Pat Ament - Songs by Pat Ament (1971)

Er zit een mooi verhaal achter deze plaat. Simon Joyner and Chris Deden , twee muzikanten besluiten op een gegeven moment om elkaar ieder jaar een obscure onbekende plaat cadeau te geven. In 1996 ontdekt Chris Deden deze plaat, in eigen beheer uitgegeven plaat van een totaal onbekende artiest Pat Ament in zeer beperkte oplage. Beide heren waren direct diep onder de indruk van de muziek die ze hoorden. Eigenlijk vonden ze dat veel meer mensen dit moesten horen. Vandaar dat later Simon Joyner met een metgezel het Grapefruit label oprichtte om vergeten of unieke muziek (opnieuw) uit te geven. Maar voordat dat met dit album zou kunnen moest men natuurlijk wel de artiest zelf benaderen. Halverwege de jaren 90 was dat moeilijk, maar met het internet zou dat wel gemakkelijker zijn. Echter de enige hits van Pat Ament waren over een bergbeklimmer, dus dat zou waarschijnlijk hem niet zijn. Zelfs gekeken bij de lijsten van gesneuvelde soldaten in Vietnam, maar niets gevonden. Tot het moment dat ze nog eens goed keken naar die 'andere' Pat Ament en men zag op een gegeven moment een jeugdfoto met in zijn hand een foto van Bob Dylan. Toen uiteindelijk maar contact gezocht met deze Pat en dat ging ook niet makkelijk. Maar uiteindelijk bleek deze Pat toch dezelfde te zijn als de muzikant van de plaat. Hij was eigenlijk helemaal niet zo enthousiast om de plaat opnieuw uit te brengen , hij dacht dat het niveau echt niet zo denderend was. Toch wist men hem te overtuigen, maar nu moest er nog een goede vinylplaat zien te vinden. De uitgave die men had was niet zo best meer en op internet was sporadisch een plaat te vinden voor buiten proportionele bedragen. Uiteindelijk vond men toch nog wat originele tapes en bleek Pat ook nog wat andere muziek op tapes te hebben.
In 2018 uiteindelijk uitgegeven enkel op vinyl en de extra gevonden muziek op cd , die bijgeleverd wordt bij de vinyl plaat. Deze cd staat ook op Music Meter zag ik. Ik heb de plaat dit weekend kunnen kopen voor 10 euro (met de extra cd erin) en al een aantal maal beluisterd.
Wat is dit voor plaat, is het echt een opnieuw gevonden pareltje.
Het is inderdaad een mooie plaat. Pat Ament bespeelt vaak een elektrische Wurlitzer piano/orgel regelmatig bijgestaan door een elektrische en akoestische (bas) gitaar en soms wat percussie. Het is dus geen standaard jaren 60/70 folk album, maar je moet meer denken aan Tim Hardin en ook wel Bob Dylan. En door de toetsen heeft het soms ook wel een Doors tikje. In de recensies werd nog een naam genoemd Fred Neil, ik had nog nooit van hem gehoord. Hij heeft wel het nummer waar Nilsson een hit mee gehad heeft (Nobody's talking) geschreven en tot mijn verbazing zag ik dat in de top 2000 van het jaar 2000 Fred Neil met 'Dolphins' heeft gestaan. Totaal onbekend voor mij.
Maar de muziek van Pat Ament is rustig en ingetogen. Pat heeft een prettige stem (beetje James Taylor achtig) , heeft wat jazzy inslag zonder dat dit irritant is. Mooie nummers, wat dat betreft goed dat het weer is opgedoken. De hoes is ook prachtig, schitterende zwart-wit foto en dat verbeeldt ook wel de muziek op de plaat.