaat wel weer prima te behappen. Voor alsnog toch niet zo lyrisch als op zijn voorgaande werk. Al ben ik wel weer benieuwd wat hij live weet te brengen. Misschien zal ik dan anders naar het album kijken.

Ryley Walker slaat een ander toontje aan. Meer ingetogen en introspectief, waar ik zijn vorige albums uitbundiger vond. Ik vind het geluid dat hij laat horen mooi (vleugjes 'Astral Weeks'), maar vind de songs hier en daar ook wat fragmentarisch, brokkelig. Dat luistert niet altijd makkelijk. Het album is OK, maar ik voelde mee meer aangetrokken tot de muziek van z'n voorgaande albums.

Een album dat even de tijd nodig had om te 'landen'. Bij de eerste luisterbeurten viel me op dat er niet echt nummers duidelijk uitspringen. Doch vlot kwam het besef dat het niet altijd nodig is om een of enkele nummers te hebben die er duidelijk uitspringen.

Een andere reden waarom het album even tijd nodig had om te landen, was dat het album afwijkt van de twee voorgangers Primrose Green en Golden Sings that have been sung. Vaak willen 'we' dat een album niet te veel afwijkt van de voorgangers, omdat het nu eenmaal zo vertrouwd klinkt. Dat is zo veilig, toch?

In Castle Dome is daardoor een prachtig, droog, beetje dromerig begin. Iets langer dan een standaard gemiddeld, een nummer waar ik geconcentreerd naar luister, omdat er voor mij een lichte spannig in zit. Er lijkt wat te gaan gebeuren. Dit komt mede door de goede zang van Ryley. 22 days sluit daar bij aan, doch wel een jazzy begin. Pas bij twee minuten komt hij met zijn zang. Tegen het einde lijkt hij met een jazz-achtig experiment even via een tempoversnelling uit de bocht te vliegen, maar hij stuurt goed bij. Bij mij ontstaat er er een licht berustend gevoeld, doch niet eentje van gesapigheid. Accomodotion klinkt dan iets te rommelig. Zo is Opposite middle een nummer dat vlot 'dwars' ligt in het album. Een fijn, leuk ritme, een nummer dat mij een glimlach op het gezicht bezorgt.

Op het eerste oor geen baanbrekend album. Op het tweede oor een goed album.